Nirvana - Nevermind (cd remaster)
Soms maak je een vergissing, zoals het verkopen (zomer 1997, ik weet het nog goed) van een 1e persing van My Bloody Valentine's Loveless. Soms neem je de juiste beslissing, zoals alle Nirvana cds van de hand doen, zo ergens mid jaren negentig. Dat blijkt nu bij beluistering van de remaster van Nevermind, waarvan het 20-jarig bestaan door de marketing-machine van Universal door de strot wordt geduwd. Ach, voor 5 pond wil ik het best 'ns opnieuw beluisteren, kijken of die vreselijke Andy Wallace mix van de bekkens nu beter uit de verf komt. En waarempel, de distortion die op het origineel was te horen is grotendeels, maar niet geheel, weg (luister en vergelijk ook het origineel en de remaster van Green Mind van Dinosaur Jr -- ditto probleem met bekkens). Maar de mediocere songs zijn gebleven helaas, daar kan geen remaster wat aan doen. 'Breed' is nog steeds wel een aardig punkgrunge nummer en nog zo wat, maar het blijft erg dunnetjes (en dan druk ik me vriendelijk uit). Goede beslissing dus. Ofschoon wederaanschaf natuurlijk weer een foute beslissing is geweest.
Talk Talk - Laughing Stock (LP remaster)
Talk Talk dan. Zelfde jaar, andere wereld. Hier had ik op zitten wachten, hoewel een vinyl versie hiervan eigenlijk contradictoir is, aangezien de plaat met behulp van de destijds vernieuwende ProTools technologie in elkaar geflanst is (nu ja, notoirerwijze deden Hollis en consorten er een jaar over). Da's eigenlijk raar, je verwacht dat de pastoraal-primitieve rock van late Talk Talk juist niets met digitaal van doen heeft. Niettemin, gezien het grotere dynamische bereik van vinyl ten opzichte van redbook cd (niet SACD!) is het de moeite waard dit op vinyl te beluisteren. Bij beluistering is meer diepte-plaatsing te horen, meer ruimte voor de verschillende instrumenten (ofschoon dit strikt genomen illusoir is, want als alles op ProTools gelast is, dan is de ruimte niet meer dan de 2-dimensionale geometrie van een computerscherm), minder compressie. Maar wel irritant zijn de tikken en de surface noise. Die zijn extramuzikaal en daarom niet gerechtvaardigd (zeker niet gezien de digitale bron). Dit heeft niets meer en minder dan met de persing te maken, die in dit geval absoluut onder de maat is. Tegenwoordig hoeft dit geen enkel probleem meer te zijn. De meeste electronica platen die door Dub Plates & Mastering in Berlijn worden gesneden en geperst zijn bijvoorbeeld zeer audiofiel (zie bijv. hierbeneden de bespreking van Andy Stott). Ook Sonic Youth's recente vinyl remasters van Bad Moon Rising en Sister zijn gedaan door Pallas in Duitsland, algemeen beschouwd als de beste vinylperser van dit moment. Een beetje meer respect voor de luisteraar was in dit geval op z'n plaats geweest. Hoe is de muziek na 20 jaar? Laughing Stock imponeert nog steeds, maar het aura is er voor mij enigszins vanaf. Het wordt vaak als avantgarde bestempeld, maar laten we wel wezen, This Heat it ain't. Goede pastoral rock, met enigszins foute religieuze thematiek, waar ik niet veel mee op heb: verklanking van Weltflucht. Geef mij maar eigenlijk dat oude industriële pessimisme van de beste (seculiere) Britse pop.
Andy Stott - We Stay Together (2x12")
Dit is ongetwijfeld de plaat van het jaar (samen met voorganger Passed Me By van eerder dit jaar). Post-techno, waar beats als zodanig niet meer te vinden zijn. Het is alsof je je door ruwe olie moet heentrekken: stroperig, claustrofobisch en visceraal. En toch zit er een soort funk in: het is het lichamelijke, eigen aan dance, dat hier, nog uitvergroter, juist wordt bevestigd, voorbij beat technology. Maar dat vergt wel wat inlevings- en uithoudingsvermogen. Avantgarde ten top, zou ik zeggen. Fantastische persing ook, super flat vinyl, totale afwezigheid van surface noise. Dit had makkelijk op 1 plaat gekund, maar het is goed dat men dat niet gedaan heeft, want het uitspreiden van de muziek over de beschikbare vierkante centimeters garandeert uitstekende geluidskwaliteit.
Plaid - Scintilli (2xLP)
Na 8 jaar geen LP (afgezien van soundtracks e.d.) te hebben uitgebracht (de laatste was Spokes uit 2003) bevestigt Plaid dan nu toch haar voortdurende bestaan. Niets is veranderd aan de sound, da's goed en slecht tegelijk. Goed, want wat je niet wil is dat Plaid trendvolgers worden, door allerlei hedendaagse stijlen (zoals dat vermaledijde dubstep) te incorporeren; slecht, want veel opwinding wordt er bij beluistering niet teweeggebracht. Aangenaam bij het schrijven. Van mij mogen ze ophouden.
Disco Inferno - The 5 EPs (cd)
Het hoogtepunt van deze maand dan: de remaster (!) van de 5 EPs die Disco Inferno, meest revolutionaire popband ooit wellicht, tussen 1992 en 1994 uitbracht, en die goed de ontwikkeling van fantastisch-prettige Joy Division/Durutti Column-epigonen tot waarachtige avantgarde (om een afgezaagde term wederom van stal te halen) laten horen. Deze remaster verscherpt dat nog eens goed, doordat de structurering en plaatsing van de schier oneindige hoeveelheid samples, die de basis en niet de ornamentatie van de muziek bepalen, nog duidelijker te horen is. Dit is voer voor een doorwrocht academisch essay over de betekenis van pop. Wordt vervolgd...
