NOTEN ZUM POP

Verjaardagsplaten

2012-01-23T22:03:00.013Z

Eigenlijk geen tijd voor muzikaal divertiment, maar toch maar even wat platen gedraaid op 43e verjaardag.

in deze volgorde (beginnend met wat cds):

1. Oneohtrix Point Never - Replica : een van de meest verslavende platen van het afgelopen jaar (ofschoon niet eo ipso de beste)

2. Rene Hell - The Hilton : companion piece van The Terminal Symphony van eerder dit jaar; fantastische muzak voor bij het werk. Ook hier geldt: ik draai dit op repeat. Ik weet niet of dat zegt dat het goed is of dat het zo bland is dat je nogmaals moet horen om te weten òf je wel wat interessants gehoord hebt. De hoes is spuuglelijk, maar het is ook maar een companion piece

3. Julian Cope - Jehovahkill : Heathen Masterpiece zegt het stickertje op deze 2006 deluxe edition. De Kraut-rock-hardrock stomper Necropolis is een beast van een nummer. De rest is idd heidense folk, op een positieve manier. Ik vind Jehovahkill beter dan zijn alomgeprezen voorganger Peggy Suicide. Maverick zoals alleen de Britten dat genietbaar kunnen maken.

4. Keith Fullerton Whitman - Disingenuity/Disingenuousness LP : avantgarde analogue synth-electronics van de bovenste plank. Geniale plaat, geen twijfel. Weet de grens tussen cerebraal en visceraal uiterst subtiel te 'verfransen'. Tevens top notch vinyl cut.

5. Thomas Köner - Permafrost LP : ijzingwekkend identiek aan de sound van de arctische natuur (projecteer ik maar zo op 'universeel-subjectief' geldige'wijze). Uiterst genietbare sound-art die de intentie van field recording veel beter realiseert dan deze.

6. Bruckner 6 - Eugen Jochum - Bayerischer Rundfunk Orchester (60s, DG) LP : de beste uitvoering van B6, Ritardando's perfect in orde. Koper ijzingwekkend scherp en diep.

7. Lee Ranaldo - Countless Centuries Fled Into The Distance Like So Many Storms 12" : even opgezet in afwachting van zijn 1e solo rock-plaat. Deze 12" is bedoeld als avant-guitarnoise. Niet verkeerd, maar nou ook niet bepaald geniaal.

8. Television - Marquee Moon LP : en als afsluiter een oudje. Klinkt zeer prettig op nieuw vinyl, maar is dit van de analoge master tapes?

10 beste albums van 2011 (in omgekeerde volgorde)

2011-11-16T18:14:00.021Z

10. Rene Hell - The Terminal Symphony & The Hilton (LP + cd)

9. Religious Knives - Smokescreen (LP)

8. Sun Araw - Ancient Romans (2xLP)

7. Mark McGuire - A Young Person's Guide to (2xCD)

6. Vladislav Delay Quartet - s/t (2xLP)

5. Oneohtrix Point Never - Replica (CD)

4. The Julie Mittens - Recorded 23|24|July|2011 (LP)

3. Aethenor - En Form For Blå (2xLP)

2. Zwischenwelt - Paranormale Aktivität (CD)

1. Andy Stott - We Stay Together & Passed Me By (2x double 12")

en dus geen Junior Boys, Moritz von Oswald Trio, Prurient, Hype Williams, Bee Mask, Akita et al., Caretaker, Burial, Lawrence English, Frieder Butzmann, Cut Hands, Fennesz, Mark Fell, Chris Forsyth, Leyland Kirby, Plaid, Autechre & Hafler Trio dl. 3, Mika Vainio, Wire, Thymolphtalein, Marcellvs L., Lindsey Buckingham, Cold Cave, Brian Eno, Earth, Jay Mascis, Master Musicians of Bukkake, Panda Bear, Eliane Radigue, Isolée, Peter Gabriel, Excepter, Vladislav Delay, Ruins Alone, en Feelies.

Beste remasters van 2011 UPDATED

2011-11-15T07:33:00.005Z

1. Sonic Youth - Bad Moon Rising (audiophile LP)

2. Pink Floyd - Wish You Were Here (LP / SACD)

3. Steely Dan - Aja (SHM-SACD JAPAN)

4. Disco Inferno - The 5 EPs (cd)

5. Isolée - Rest (cd)

6. Isolée - We are Monster (cd)

7. Kevin Drumm - Imperial Distortion (3LP)

8. Earth - A Bureaucratic Desire (cd)

9. Lawrence English - Kiri ni oto (LP)

10. Helmet - Meantime (audiophile LP)

11. Helmet - Strap it on (audiophile LP)

12. Talk Talk - Laughing Stock (LP)

13. Fleetwood Mac - Rumours (audiophile LP)

14. R.E.M. - Lifes Rich Pageant (cd)

15. John Coltrane - The John Coltrane Quartet Plays (SACD)

en voor de aardigheid en omdat Simon Reynolds de liner notes schreef:

--. Scritti Politti - Absolute (cd)

(Gedeeltelijk) Nieuwe Muziek

2011-10-07T12:18:00.004+01:00

Nirvana - Nevermind (cd remaster)

Soms maak je een vergissing, zoals het verkopen (zomer 1997, ik weet het nog goed) van een 1e persing van My Bloody Valentine's Loveless. Soms neem je de juiste beslissing, zoals alle Nirvana cds van de hand doen, zo ergens mid jaren negentig. Dat blijkt nu bij beluistering van de remaster van Nevermind, waarvan het 20-jarig bestaan door de marketing-machine van Universal door de strot wordt geduwd. Ach, voor 5 pond wil ik het best 'ns opnieuw beluisteren, kijken of die vreselijke Andy Wallace mix van de bekkens nu beter uit de verf komt. En waarempel, de distortion die op het origineel was te horen is grotendeels, maar niet geheel, weg (luister en vergelijk ook het origineel en de remaster van Green Mind van Dinosaur Jr -- ditto probleem met bekkens). Maar de mediocere songs zijn gebleven helaas, daar kan geen remaster wat aan doen. 'Breed' is nog steeds wel een aardig punkgrunge nummer en nog zo wat, maar het blijft erg dunnetjes (en dan druk ik me vriendelijk uit). Goede beslissing dus. Ofschoon wederaanschaf natuurlijk weer een foute beslissing is geweest.

Talk Talk - Laughing Stock (LP remaster)

Talk Talk dan. Zelfde jaar, andere wereld. Hier had ik op zitten wachten, hoewel een vinyl versie hiervan eigenlijk contradictoir is, aangezien de plaat met behulp van de destijds vernieuwende ProTools technologie in elkaar geflanst is (nu ja, notoirerwijze deden Hollis en consorten er een jaar over). Da's eigenlijk raar, je verwacht dat de pastoraal-primitieve rock van late Talk Talk juist niets met digitaal van doen heeft. Niettemin, gezien het grotere dynamische bereik van vinyl ten opzichte van redbook cd (niet SACD!) is het de moeite waard dit op vinyl te beluisteren. Bij beluistering is meer diepte-plaatsing te horen, meer ruimte voor de verschillende instrumenten (ofschoon dit strikt genomen illusoir is, want als alles op ProTools gelast is, dan is de ruimte niet meer dan de 2-dimensionale geometrie van een computerscherm), minder compressie. Maar wel irritant zijn de tikken en de surface noise. Die zijn extramuzikaal en daarom niet gerechtvaardigd (zeker niet gezien de digitale bron). Dit heeft niets meer en minder dan met de persing te maken, die in dit geval absoluut onder de maat is. Tegenwoordig hoeft dit geen enkel probleem meer te zijn. De meeste electronica platen die door Dub Plates & Mastering in Berlijn worden gesneden en geperst zijn bijvoorbeeld zeer audiofiel (zie bijv. hierbeneden de bespreking van Andy Stott). Ook Sonic Youth's recente vinyl remasters van Bad Moon Rising en Sister zijn gedaan door Pallas in Duitsland, algemeen beschouwd als de beste vinylperser van dit moment. Een beetje meer respect voor de luisteraar was in dit geval op z'n plaats geweest. Hoe is de muziek na 20 jaar? Laughing Stock imponeert nog steeds, maar het aura is er voor mij enigszins vanaf. Het wordt vaak als avantgarde bestempeld, maar laten we wel wezen, This Heat it ain't. Goede pastoral rock, met enigszins foute religieuze thematiek, waar ik niet veel mee op heb: verklanking van Weltflucht. Geef mij maar eigenlijk dat oude industriële pessimisme van de beste (seculiere) Britse pop.

Andy Stott - We Stay Together (2x12")

Dit is ongetwijfeld de plaat van het jaar (samen met voorganger Passed Me By van eerder dit jaar). Post-techno, waar beats als zodanig niet meer te vinden zijn. Het is alsof je je door ruwe olie moet heentrekken: stroperig, claustrofobisch en visceraal. En toch zit er een soort funk in: het is het lichamelijke, eigen aan dance, dat hier, nog uitvergroter, juist wordt bevestigd, voorbij beat technology. Maar dat vergt wel wat inlevings- en uithoudingsvermogen. Avantgarde ten top, zou ik zeggen. Fantastische persing ook, super flat vinyl, totale afwezigheid van surface noise. Dit had makkelijk op 1 plaat gekund, maar het is goed dat men dat niet gedaan heeft, want het uitspreiden van de muziek over de beschikbare vierkante centimeters garandeert uitstekende geluidskwaliteit.

Plaid - Scintilli (2xLP)

Na 8 jaar geen LP (afgezien van soundtracks e.d.) te hebben uitgebracht (de laatste was Spokes uit 2003) bevestigt Plaid dan nu toch haar voortdurende bestaan. Niets is veranderd aan de sound, da's goed en slecht tegelijk. Goed, want wat je niet wil is dat Plaid trendvolgers worden, door allerlei hedendaagse stijlen (zoals dat vermaledijde dubstep) te incorporeren; slecht, want veel opwinding wordt er bij beluistering niet teweeggebracht. Aangenaam bij het schrijven. Van mij mogen ze ophouden.

Disco Inferno - The 5 EPs (cd)

Het hoogtepunt van deze maand dan: de remaster (!) van de 5 EPs die Disco Inferno, meest revolutionaire popband ooit wellicht, tussen 1992 en 1994 uitbracht, en die goed de ontwikkeling van fantastisch-prettige Joy Division/Durutti Column-epigonen tot waarachtige avantgarde (om een afgezaagde term wederom van stal te halen) laten horen. Deze remaster verscherpt dat nog eens goed, doordat de structurering en plaatsing van de schier oneindige hoeveelheid samples, die de basis en niet de ornamentatie van de muziek bepalen, nog duidelijker te horen is. Dit is voer voor een doorwrocht academisch essay over de betekenis van pop. Wordt vervolgd...

Nieuwe Muziek

2011-09-20T13:12:00.014+01:00

Autechre & the Hafler Trio - ah3eo&ha3oe (2xDVD)

Dit is de langverwachte 3e in de reeks samenwerkingen met Hafler man. De vorige afleveringen bevatten urenlange extreem ambient Autechre, geen beat in zicht; volgens de aankondigingen is deze van het zelfde laken een pak. Besteld in 2008, pas onlangs in de bus. Maar ik kan het niet afdraaien! (moet eindelijk maar 'ns DVD-A speler aanschaffen, zodat ik ook al mijn andere DVD-A's kan spelen)

Thymolphtalein - Ni Maître, ni Marteau (LP)

Pun op le maître's klassieker; top notch impro. Weet niet of le maître dat nou zo leuk zou vinden.

Lawrence English - The Peregrine (LP)

mistige verklanking van het noeste literaire opus over Essex's platteland van J A Baker

Sun Araw - Ancient Romans (2xLP)

niet zo goed als voorganger On Patrol, desniettemin aardig wegdubbend (voor bij het strijken!)

Leyland Kirby - Eager to Tear Apart the Stars (LP)

signature Kirby, maar de spoeling wordt inmiddels dun. Tijd voor nieuwe Kehre.

Trumans Water - O Zeta Zunis (LP)

hey, lo-fi masters of yore are back! De enige band die volstrekt hetzelfde blijft klinken, tegen de keer

Helmet - Strap it On (LP remaster)

Prettige pre-grunge metalcore, dat vervolmaakt werd op 2e plaat In the Meantime. Deze is een audiofiele vinyl remaster op het ORG label

Chris Forsyth - Paranoid Cat (LP)

Bij gebrek aan nieuw (goed) Peeesseye materiaal, moeten we het doen met wat verdraaide avant-rootsy gepingel van éen van de leden

Lindsey Buckingham - Seeds We Sow (cd)

Huh? Ja! Buckingham is de meestergitarist van Fleetwood, maar zijn laatste solo (Gift of Screws uit 2008) was niet mis en deze nieuwe evenmin. Vooral de vernuftige akoestische gitaararpeggio's zijn niet te versmaden. De elektrische stompers zijn soms teveel AOR.

Diskaholics Anonymous Trio - s/t (cd reissue of debut album)

Debuut van befaamd trio is bezadigder dan hun mid-noughties vuurwerk. Opgenomen in de stad van Wallander!

Nieuwe Muziek

2011-07-29T13:33:00.020+01:00

Bee Mask - Elegy for Beach Friday (coloured vinyl)

de synthmuziek is net zo zoet als de kleur van het vinyl

Thomas Ankersmit & Valerio Tricoli - Forma II (cd)

electro-akoestisch van Nederlandse sax-speler en Italiaanse tape-manipulator van meestergitaardroners 3/4HadBeenEliminated, de This Heat van nu. Van die sax is nauwelijks wat terug te horen, overigens. Van het label du jour: PAN.

Eliane Radigue - Transamorem-transmortem (cd)

nog geen tijd (of misschien zin) gehad om te beluisteren; archief materiaal van opnames uit 1973 in The Kitchen, toen Rhys Chatham daar het zaakje runde.

Prurient - Bermunda Drain (lp);

geniale power electronics/noise met hilarische synthpop-effecten.

Leyland Kirby - Intrigue & Stuff pt 2 (12");

tweede in de reeks experimenten van alias the Caretaker

Mika Vainio - Life (...it eats you up) (cd/lp);

gore hoes, ditto muziek met Suicide-achtige cover van Stooges nummer. Oftewel: rock voor rockhaters. Extreem abrasief

Fennesz - Seven Stars (10")

eerste nieuwe Fennesz na 3 jaar. Nog niet uit de plastic folie, zal wel hetzelfde als altijd zijn, ofschoon op 1 nummer drums worden gebruikt!

Andy Stott - Passed Me By (2x12")

vergeet dubstep. Dit is extreem langzame, siroop-achtige techno. Zo stram als chocomel. Briljant

Mark McGuire - A Young Person's Guide to ... (2cd)

volstrekt melodieuze synth/guitar tapijten à la Durutti Column/Manuel Göttsching. Eindeloos-statische variatie zonder release. Hoe alles in majeur toch enorm kan verslaven, over de lengte van twee lange discs, eigenlijk een verzamelaar van obscuur cassette/CD-r-materiaal, is een wonder. Wat mij betreft plaat van de eerste helft van 2011! Zijn nieuwe is al weer in aantocht.

Oogst 1e half jaar 2011

2011-07-16T19:36:00.006+01:00

1. Zwischenwelt - Paranormale Aktivität (cd)

2. Mark McGuire - A Young Person's Guide to... (2cd)

3. Junior Boys - It's All True (cd/lp)

4. Aethenor - En Form For Blå (cd/lp)

5. Mark Fell - Manitushu (2x12")

6. Vladislav Delay Quartet - s/t (2xlp)

7. Akita/Gustafsson/O'Rourke - One Bird Two Bird (lp)

8. Religious Knives - Smokescreen (cd/lp)

9. Leyland Kirby - Intrigue & Stuff pt 1 (12")

10. the Caretaker - An Empty Bliss Beyond This World (lp)

11. Rene Hell - The Terminal Symphony (cd/lp)/The Hilton (cd)

12. Andy Stott - Passed Me By (2x12")

13. Hype Williams - One Nation (lp)

14. Marcellvs L. - Klavierwellen (lp)

15. Moritz von Oswald Trio - Horizontal Structures (2xlp)

16. Master Musicians of Bukkake - Totem 3 (cd)

17. Thomas Ankersmit & Valerio Tricoli - Forma II (cd)

18. Frieder Butzmann - Wie Zeit Vergeht (lp)

19. Cold Cave - Cherish the Light Years (cd)

20. Isolée - Well Spent Youth (cd)

Nieuwe Muziek

2011-06-20T12:11:00.007+01:00

Junior Boys - It's All True - 4e album stelt niet teleur, nog meer synthi-pop, springeriger en nog strakker en zelfs een ballad (2e track) die qua sound akelig veel op 80s Phil Collins lijkt (wat ik minder problematisch vind dan de meeste anderen). Sound engineering is state-of-the-art voor pop, net zoals voorganger Begone Dull Care.

Master Musicians of Bukkake - Totem 3 - laatste deel in trilogie; niet alles overtuigt, maar de oosterse invloeden en vreemde toonsoorten bekoren behoorlijk; laatste nummer is erg Pink Floydesque in de goede zin van het woord (ook hier: Pink Floyd is veel briljanter dan menigeen durft te accepteren)

Vladislav Delay Quartet - s/t - Zoals de naam zegt, dit is niet een solo plaat van Ripatti en is ook redelijk ver verwijderd van zijn electronische weerspannige drone-sound. Enige overeenkomst is dat weerspannige. Mede door de electronica courtesy Mika Vainio is dit een extreem duistere noiseplaat die bij vlagen zeer imponeert. Daarnaast basclarinet/sopraansax van Lucio Capece en akoestische bas van Derek Shirley. En alles is live ingespeeld. Improv-noise zoals we dat graag horen.

Nieuwe Muziek

2011-05-28T06:53:00.010+01:00

The Caretaker: An Empty Bliss Beyond This World (lp)
Ball-room muziek, van krakende schellak; concept: memorie

Kevin Drumm: Imperial Distortion (3xlp)
niet nieuw, maar wel magistrale duistere ambient van ultieme 00's noisician, eindelijk op vinyl

Frieder Butzmann: Wie Zeit vergeht (lp - PAN)
oudgediende uit DAF experimenteert met tapes en Karlheinz op exquise Duitse label voor nieuwe experimentele muziek

Mark Fell: Manitutshu (2x12"; 45 rpm; Editions Mego)
Fell is idioot productief; dit is een electro-mathematische herbewerking van zijn recente UL8 album, ook op Mego; de stukken waren bedoeld als presets voor een synthesizer. Curieus en opzwepend.

Cut Hands: Afro-noise (cd)
Ghanese trommels en electronica: Rhythm of the Heat voor de power electronics aficionado. Opmerkelijke koerswijziging voor William Bennett (van extreme noise outfit Whitehouse)

Cassette

2011-05-04T21:37:00.006+01:00

Excepter - Maze of Death

Nieuwe muziek

2011-04-27T07:21:00.025+01:00

LP VAN DE MAAND:
Marcellvs L. - Klavierwellen

"Recorded on November 4th, 2010 in the lagoons of Venice with a grand piano in an upside down position being transported on a small boat. Two contact and two omnidirectional microphones were positioned on the soundboard of the grand piano to record the resonances of the strings, waves, motor, boats... the sounds of the environment of the lagoons filtered by the piano's acoustic properties." Kunst! Het filosofisch-kunst-theoretisch essay dat de voor- en achterkant van de hoes beslaat is de clincher, natuurlijk; 180g vinyl, zoals te doen gebruikelijk in underground-kringen dezer dagen.

en verder in willekeurige volgorde:

Joseph Hammer - I love you, please love me too - plunderphonics soul, LAFMS connectie; vorig jaar verschenen, nu pas gehoord; deluxe 180g LP op extreem obscure Duitse PAN label. Mooie transparante polyvinyl hoes met print. Rashad Becker cut.

Zwischenwelt - Paranormale Aktivität - Old school techno-songs met pseudo-wetenschappelijk parapsychologisch thema. Cross-atlantische samenwerking tussen 3 vrouwen en Drexciya-man (?)

Leyland Kirby's nieuwe 12" getiteld Intrigue & Stuff; dezelfde romantische "dark woods" chromatiek, maar toch net even anders als op Sadly en de laatste Caretaker plaat

Cold Cave's nieuwe, Cherish the Light Years, strakker en meer full-bodied retro dan op vorige. Zomers plaatje

Hype Williams - One Nation
Subliem sloppy en zorgeloze underground hip-hop inspired beats op (idioot) 180 gr limited edition vinyl (deze no. 42/250). Doelloze doelmatigheid van deze eerlijke uitdrukking van de stasis in de pop

A-kant van nieuwe Burial 12" ('Street Halo') borduurt voort op unheimliche stadsthema, maar nu met 4/4 beat; B-kant is minder spannend

Lacklustre return van de New Jersey bucolic strummers; hap slik weg, het is voorbij voordat je 't weet

Nieuwe muziek

2011-04-08T19:46:00.019+01:00

RENE HELL

RELIGIOUS KNIVES

MORITZ VON OSWALD TRIO

JAY MASCIS

ISOLEE

AKITA/GUSTAFSSON/O'ROURKE

AETHENOR

De laatste tijd niet veel nieuwe muziek ontdekt, of willen ontdekken. Ik denk dat de rek er ook uit is. De proliferatie is te groot, en de kwalitatieve winst te mager.
De nieuwe Aethenor imponeert dan wel behoorlijk; de vorige platen konden me niet zo bekoren, maar de Miles Davis-circa-Bitches plus metalige improv op deze vierde zijn niet mis. Het is het understated karakter van de muziek die 't hem doet. Idem dito bij de noisier Akita/Gustafsson/O'Rourke, net uit op Mego. Een minimale Wolf Eyes.
Pop: enerzijds de reissues + nieuwe van Isolée, micro-house die tegen indiepop aanzit, daar zijn de Duitsers goed in. Zie Pantha Prince van vorig jaar. Anderzijds gewoon ouderwetse Amerikaanse countryrock van Mascis. Hij wil het zelf niet horen, maar voor mij is dit gewoon een goede en prettige vervanging van de akoestische Neil.
En dan nog de nieuwe Rene Hell - The Terminal Symphony, and Moritz von Oswald Trio - Horizontal Structure.
Het wachten is op de nieuwe Religious Knives.

The Synth Wave

2011-01-02T20:29:00.011Z

Het wordt gemakshalve binnen de hypnagogic pop getrokken, of ook wel chillwave (wat meer refereert aan popbandjes als Toro y Moi), maar er is een groep merendeels Amerikaanse formaties die minder met pop dan met klassieke analoge synthesizermuziek te maken hebben (Tangerine Dream, Klaus Schulze, die ondergetekende in het geheel niet bekend zijn. Ook Jean-Michel Jarre moet hier genoemd worden, ofschoon dat dan in de oren van de connaisseurs die met de mainstream flirten te ver gaat. Maar wat het is het criterium hier? Jarre's Oxygene en Equinoxe behoren m.i. tot de hoogste klasse in de analoge synthesizermuziek: Jarre is een romanticus, muzikaal retro - en dan te bedenken dat ie uit de musique concrète komt -, technologisch natuurlijk vooraanstaand. Maar zijn die twee eerste trekken ook niet definiërend voor Tangerine Dream en Schulze?):

Hedendaagse synthesizer-adepten, waarvan Oneohtrix Point Never en Emeralds wel de beste moeten worden genoemd zijn niet minder romantisch (in het effect veeleer dan in de intentie wellicht), en misschien ressorteren ze daarom wel onder hypnagogic onder muziekcritici. Het is des te opvallender dat beiden hun laatste dubbelaar uitbrachten op het avantgarde label bij uitstek: Editions Mego. In vergelijking met zo iemand als Marcus Schmickler of Mark Fell komt de sound van OPN - een grote fan van Fennesz' Endless Summer, de shifting point in electronica - en Emeralds archaïsch en in het geval van Emeralds inderdaad zelfs poppy over.

Maar de trend is niet eendimensionaal: de al langer experimenterende Keith Fullerton Whitman leverde afgelopen jaar met Disingenuity/Disingenuousness een ware tour de force af, die minstens zo theoretisch doorrwrocht is als binnen het veld van de pop electronica visceraal zijn dienst doet. En ook Rene Hells plaat Porcelaine Opera (op het bekende Type label) had meer dissonantie te bieden dan OPN en Emeralds: daarmee is een dialektisch element in de oneindig gehypostaseerde arpeggio's van analoge synthesizermuziek niet per definitie afwezig.
Ondertussen ontwikkelt ook de hypnagogic pop zich, en ook buiten de grenzen van haar ontstaansgrond, de VS. Neem Hype Williams - op Neergeslagen Ogen zal daar binnenkort meer over bericht worden.

10 beste platen allertijden

2010-12-28T07:32:00.015Z

Om nog eenmaal toe te geven aan lijstjesmania: uit een schier oneindige collectie de 10 beste kiezen is eigenlijk ondoenlijk...maar dit zijn dan toch echt onmisbare platen (jazz uitgezonderd):

= This Heat - This Heat [Piano 1979, LP]

= This Heat - Deceit [These 1981, DMM LP 1988]

3. Sonic Youth - Sister [SST 1987]

4. Disco Inferno - D.I. Go Pop [Rough Trade 1994 LP/CD]

5. Autechre - Confield [Warp 2001 LP/CD]

6. Cabaret Voltaire - 2x45 [1982, CD Mute 1990]

7. Wire - 154 [Harvest 1979 LP]

8. Caspar Brötzmann Massaker - Der Abend der schwarzen Folklore [Our Choice 1992 LP]

9. Hüsker Dü - Zen Arcade [SST 1984]

10. Monolake - Hong Kong [Chain Reaction 1997]

opvallend is de UK-bias!

Het Beste in Pop 2010

2010-12-12T22:14:00.055Z

***UPDATED 20 DECEMBER 2010***

10 beste pop/electronica/experimenteel albums van 2010:

1. SUN ARAW - On Patrol (lp)

2. MARK FELL - Multistability

-. MARK FELL - UL8

3. 3/4HadBeenEliminated - Oblivion

4. AUTECHRE - Oversteps (lp)

5. PANTHA DU PRINCE - Black Noise (lp)

6. FENN'OBERG - In Stereo (lp)

7. ARIEL PINK - Before Today (lp)

8. GAYNGS - Relayted (lp)

9. OVAL - O (lp)

10. THESE NEW PURITANS - Hidden (lp)

en de 20 volgenden:

11. JOHN TILBURY & SEBASTIAN LEXER - Lost daylight
12. THE DEAD C - Patience (lp)
13. AUTRE NE VEUT - s/t (lp)
14. SHEARWATER - The Golden Archipelago (lp)
15. MASAYOSHI FUJITA & JAN JELINEK - Bird, Lake, Objects
16. YEASAYER - Oddblood (lp)
17. VINDICATRIX - Die alten bosen Lieder (cd-r + 12")
18. EXCEPTER - Presidence
19. BRIAN WILSON - Reimagines Gershwin
20. SUPERSILENT - 11 (lp)
21. AMM - Sounding Music
22. HiM - ん
23. HOT CHIP - One Life Stand
24. SABBATH ASSEMBLY - Restored to One
25. DEEPCHORD - Liumin
26. JODIS - Secret House
27. DEMDIKE STARE - Forest of Evil/ Liberation through hearing/Voices of Dust
28. MAP - Fever Dream (lp)
29. PAN SONIC - Gravitoni
30. FOALS - Total life forever

Best reissue: THOMAS KÖNER - Nunatak/Teimo/Permafrost
Comeback of the year: VAINQUEUR - Ranges 12"
Stellar rebake: NEU '86
Tegenvaller (en nog wel ondersteund via Kickstarter): PEEESSEYE - Pestilence & Joy (wel goede titel)
Extreme vinyl: KEVIN DRUMM - Sheer Hellish Miasma (voor het eerst analoog!)
Leukste box: NEU en KEVIN DRUMM Necro Acoustic

Ik begrijp nog steeds de opwinding ten aanzien van ONEOHTRIX POINT NEVER en EMERALDS niet. Oneohtrix weer op #2 in the Wire top 50 (dit jaar met Returnal) en Emeralds met hun Editions Mego plaat Does it Look LIke I'm Here op #18. Het komt op mij nog steeds over als substandard Jean-Michel Jarre. Zuiver retro.
The hypnagogic spree kan me ook nog maar half bekoren: RANGERS' Suburban Tours is een gunstige uitzondering; van de Witch House stroming is SALEM meiner Meinung nach (relatief) beter dan oOoOO. Het is allemaal weer erg gemakkelijk: referentie als substantie, met behulp van hiphop-methodiek. De etherealisatie in de muziek is compleet. Het is conceptuele muziek met andere middelen.

beste remasters & reissues 2010

2010-11-28T23:32:00.003Z

in willekeurige volgorde

Kate Bush - Hounds of Love (audiophile remaster LP)
Dead C - Clyma est mort (LP)
Dead C - Max Harris (LP)
**Kevin Drumm - Sheer Hellish Miasma (remastered vinyl)
Lawrence English - A Colour for Autumn (vinyl)
Fennesz - Endless Summer (remastered double vinyl)
**Thomas Köner - Nunatak/Teimo/Permafrost (LP/CD)
Rod Modell - Lama Temple 12"
**Neu - LP Boxed Set
R.E.M. - Fables of the Reconstruction
Soft Machine - s/t (analogue vinyl remaster)
Soft Machine - Volume Two (analogue vinyl remaster)
Sonic Youth - Confusion is Sex (audiophile remaster on white vinyl)
Sonic Youth - EVOL (audiophile remaster on pink vinyl)
The Fall - The Wonderful and Frightening World of (remaster box set)
Art of Noise - Influence
Kevin Drumm - Necro Acoustic (Box set)
Jimi Hendrix remasters
Incredible String Band remasters
**Rod Modell & Michael Mantra - Radio Fore
**Neu - Neu '86
**Scorn - Evanescence/Ellipsis double reissue
Wire - Send Ultimate
Miles Davis - Bitches Brew (niet de Legacy reissue, maar de Music On Vinyl remastered LP)

lijstje oktober

2010-10-22T12:27:00.002+01:00

Dead C - Patience
Ultralyd - Inertiadrome
Supersilent - 10 & 11
Neil Young - Le Noise
Sun Araw - Off Duty
Vainqueur - Rangers 12"
Excepter - Late EP
These New Puritans - Hidden (verlaat)
Ariel Pink - Before Today (nog steeds)
Aeroplane - We Can't Fly
Oval - O
Peeesseye - Pestilence & Joy

Beste pop albums 2010 tot dusver

2010-09-27T19:10:00.005+01:00

Stomme halfjaarlijkse lijsten... ok dan, nav the Quietus' lijst 'thus far', waarmee de mijne maar voor een enkele overeenkomt - die Liars op #1 is onvoorstelbaar. Hun slechtste, hoewel sinds de vorige het al niet meer was wat het was. Gelukkig kiest Quietus voor Oversteps, en niet, zoals iedereen Move of Ten, omdat Oversteps echt tgl. terugblikt en vooruitkijkt, terwijl Move of Ten natuurlijk wel een leuke Technoist Autechre album is, maar meer op automatische piloot gaat.
Goed ook om Gayngs in de Quietus lijst te zijn - ben benieuwd hoe deze tergende plaat (is het cool of gewoon goed of beide?) gaat scoren in de eindejaarslijsten. En natuurlijk Pantha du Prince, die op #1 zou zijn geëindigd bij mij, ware het niet dat Sun Araw nog beter is. En.. ja, de welkome terugkeer van Oval. Anders, maar hetzelfde. Tip: indie-gospel van Sabbath Assembly. Dat alleen de teksten satanisch blijken geeft het nog extra cachet. Satanist-incognito.

(omgekeerde volgorde ook, gewoon # 1 eerst)

1. Sun Araw - On Patrol
2. Pantha du Prince - Black Noise
3. Autechre - Oversteps
4. Gayngs - Relayted
5. Oval - O/Oh
6. Sabbath Assembly - Restore to One
7. Deepchord Presents Echospace - Liumin
8. Fenno'Berg - In Stereo
9. Shearwater - The Golden Archipelago
10. Ariel Pink - Before Today

en dan willekeurig
Autechre - Move of Ten
Yeasayer - Oddblood
Yellow Swans - Going Places
Rod Modell & Michael Mantra - Radio Fore (eigenlijk reissue, maar destijds zo obscuur, dus...)
Neu '86 (genoeg aan gesleuteld om als nieuw te gelden)
Pan Sonic - Gravitoni
Vampire Weekend - Contra
Jodis - Secret House
Soft Pack - s/t
Taku Sugimoto & Kamura Moe - Saritote
Sunburned Hand of the Man - A
Peeesseye - Pestilence & Joy
Tortoise - Why Waste time
Vindicatrix- DIe alten bosen Lieder
Brian Wilson - Reimagines Gershwin
Master Musicians of Bukkake - Totem 2
Ramleh - Valediction
Excepter - Presidence
Demdike Stare - Liberation Through Hearing
Demdike Stare - Forest of Evil
Denseland - Chunk
the Books - Way Out
Black Dog - Music for Real Airports
AMM - Sounding Music
Trembling Bells - Abandoned Love
The Chap - Well Done Europe
Kevin Drumm - Necro Acoustic
Cold Cave - Love Comes Close (eigenlijk 2009, maar pas beluisterd in 2010)
the Fall - Your Future Our Clutter
Foals - Total Life Forever
Gonjasufi - A sufi and a Killer
MAP - Fever Dream
HiM - h
Puma - Half Nelson Courtship
Elektro Guzzi - s/t
Hot Chip - One Life Stand
Jaga Jazzist - One Armed Bandit
Jan Jelinek - Masayoshi Fujita - Bird, Lake, Objects
AFCGT - s/t (2nd album)

Luisterlijst September 2010

2010-09-19T15:05:00.003+01:00

Mahler, Mahler, Mahler, Mahler en orchestraal werk van Beethoven, Berg, Strauss (R. natuurlijk), Stravinsky, Bartok, Bruckner, Debussy, Ravel & Feldman....

Pop:

Sabbath Assembly
Ben Frost
Peeesseye - Pestilence & Joy
Ariel Pink (nog steeds)
Gayngs (blijvertje)
Art of Noise
Autechre
Deepchord - Liumin
Demdike Stare - Liberation Through Hearing
Tortoise - Why Waste Time
Foals - Total Life Forever (waarom ook niet?)
Incredible String Band reissues
neu '86
R.E.M. Fables remaster
Oval, Oval, Oval
oude Pan(a)Sonic (n.a.v. hun laatste)
Brian Wilson - Reimagines Gershwin
Autechre (cd, lp, en EP)
the Books
Dead C - Max Harris
Elektro Guzzi
Fenno'Berg - In Stereo (magistraal abstract)
Thomas Köner
Puma
Pantha du Prince (nog steeds)
Sun Araw (NO. 1 van 2010)

het wachten is op:
Supersilent 10 & 11
Swans!
Excepter Late EP
nieuwe Neil Young
å
3/4 hadbeeneliminated
en Religious Knives!!!!

luisterlijst juli 2010

2010-07-06T14:49:00.002+01:00

magisch-psychedelische pop en experimental in willekeurige volgorde:

*Ariel Pink - Before Today
*Gayngs - Relayted
*Autechre - Oversteps
Autechre - Move of Ten
Dead C - Clyma est mort (vinyl reissue)
*Demdike Stare - Forest of Evil
Elektro Guzzi - s/t
Thomas Köner - Nunatak / Teimo/ Permafrost (vinyl reissues)
MAP - Fever Dream
Rod Modell - Lama Temple (vinyl reissue)
*Oval - Oh
*Pantha du Prince - Black Noise
Peeesseye - Pestilence & Joy
the Fall - Your Future Our Clutter
Trembling Bells - Abandoned Love
*AMM - Sounding Music
the Chap - Well Done Europe
Chrome Hoof - Crush Depth
*Deepchord present Echospace - Liumin
Denseland - Chunk
Kevin Drumm - Necro Acoustic (Box)
FNS - s/t
*Matthew Herbert - Mahler X Recomposed
Pan Sonic - Gravitoni
*Sun Araw
Wire - Send Ultimate (2cd reissue)

ENDE POP

2010-04-06T16:08:00.002+01:00

VANAF HEDEN STAAK IK ALLE BELUISTERING VAN NIEUWE POP (STRICTO SENSU) ZOWEL HIER ALS ELDERS ZULLEN GEEN BERICHTEN, VERSLAGEN, RECENSIES EN IMPRESSIES MEER VAN MIJN HAND VERSCHIJNEN AANGAANDE POP. POP IST ZUM ENDE.

luisterlijst maart 2010

2010-03-15T09:09:00.005Z

Autechre - Oversteps
Gonjasufi - A Sufi and A Killer
Asa Chang & Junray - Kage No Nai Hito
HiM -ん
Alaya viyana - IV
Shearwater - The Golden Archipelago
Fenno'Berg - In stereo
Taku Sugimoto & Tetuzi Akiyama - 13 14 guitars
Jaga jazzist - One-armed Bandit
Rod modell & michael mantra - Radio Fore (reissue)
Marina rosenfeld - Plastic Materials
Supersilent - 9

sof van de maand: Liars - Sisterworld (afschrijven!)

Lijstje 2010 januari - februari

2010-02-21T07:28:00.002Z

1. Pantha du Prince - Black Noise
2. Vindicatrix - Die Alten Bösen Lieder
3. Demdike Stare - Osmosis
4. Yeasayer - Oddblood
5. Jodis - Secret House
6. Excepter - Presidence
7. The Soft Pack - s/t
8. Yellow Swans - Going Places / Being There (Bonus cd)
9. Hot Chip - One Life Stand
10. Sebastian Lexer - Dazwischen
11. Peter Hammill - Thin Air (een beetje verlaat)
12. AFCGT - s/t (subpop LP)
13. Sunburned Hand of the Man - A
14. Vampire Weekend - Contra
15. Kevin Drumm - Light's Out

briljante reissues:
Waveform Transmission - v1.0-1.9
Rod Modell & Michael Mantra - Radio Fore

verlate kennismaking met meesterwerkjes uit 2009:
Peter Hammill - Thin Air; Hell - Teufelswerk; Supersilent - 9; Anti-Pop Consortium - Fluorescent Black

Het einde van pop, het einde van notenzumpop

2009-12-04T18:16:00.003Z

beste 25 albums van 2009:

1. Mordant Music - syMptoMs
2. Demdike Stare - Symbiosis
3. Mordant Music - Picking O'er the Bones
4. No Neck Blues Band - Clomeim
5. Moritz von Oswald Trio - Vertical Ascent
6. Polvo - In Prism
7. Junior Boys - Begone Dull Care
8. Tortoise - Beacons of Ancestorship
9. Wolf Eyes - Always Wrong
10. the XXs - X
11. Excepter - Black Beach
12. Musica Elettronica Viva - MEV 40
13. snd - Atavism
14. Khanate - Clean Hands Foul
15. Polwechsel & John Tilbury - Field
16. Intrusion - the Seduction of silence
17. Black Dice - Repo
18. Kevin Drumm - Imperial Horizon
19. afcgt - s/t (10")/ LP
20. Prefab Sprout - Let's Change the World with Music
21. Vladislav Delay - Tummaa
22. Daughter of the Industrial Revolution - Variable Resistance Part 1-3
23. Lawrence English - A Colour for Autumn
24. Dirty Projectors - Bitte Orca
25. Condofucks - Fuckbook

The Daughter of the Industrial Revolution - Variable Resistance Parts 1-3 [3x3" cdr Cotton Goods]

2009-11-04T19:56:00.002Z

De ambachtelijke uitdossing van deze anachronistische uitziende set van 3 3” cdtjes (of eigenlijk cdrretjes) is de hypostase van de cottage industry-aanpak in de onafhankelijke muziek. De binnenhoesjes in de vierkante plastic buitenhoesjes zijn nauwgezet gevouwen uit de vergeelde pagina’s van een ingenieurshandleiding en het tekenpapier van een architect, met daarbij voor elk cdtje een met de Adler getypt aanduiding van de tracktitels. De drie cdtjes zijn gezamenlijk verpakt in een papieren cartridge met een bandje eromheen, waarop de titel en het labelnummer zijn vermeld. Vlijtige kunst, die een namaak is van wat in de jaren ’10 nog avantgarde was. Het heeft wel iets Luddite-achtigs, deze estetiek. Is hier dan louter sprake van een zucht naar af?
De man achter The Daughter of the Industrial Revolution is Miles Whittaker, die een paar weken al scoorde met Demdike Stare, de beste hauntological-dronedubtechno van het moment. Hij speelt ook in Pendle Coven, een meer op Deepchord en Basic Channel georiënteerd minimalistisch dance-duo, dat aan het begin van het jaar met een cd debuteerde. In Daughter is er geen dance te ontwaren. Waar bij Pendle Coven en ook Demdike Stare het moderne wordt geaccentueerd, in de muziek en titels, met sluwe referenties naar het onverklaarbare en maatschappelijk onverteerbare (heksen!), focust Whittaker hier juist, micrologisch, op het arbeidsproces van soundscaping zelf, vergelijkbaar met wat Carsten Nicolai en Ryoji Ikeda, weliswaar met veel meer Kraftwerkiaanse funk, doen.
Wat je hoort is volstrekt objectief: microtonen, sinewaves, diepe drones, verpakt in een karakteristieke Manchester gruis. Zo’n beschrijving is inwisselbaar, en geeft niet goed weer hoe singulier het geluid van Daughter is. Het is marxistisch-serieuze muziek: geen music for the masses à la Cornelius Cardew, die ondialectisch het experiment als bourgeois afzwoer en instant kniebuigingen maakte voor de mainstream, waardoor je de meest knullige volksliederen kreeg. In plaats daarvan substantiële, zinnige experimenten die niet voorbehouden zijn aan een kring van subsidianten en evenmin een belediging zijn voor de goed op de hoogte zijnde ‘arbeider’ van nu. Tegelijkertijd is Variable Resistance ook een symptomatische lezing van het beknellend heldere nu, waaraan de dubstep, die al snel slachtoffer is geworden van de commodificerende werking van datzelfde beknellende heldere nu, nog een puntje kan zuigen. Extreem gelimiteerde oplage van 175 stuks. Tsja, het is van cottage industry makelij. En het lijkt dat alleen high end apparatuur het ding afspeelt. Mijn Denon Microsystem weigert de cdtjes ook maar te herkennen. Kijk, dat noem ik nog eens kritische underground: desavoueer de kleinste gemene deler.

Beluisterd op:
Sony SCD-XA5400ES SACD speler
Audio Analogue Puccini Settanta Rev. 2.0 versterker
Opera Seconda floorstander luidsprekers
Nordost Blue Heaven Analogue Interconnect
Nordost flat cable luidsprekerkabels

Extended Minis in Christgau Modus

2009-10-23T14:46:00.004+01:00

Lightning Bolt - Earthly Delights [cd/lp Load]
Ouderwetse hardcore met drum en bas, die zodanig is afgesteld dat het klinkt als een overstuurde gitaar. Een soort sub-Magma Ruins. Als je hun vorige albums – de laatste, Hypermagic Mountain, dateert alweer van vier jaren her – hebt gehoord, heb je deze ook gehoord. De vergelijking met Ruins is toepasselijk, want ook daar betreft het drum en bas en snelheid, rapidfire snelheid. Alleen de man achter Ruins, Toshida Tatsuya, kan echt drummen. De lui van Lightning Bolt ademen de muffe sfeer van opgewarmde, second-rate SST fare. Wat ze dan bieden aan altijd welkom gitaristisch geweld is eigenlijk mosterd na de conservatieve maaltijd van de Bush-jaren, toen Lightning Bolt zin had.
Ander probleem is dat Lightning Bolt de hooks mist – het is allemaal wel erg eenvormig, in tegenstelling bijvoorbeeld tot het ter ziele gegane Death From Above, dat dezelfde hardcore aan een lyrischmakende popdeun wist te koppelen. Wat op Earthly Delights wordt geserveerd verveelt bijna instant: een paradigmatisch voorbeeld van hoe objectief gebrek aan kunde zich direct vertaalt in een psycho-fysiologisch gemis bij het subject. Kortom, Lightning Bolt bevindt zich in het muzikale niemandsland tussen volwaardige proghardcore à la Ruins en legitieme pop zoals Death From Above. En wie wil zich nou in niemandsland bevinden?

Girls – Album [cd Fantasy Trashcan]
Het grappige van Girls’ debuut is dat het zowel volstrekt indie is als recht-voor-z’n-raap sixties gitaarpop, dat zich niet schaamt voor zoete orkestratie. Maar misschien is dat helemaal geen contradictie, want is indie eigenlijk niet al voor zichzelf schamende mainstream? Girls is bloggers’ muziek, voor jeugdigen met een onhistorisch gevoel voor historie. De Elvis Costello referentie is al gemaakt, en dat doet de muziek ook al geen goed. Niettemin, prettig wegluisterende popplaat voor tussen de Kraftwerk remasters en het ontcijferen van de akoestische nieuwe Excepter LP.

Demdike Stare - Symbiosis [cd Modern Love]
Hauntology is een genre dat, op een enkele uitzondering na (Mordant Music!) tot nu toe alleen maar beloofde, maar niet inloste. Teveel knullige softwaremanipulatie met verzuurde tapes en radiofonisch materiaal uit de oude doos. De rotte geur van retro om de retro hangt eromheen. Alleen de combinatie met dubstep bekoorde zo nu en dan en plaatste juist de actualiteit in een bepaald daglicht (nu ja, schemer), hoewel ook daar na de vliegende start met Burial toch ook sprake is van diminishing returns. Demdike Stare - die naam refereert, net als bij Pendle Coven, aan de heksenscene rondom Manchester een paar eeuwen terug, - levert een plaat af die de geesten daadwerkelijk oproept: ijl aandoend electronisch atavisme als rationele verwerking van de recessie en durchkapitalisierung van de samenleving. Dat iraanse en turkse soundtrackmuziek en niet-westerse ritmiek hier niet vloekt met dub en minimal techno versterkt het kritische gehalte. Maar dit is geen contre-coeurmuziek aan de zijlijn; Demdike Stare is zuiver lichamelijke participatie zonder strikt dance te zijn.
Jannisary is een middenoosterse folkloremelodie cum Morricone dubloop, dat volstrekt gepast klinkt, als een soort sonisch ideaaltype. Haxan begint met een minutieuze discosample en wordt terstond een dwingende post-Basic Channel percussietrack. De eerie atonale koorvocalen op Extwistle Hall zijn bijna klassiek, ware het niet dat een onderliggende sonore monotonie de zaak definitief in het nu positioneert. Ook op het korte Trapped Dervish zijn de vocalen de ether rondom de materie (bas en synth) die een subtiele kritiek vanachter het noumenale gordijn verschaffen. Afsluiter Ghostly Hardware vat het dan onomatopoëtisch samen: viscerale confrontatie in geluid. Definitief modern!

David Sylvian - Manafon [cd Samadhi Sound]
Maniërisme. Daar weet Sylvian alles van. En hoezeer de ontwikkeling van zijn muziek er een is van de mainstream weg, is een ding hetzelfde gebleven: zijn ijdelheid. Dat klinkt op nieuwe plaat Manafon wederom goed door. De vorige Blemish vond ik al een stinker, vooral die gitaarpruttels van Derek Bailey, die als ongeijkte contrasten voor de zeurderige, vlakke vocalen van Sylvian het geheel maar niet konden constitueren. Datzelfde euvel kenmerkt Manafon, maar dan met een heel orkest van improviserende sterren, waaronder Keith Rowe, Evan Parker, Fennesz en Werner Dafeldecker van Polwechsel, wier nieuwe album veruit te prefereren is. De onmelodieuze, bodemschrapende muziek zelf is niet verkeerd, maar evenmin verheffend, zoals gebruikelijk met impro. Schokkend is het allemaal zeker niet: impro hypostaseert, lang na Webern, de momentaniteit van het gebaar alsof het een revolutie inluidt. Maar wat het meest onkritisch is, en Sylvian verraadt als een verveelde bourgeois, is de wijze waarop de juxtapositie staged is, als de one-man-show van een ijdeltuit. Dat, net als de gekunstelde literaire referenties in tekst en titels, het hoesje een smaakvol kunstwerkje op zich is bevestigt dat alleen maar. Modernistisch? Like hell.

Kevin Drumm - Imperial Horizon [cd Hospital Productions]
De compositie van echo’s over de lengte van de cd is de drone taken to its extreme. Nog elementairder dan voorganger Imperial Distortion, die 2 volle cds in beslag nam, dringt Drumm hier als geen ander in de kern van de drone binnen, met aandrang en veel uithoudingsvermogen. Beslist onaards, vergelijkbaar met het gevoel dat de kosmonauten hebben in Tarkovski’s Solaris, waar de hen omringende ruimtesoep de gedaante van een subject (het Subject?) lijkt te hebben aangenomen. Wat je hoort op Imperial Horizon is de einder van, Kantiaans gesproken, mogelijke ervaring. De intrinsieke eigenschappen van het meest individuele ding op zich laten zich hier, weliswaar monotoon en zonder enige wisseling, bijna quadrofonisch horen. En da’s een ervaring op zich. Om het in Hegelese te vatten, substantie is hier subject geworden. En tegen het einde is de echo zo vernietigend (en pijnlijk voor de oren) dat we vanzelf weer die distortion krijgen die we van Drumm gewend zijn.

2562 - Unbalance [cd Tectonic]
Deze Nederlandse unit, die het in Engeland bij de dubstep-cognoscenti heel goed doet, verpest het eigenlijk goed. 2562 begrijpt de ghettoziel van dubstep niet en ziet het als fashion gadget. Waar dubstep de uitersten opzoekt en scherp focusseert op allerhande mogelijke grijstinten, gooit Huismans het op een kaleidoscopische hoop: Keulse techno, chicagohouse, minimal, dubstep. Het is een zaak van een cluttered room, op z’n Engels gezegd. De titel Unbalance past dan ook uitstekend. Meest irritant is dat de simplistische bas- en drummachines (de 303s en 808s) volstrekt antiek overkomen, op een track als Dinosaur na misschien, dat nog het meest als onversneden dubstep klinkt. Komt het misschien door de Haagse provincie dat 2562 achterloopt op de toekomst of speelt het altijd loerende dilettantisme in de dance hier de hoofdrol? Dat laatste zou een objectieve reden kunnen zijn. In het eerste geval hebben we de subjectieve grond te pakken, en dat is het, aangezien voorganger Aerial ook al niet zo bijzonder was. Huismans is een trendvolger, niet een trendsetter. Het woord ‘hype’ kan weer van stal.

Thomas Köner - La barca [cd Fario]
Nooit zo zeker hoe je dit moet beluisteren: is het muziek of gewoon goedkoop samenraapsel van found sound? Hoe Köner, wiens Porter Ricks platen mij zeer dierbaar zijn, het ook doet, op het minimalistische Zyklop, het laatste solo-album van alweer 7 jaar geleden, pakte de beluistering behoorlijk aangrijpend uit (niet sentimenteel bedoeld). Muziek voor in het vliegtuig, voor een vlucht van pakweg 3 uur of zo. Goed voor psychosonische conditionering of sonische psychotherapie. En d’r zit compositie in, dus dat maakt het tot muziek. Op deze, La barca, bevinden we ons, verdeeld over 12 tracks, op 12 verschillende breedtegraden ergens op aarde. Klinkt gekunsteld op papier, maar op de plaat is het intrigerend genoeg om, geholpen door de golven van bas en synth, in de schijnbare glossolalia toch punten van herkenning te ontwaren: mensen in hun dagelijkse en niet zo dagelijkse doen (wat te denken van katholieke gebedsvoorgang?), nietsvermoedend door de artiest Köner, bijna autoritair, ondergedompeld in een auraal bad. Niet dat die menselijkheid noch dat autoritaire belangrijk is. Zoals dat in de psychotherapie vanzelfsprekend is, gaat het om het effect. La barca is gesubsidiëerd effectbejag als muziek. High art indeed en die ronkende Russische vrachtwagensound aan het begin van de 3e track is cool.

Mordant Music - syMptoMs [cd Mordant Music]
Na de meesterlijke compilatie eerder dit jaar is syMptoMs het echte nieuwe album van Mordant Music, nu een eenmansband. De bekende syntharpeggios tegen de achtergrond van nu eens shuffelende dan weer rammende percussie worden ook nu weer breed uitgemeten. Met vocalen, die soms erg sterk lijken op Karl Hyde van Underworld, vooral op nummer In Truth is Wine en de sublieme titeltrack, dat het beste electronische stuk muziek van dit jaar is. Sterker nog, het nummer had van Underworld kunnen zijn, wier nieuwe samenwerking met Brian Eno hoge verwachtigen schept. Net als de beste momenten van Underworld weet Mordant Music de natuurlijke opgewektheid van dance te koppelen aan sombere subjectiviteit, waardoor langs electronische weg een klankenlandschap wordt gecreëerd dat de indie gitaarpop door de E mineur bewerkstelligt. De excentrische houding van het geïsoleerde, vervreemde subject is herkenbaar in het objectieve geluid, zoals in Another Uncompleted Dome, vermoedelijk een verwijzing naar de megalomanie van New Labour, zeker niet de voorhoede van datzelfde subject. Toch ontstijgt Mordant Music het beperkte palet van Underworld, dat zich concentreert op trance en zich daarmee blootgeeft als onkritisch en te veilig. Hier speelt de tijd (en vooruitgang) een rol: Underworld begon na de eerste hausse in UK dance, dat zich ambigu verhield tot het Thatcherregime; Mordant Music pikt allerlei interessante elementen uit de underground van vandaag en gisteren op, of het nou dubstep, field recording/found sound, niet-westerse fonologie, Eno ambient, 70s synthesizermuziek of dance is, en weet een actuele eigenheid te geven aan wat meer is dan de som der delen. Zoals Mark Fisher schrijft in The Wire: syMptoMs is de soundtrack voor de laatste dagen van Labour.

Fuck Buttons – Tarot Sport [cd ATP]
Het vorige album van Fuck Buttons, dat door menig nietsvermoedende dilletant de hemel in werd geprezen, was behoorlijk nietszeggend, om niet te zeggen ronduit saai. Nu aan dat saaie is niets veranderd: dezelfde vingeroefeningen met modulerende synthezisers, gekoppeld aan een four-to-the-floor beat. Een soort Air met nog meer compressie en zonder enig gevoel voor pop. Geef mij dan maar Air zelf. Gelukkig is dat gekrijs, kenmerkend voor hun debuut, achterwege gelaten deze keer – laten we wel wezen, krijsen is ook een vak en zo’n beetje de enige die dat vakkundig kunnen zijn de mannen van Wolf Eyes.
Fuck Buttons – en de afgrijselijke naam zegt het al – is de verkrachting van electronische pop. Sterker nog, het luidt zelfbewust het einde van de muziek in. Het ironische is dat dat objectief niet doorklinkt in de muziek zelf; het klinkt allesbehalve apocalyptisch. En dan is het niet gek dat dit een gehoor vindt bij Oor, Pitchfork, Kindamuzak en dergelijken: het is pseudo-gevaarlijke muziek voor snel in paniek rakende burgers die indiefestivals bezoeken met buggies, gemaakt door multicultilui die muziek eigenlijk haten en ieder geval geen verstand hebben van electronica. Fuck Buttons – en dit is nog steeds een vloek – zijn de ELP van nu, met dit verschil dat ELP wel konden componeren.

2000-2009

2009-09-18T10:17:00.068+01:00

1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.

1. EXCEPTER - ALTERNATION (2006)
This is a limp version of early Cabaret Voltaire, mixed with some industrial free-drone sound that is de rigueur these days and weary, drawling vocals on top. It is entirely intoxicating. Unlike most free-drone, the prolific EXCEPTER has a knack for eccentric pop, albeit of the lurching, shambolic type. Woozy electro-drone, sluggish cool. Unique, excellent stuff.
2. WOLF EYES - HUMAN ANIMAL (2006)
This is goth music you can listen to unashamedly. Tautly structured pop numbers that feel nonetheless as highly improvisatory soundscaping (or vice versa). One has the instant urge to indulge in the album's organic brooding, menacing industrialism. Almost Deleuzian, if that has any meaning. The piercing vocal is totally deranged and the sax screech underwrites Wolf Eyes' penchant for way out jazz combined with noise extremism. It begs to be played loud. If ever there was visceral jouissance in music, then it should be this totally exhilarating album, their best yet. Fantastic! as Tony Herrington of the Wire exclaimed.
3. WIRE - SEND (2003)
Caustic, bluntly modern. On an equal footing with masterpiece 154.
4. DOUBLE LEOPARDS - HALVE MAEN (2003)
Non-psychedelic dream music. Aural equivalent of Poe.
5. YELLOW SWANS - AT ALL ENDS (2007)
Among their prolific output, At all ends is Yellow Swans' third proper 'studio album' and boy does it deliver. Other than the two excellent previous ones, At all ends is entirely beatless. It is an experiment in stretched out feedback, to the point where the guitars fully merge with the electronics. Yellow Swans belong to the vanguard of the current crop of exploiters of the nonmusical elements in music: noise and feedback. Opening track "At all ends" is an organ like dirge which manages to walk the tightrope between strangely soothing ambient and copious washes of incrementally frenzied noise. At the five minute mark it becomes apparent that the track might in fact be a lament sung by the church community, with full on distortion and clamor in the back (indeed, I contend that the album as a whole is church music). With the sea of noise undiminished, even augmented, there's an oddly melodic riff inserted in the latter half of the number, as if to tease the listener. It's evocative of the guitar solo, as exemplar, whilst simultaneously denouncing it by mocking it.
And so it goes on and on: precisely tuned noise (if that makes any musical sense) concisely modelled as motivic music par excellence, drawn out over long painterly canvases with a hint of the American landscape. Who needs vocals, let alone lyrics, when the self-expression comes through consummately in the musical material? The noise that Yellow Swans create, or rather control, is anything but negative or gloomy; it is utterly beatific, most aptly manifested in third track 'Our Oases' and the following 'Mass Mirage', and thus fully aesthetically valid. The knowledge that the title of last number 'Endlessly Making an End of All Things', which is the apogee of this devotional sublimity, is derived from a Celan stanza isn't needed to become convinced of that.
6. AUTECHRE - CONFIELD (2001)
It's amazing how with each release the complexity of their sound increases. Confield inaugurated Autechre's art of latterday gothic abstraction. Autechre's form of techno is probably the only music that reaches beyond signification, whilst remaining unescapably visceral in effect. It has no reference outside it, which makes that it's the perfect realization of Adorno's idea of the art object.
7. ROVA::ORKESTROVA - ELECTRIC ASCENSION (2005)
How to approach Coltrane's Ascension without amounting to sacrilege: well, the second attempt of Rova::Orkestrova is pretty close to delivering its own standard-bearer of contemporary improv. Coltrane with strings!
8. VOLCANO THE BEAR - CLASSIC ERASMUS FUSION (2006)
Distinctively Albion. Nobody does the quirky, eerie folk stuff better than the English. This is why England is an island, and will never be totally part of the continent nor suck up to the Imperial United States of America. The Brits are different, and they can't help it (they are the necessary corrective to Europe's monolith). Volcano the Bear is neither pop nor rock nor industrial or culture industry style folk songwriting or any mix thereof. If authentic is still allowed today, then it applies to Volcano the Bear. Their obliqueness, their waywardness is reminiscent only of that other pillar of British eccentricity: This Heat, which often gets lumped under the meaningless moniker of post-punk. Like This Heat, Volcano the Bear invent their own technique for making the idiosyncratic sounds they make. Volcano the Bear, who hail from Leeds, are however different from the Londoners of This Heat in that their music has a slightly more outlandish, transcendental, quality as opposed to This Heat's overt political sincerity that one cannot fail to associate with what must have been very depressing living standards in the early eighties in South London (for chrissakes: Charles Hayward started out on a daily menu of porridge only, but that was even before the eighties). However removed from the political urgency of those miserable Thatcher years, Volcano the Bear seem to effect a similar life-affirming excitement through the sheer brilliance of songwriting untrammeled by technique let alone by the conventions of the music business.
9. KEVIN DRUMM - SHEER HELLISH MIASMA (2002/2007 REMASTER)
It is often claimed in aesthetics - as if almost a truism - that noise and beauty are opposites. I have never really understood this; and I suspect that ideology lies behind it. To me, the most extreme noise in music can be the most beautiful thing, eclipsing anything in nature or pictorial and plastic arts. The new remix of Kevin Drumm's aptly called Sheer Hellish Miasma, originally issued in 2002, is a case in point. It is also an illustration of how the sound of the cd, often found inferior to that of the good old vinyl record, sublimely captures, as an expedient, that which it is supposed to convey: musicality. Even the shittiest playing equipment - I'm playing the cd on a Sony Dream Machine, which is nothing but an upgraded alarm clock - reveals the sheer brilliance of the shrieking, digitalized feedback, which reverberates in the room as if it transmigrates, indeed pierces into the ether and becomes physical, pleasantly miasmatic. It's hard to explain the exhilaration of hearing those high-pitched, jarring tones plaster the space around you. Only digital, it seems, can faithfully represent the aura of such precisely mastered noise: discordance made harmonious through technique. The new remaster, carried out by the artist himself, appears to enhance that singular quality and shows that remasters can be a functional tool in the art of music rather than just a marketing ploy. Whatever the case may be, it's in the details that one finds beauty, and that holds for noise especially.
10. FENNESZ - ENDLESS SUMMER (2001)
This is the apogee of 90s electronica. From thereon in it's pretty much declining ever more steeply, although Fennesz' own Venice and Black Sea albums, from 2004 and 2008 respectively, are fine classically wrought tableaux musicaux.

overige:

å - s/t (2006)
afcgt - s/t (lp 2008/2009)
air - 10000hz legend (2001)
3/4 had been eliminated - theology/religious experience cd/lp (2007)
maryanne amacher - sound characters 2: TEO (2008)
oren ambarchi - grapes of the estate (2004)
AMM - tunes without measure or end (2001)
animal collective - strawberry jam (2007)
aphex twin - drukqs (2001)
asa chang & junray - jun ray song chang (2002)
arovane - atol scrap (2000)
aufgehoben - khora (2008)
autechre & the hafler trio - aeo-3/3hae (2004)
autistic daughters - uneasy flowers (2008)
badawi - soldier of midian (2001)
bark psychosis - codename:dustsucker (2004)
bat for lashes - fur and gold (2007)
biosphere - cirque (2000)
black dice - creature comforts (2002)
the blithe sons - the great orthochromatic wheel (2008)
boards of canada - geogaddi (2002)
the books - lost and safe (2005)
boris - at last feedbacker (2005)
thomas brinkmann - klick (2000)
broadcast - haha sound (2003)
lindsey buckingham - gift of screws (2008)
the bug - london zoo (2008)
burial - s/t (2006)
cannibal ox - the cold vein (2001)
the caretaker - stairway to the stars (2001)
the chap - mega breakfast (2008)
claro intelecto - metanarrative (2008)
clipse - hell hath no fury (2006)
clouddead - s/t (2001)
dead c - future artists (2007)
death ambient - drunken forest (2007)
death from above - you're a woman, i'm a machine (2005)
deathprod - s/t (box) (2004)
deepchord present: echospace - the coldest season (2007)
dinosaur jr - farm (2009)
dirty projectors - rise above (2007)
diskaholics anonymous trio - live in Japan (2006)
dream/aktion unit - blood shadow rampage (2006)
kevin drumm - imperial distortion (2008)
earth - hex (2005)
earth - the bees made honey in the lion's skull (2008)
ekkehard ehlers - betrieb (2000)
el-p - fantastic damage (2002)
eminem - the marshall mathers lp (2000)
brian eno & peter schwalm - drawn from life (2001)
brian eno & robert fripp - equatorial stars (2004)
lawrence english - kiri no oto (2008)
the ex - turn (2004)
excepter - ka (2004)
excepter - burghers/the punjab 12 " (2008)
extra golden - thank you very quickly (2009)
fennesz - venice (2004)
fennesz - black sea (2008)
flying lotus - los angeles (2008)
for carnation - s/t (2000)
the fun years - baby, it's cold inside (2008)
general magic - rechenkönig (2000)
grizzly bear - yellow house (2006)
hair police - the certainty of swarms (2008)
him - new features (2001)
hot chip - made in the dark (2008)
hototogisu - chimärendämmerung (2006)
hototogisu & burning star core - volume 1 (2006)
howard stelzer - bond inlets (2008)
ikara colt - chat and business (2002)
ryoji ikeda - matrix (2000)
ryoji ikeda - dataplex (2006)
ryoji ikeda - test pattern (2008)
interpol - turn on the bright lights (2002/2005 mexican ed.)
intrusion - the seduction of silence (2009)
jesu - conqueror (2007)
julie mittens - s/t (2008)
junior boys - so this is goodbye (2006)
junior boys - begone dull care (2009)
kassin+2 - futurismo (2007)
khanate - clean hands go foul (2009)
de kift - koper (2001)
ktl - 2 (2007)
justus köhnke - safe and sound (2008)
the lappetites - before the libretto (2005)
lcd soundsystem - s/t (2005)
letters letters - s/t (2007)
liars - drum's not dead (2006)
lightning bolt - hypermagic mountain (2005)
low res - blue ramen (2002)
machinefabriek - marijn (2006)
madvillain - madvillainy (2004)
mandarin movie - s/t (2005)
maximo park - a certain trigger (2005)
Musica Elettronica Viva - MEV 40 (2009)
MF Doom - mmm...food
monolake - ice.stratosphere 12" (2000)
mordant music - picking o'er the bones (2009)
morgan geist - double night time (2008)
moritz von oswald trio - vertical ascent (2009)
mouse on mars - idiology (2001)
mouthus - saw a halo (2006)
murcof - martes/utopia (mexico ed. 2005)
newworldaquarium - the dead bears (2008)
nnck - clomeim (2009)
the notwist - neon golden (2002)
om - pilgrimage (2007)
one more grain - isle of grain (2008)
open city - LA we revise your neglect (2001)
opgezwolle - eigen wereld (2006)
oval - ovalprocess (2000)
ø - oleva (2008)
daniel padden - pause for the jet (2008)
pan sonic - kiesto (2004)
peeesseye - mayhem in the mansion (2007)
pet shop boys - fundamental (2006)
pole - steingarten (2006)
polvo - in prism (2009)
polwechsel - archives of the north (2006)
prefab sprout - let's change the world with music (2009)
radian - rec.extern (2002)
religious knives - the door (2008)
repeat - pool (2001)
rhythm & sound - s/t (2001)
robedoor - shrine to the possessor (2007)
R.O.T. - l'écurie (2006)
ruins - mandala 2000/live (2001)
scorch trio - brolt (2008)
stefano scodanibbio - six duos (2006)
shearwater - rook (2008)
shellac - 1000 hurtz professional (2000)
silvester anfang - satanische vrede (2006)
six organs of admittance - sun awakens (2006)
skull defekts - blood spirits & the drums are singing (2007)
skullflower - tribulation (2006)
smegma - the smell remains the same (2007)
snd - atavism (2009)
soft pink truth - do you want new wave or... (2004)
sonic youth - nyc ghosts & flowers (2000)
sonic youth - sonic nurse (2004)
sonic youth - koncertas stan brakhage (2005)
starving weirdos - father guru (2007)
steely dan - two against nature (2000)
andy stott - unknown exception (2008)
the strokes - is this it? (2001)
sunburned hand of the man - fire escape (2007)
sunburned hand of the man - z
sunn 0))) - black one (2005)
talibam - ordination of the globetrotting conscripts (2007)
text of light - metal box (2006)
the fall - the real new fall lp (2003)
themselves - the no music (2002)
throbbing gristle - part two: the endless not (2007)
rafael toral - violence of discovery (2001)
tortoise - standards (2001)
tortoise - beacons of ancestorship (2009)
tower recordings - the galaxy's incredibly sensual transmission field of ...
trumans water - you are in the line of fire ... (2003)
uz jsme doma - rybi tuk (2003)
mika vainio - kajo (2000)
caetano veloso - zii e zie (2009)
vladislav delay - anima (2000)
volcano! - paperwork (2008)
scott walker - the drift (2006)
windsor for the derby - we fight till death (2004)
brian wilson - smile (2005)
wire - the scottish play (2004)
wolf eyes - always wrong (2009)
wolf eyes & anthony braxton - black vomit (2007)
robert wyatt - cuckooland (2003)
xela - in bocca al lupo (2008)
xtc - apple venus volume 2 (2000)
yeasayer - all hour cymbals (2007)
neil young - prairie wind (2005)
neil young - chrome dreams II (2007)
zeitkratzer/lou reed - metal machine music live (2007)
zyklop - s/t (2002)

Minis in Christgau Modus

2009-09-10T14:15:00.007+01:00

The XX - XX
Dit is backwards muziek. Dat bedoel ik vervelend. Het is kinderachtige muziek voor kinderen. Vaak wordt in pop over vroegrijp gesproken, in dit geval is het gewoon onrijp. En dat krijg je ook als kids alleen maar naar R&B luisteren en Womack & Womack als legitieme beïnvloeding beschouwen. En de vergelijkingen in de pers met Chris Isaak zijn ronduit belachelijk. Nog nooit eerder heb ik zo'n idiote comparison gehoord. Ga toch weg. Doorspoelen deze gehypte kleuterklas. Ver rechts van Animal Collective!

The Beatles - Abbey Road
Jaja, het is de enige die ik heb aangeschaft, omdat het een van de betere is, maar ook omdat het een van de drie oorspronkelijk in stereo opgenomen platen van de Beatles is. En de sound quality is echt beter op deze remaster. De drums (vooral bekkens) op eerste nummer zijn veel geprononceerder te horen. Details komen naar voren die je op de 1987 master echt niet hoort. En de bas van McCartney zoemt lekkerder, een genuin basgeluid dat in de tinny sound van de eerdere master werd weggedrukt door de treble. Ook op het Harrisonnummer Here Comes the Sun hoor je andere geluiden die je nooit eerder hoorde. Alsof het anno 2009 opgenomen is. Uitstekende engineering, en dat voor een 8-track opname uit 1969. Ze hebben ook de compressie beperkt gehouden: het kan gewoon op volle geluidsterkte gedraaid worden zonder rondzingende geluiden, die je altijd direct naar de volumeknop doen grijpen. Mooi artwork/hoesje met glossy polish. Puik!

Polwechsel & John Tilbury - Field
Moeilijke muziek. Electro-akoestisch of reductionism. Hoe ze het ook noemen, je moet ervan houden. Geen melodie, geen ritme, losse noten. Monade-muziek, in Leibniziaanse zin natuurlijk. Dat was Polwechsel op hun eerste twee albums. Deze vijfde heeft, net als op de vorige, meer ritmiek en motief om het lijf. En piano deze keer van AMM-man Tilbury. Het blijft minimaal, wat op de 1ste track behoorlijk imponeert. Het begin van de 2e track met z'n sonore Klang irriteert enigszins. Ik zal er nog eens op studeren.

Prefab Sprout - Let's Change the World With Music
Absolute stunner: volkomen over-the-top discogospel. Of het tongue-in-cheek is moet betwijfeld worden.
"Ride, ride, home to jesus, heads held high,
they will ride, ride, home to jesus,
heads held high,
They will ride, ride, home to jesus"
Op een zuigende synthibeat. En zo de hele plaat door. Dit moet je wel geloven. Het plastic karakter van de danceclub-sound op I love Music overtreft zo mogelijk de jaren-80 productieklefheid van Thomas Dolby. Dat dit nog kan.

The Ex - 30
Fantastische verzamelaar van de beste groep uit Nederland. Die nummers van heel vroege plaat Tumult zijn ultieme noisebeatnummers. The Ex is eigenlijk een Beatgroep. De cover Ay Carmela (Spaans volkslied) van hun Spanish Revolution Photobook is de beste cover ooit, zou ik willen zeggen. Jesus, wat goed. Prettig ook, om even State of Shock weer ns te horen.

TALIBAM! - Boogie in the Breeze Blocks

2009-09-04T08:28:00.002+01:00

Wat is dit een tegenvaller! Het avant jazz duo met de grappige - maar ook ietwat kinderachtige - naam levert z’n tweede studio-album af, na veel cdr’s, split 12”s en een aantal lps, waarvan vooral The Excusable Earthling de moeite waard is. En het is me duidelijk dat heren Shea en Mottel erop uit zijn verwachtingen níet in te lossen. Misschien vat ik het niet, maar de postmoderne potpourri op Boogie in the Breeze Blocks, nota bene uitgebracht op het nieuw leven ingeblazen, legendarische ESP-label, is behoorlijk knullig.

Op hun eerste professionele studio-album sinds Ordination of the Globetrotting Conscripts verlaat Talibam! grotendeels het freejazz-idioom dat ze op die plaat, een klein meesterwerkje, vertolkten. De vrije jazz, ge-update voor het digitale tijdperk en post-hardcore, had met z’n uitgebreide bezetting van kundige spelers (waaronder trompettist Peter Evans) veel weg van de collectieve improvisatie zoals Coleman die in 1960 invoerde op Free Jazz en van Coltrane’s moment suprême Ascension. Van de subtiliteit en souplesse op Ordination is op Boogie nauwelijks iets terug te horen. En dat kan niet liggen aan de bezetting die gedeeltelijk hetzelfde is als op Ordination. Het drumspel van Kevin Shea is op de meest recente plaat veel minder gearticuleerd, eigenlijk ronduit pedestrian. De opmerkelijke synthesizer capriolen van Matt Mottel lijken te zijn verworden tot kinderachtige two-bit video arcade games.

En wat ook nieuw is zijn vocalen, hoewel die kort ook al te horen waren op een nummer van Ordination. Wat helemaal nieuw is zijn de spreekstemmen - een gesprek tussen de bandleden en een telefoniste over een te bezorgen pakje, als ik het goed heb - aan het begin van de cd en zo tussen de tracks door over de gehele lengte van de cd. Daaruit blijkt de Amerikaanse onderbroekenlol en de irritante dictie eigen aan Amerikanen. Conceptueel onbenullig en artistiek onverantwoord.

Als dat nou het enige probleem zou zijn. De jazzvocaliste, Juilliard alumnus Danielle Kuhlmann, die zich een baan tussen de escapades van Shea en Mottel schreeuwt, maakt het er niet plezieriger op. Ze is ook karaokezangeres. Dat verklaart een hoop. De combinatie van zotte bigband, die het midden houdt tussen ondermaats nagebootste Sun Ra frases en standaard swing op het intro van Ghost Cloud (vandaar de Boogie in de titel), met quasi-punk maakt het de luisteraar niet gemakkelijk. Boogie in the Breeze Blocks is een wegwerpplaat. Hoewel bizarre elementen ook te horen waren op Ordination (luister naar die idiote country boogie op het nummer Lunchbreak at Naan) is het ze op de nieuwe naar het hoofd gestegen. Teveel cocaine of lucozade. De bizarre elementen zijn nu zonder overkoepelende structuur komen te zitten, waardoor de muzikaliteit eruit gevloeid is. Dit toont maar weer eens aan dat een goeie improvisatieplaat arbeid vereist. Talibam! heeft zich op Boogie van hun meest luie kant laten zien.

“Punjabi cab driver food across the street from luxury loft condo scum. Talibam! want to re-mythicize this world with an album that explores a range of emotions, genre, feel, time and space. … Boogie in the Breeze Blocks is a record beyond the greed of deliberate, singular aesthetic commitments.” Yeah, sure. Op deze recensent komt het over als genre-plundering gemaskeerd als muzikale pseudo-antropologie. Het is allemaal vorm zonder inhoud. Ongesynthetiseerde bits and pieces als het beslag van een gefragmenteerde burgermansgeest, van oerverveling. En die hoes! Misschien was Ordination een one-off, misschien mogen we nog iets verwachten van Talibam!

Wait-a-minute, Boogie in the Breeze Blocks is zo slecht niet. De boogie van Ghost Cloud met atonale zang van heren Mottel en Shea, en Chris Forsyth van het magistrale Peeesseye, is avant improvpop sans improv. Waarom is dit op Pitchfork niet geëindigd op de de top spot van de noughties singles chart? Entertaining the After Beast is een Sprichstimmestück voor male vocalist, met metalige gitaar en weer die oerschreew à la Peeesseye, eindigend in aangenaam simplistisch gefröbel op fluit/trombone/trompet en “renaissance instruments”, zegt het op het hoesje. Het is de volgende stap in het Talibam-universum. Met de potten en pannen, en de stabs op de moog en fender rhodes klinkt het nummer als een genuine Sun Ra-ode. Avant-Boogie. Jim O’Rourke (titel van track #5) is een boogification van inderdaad Jim O’Rourke noisepop, waar de seriositeit vriendelijk uitgesuckt is. Not Just Any Kind of Fruit and Veg is het eerste vocal jazznummer dat dreigt te overtuigen, ofschoon de frasering wel erg veel lijkt op de pottenstem die je op een God-is-My-Co-Pilot tegenkomt. Het kan zijn dat dat weer die nasaal-Amerikaanse dictie is. Roosevelt Island: I Can’t Do It is dan beter (“take off my panties… take off my panties”), maar of het nog jazz is waag ik te betwijfelen. Nike Rim Johb is wat begint als Neu-cum-Cambodian-karaoke, sort-of, en dan vervolgens op de helft, na een brug van fluitende vogels, doodleuk overgaat op free-jazz-modus met weer die prettig gestoorde Peeesseye grunt. Dat is Talibam! zoals we ze willen horen.

Rashied Ali dood!

2009-08-14T06:32:00.008+01:00

Shit, Rashied Ali, de fenomenale jazz drummer is overleden. Wel al 74, maar toch. Ik ken 'm overigens alleen van die absoluut geniale plaat die hij met John Coltrane heeft opgenomen, Interstellar Space. Een intens en hard stuk muziek in 4 of 6 delen (afhankelijk van het feit of je de remaster hebt of niet) voor duo, sax en drum. De kale sounds scheren over je heen, bijtende kakofonie zonder een string in zicht. Klasse zonder weerga. Hardcore Free Jazz. Aantal jaren terug heeft een blank duo (bekende gitarist Nels Cline en drummer Gregg Bendian) deze plaat integraal, noot voor noot, nagespeeld en opgenomen, uit totale idolatrie voor deze plaat, met de gitaar als vervanging voor Coltrane's sax. Heb 't nooit gehoord, maar ik geloof ze meteen. Ali behoort tot het Pantheon der Goden.
time out new york bericht

Minis in Christgau Modus

2009-08-03T22:37:00.013+01:00

Chris Isaak - Mr. Lucky
De eerste platen waren goede Buddy Holly cum Roy Orbison remakes voor indiekids. Daarna heeft ie nog wel een aantal krakers geproduceerd. Maar op de laatste toont Isaak zich als wat ie eigenlijk is, een conservatieve midwest romanticus. Een Amerikaan dus. Eentje die het liefst naar C&W luistert. En die vreselijke duetten. Maar Baby Baby is ouderwets mooi nummer.

Moritz von Oswald Trio - Vertical Ascent
De meneer van Basic Channel, een Thomas Mann protagonist die zich cosmopolitisch mengt tussen Trinidad-jazzers en frigidaire Finn-electronica, met Fender Rhodes nostalgia. Meesterlijke metalige percussie van Vladislav Delay - die Fin dus, maar dan gewoon op waarvoor ie eigenlijk geleerd heeft en dat doet ie goed. Alleen de frequentie van het begin, - de Rhodes piano? - kan de cd niet aan. Zou het aan m’n speler liggen? Ik heb het al vaker gezegd, ik weet het, maar dit is toch echt de beste plaat van het jaar.

Talibam! - Boogie in the Breeze Rocks
Exemplarisch tegenvallend. En dat komt door die geheel humorloze Amerikaanse postmoderne cut-ups en de lauwe, vanochtend opgewarmde flutjazz. Sloppy is the new cool, toch? Lazer op. De Denise Jannah vocale interrupties zijn niet van de lucht. Weten zij veel wie Denise Jannah is. Irritante opvolger van het vorige studio-album Ordination of the Globetrotting Conscripts, dat juist vernieuwing in de jazz leek aan te kondigen.

The Skull Defekts - The Temple
Dit is een moeilijke. Is het een faux exercitie in flauwe, mock-tribalisme of een stonerrock-classic? Ik blijf twijfelen, maar het beukt er wel lekker in. Zo belachelijk als Black Sabbath op z’n best.

Volcano the Bear & STPO - shy volcano society @ Bear & Bird Para
Exemplarisch tegenvallend. Derderangs studio-uitwerpsels van excentrieke Britten en volkomen belachelijke pseudo-Magma oprispingen van Frans combo. A & R mensen waren toch nog ergens goed voor. Dit is het bewijs waarom het snel gedaan moet zijn met de cottage industry in indieland.

Yellow Swans - Mort Aux Vaches
Snijdend en bijtend sessiewerk van wijlen gele zwanen. Het hoesje is niet helemaal congruent, of bij de tijd: meisje met kapje en gele gans! Wel in cheesy reliëf en polychromie, net als de muziek. Voor fijnproevers. Uitgebreidere recensie hier

A-Ha - Foot of the Mountain
Haha, riding the crest. Electro met hoge falsetto. Las dat de Arisch-mooie zanger wel Pro-Life is. Dat werpt licht op de jaren ’80 trilogie, die ik altijd nog voor mijn plezier draai. Jaja.

Gareth Davis & Steven R. Smith - Westering
Soort New Orleans swamp boogie voor de drone age. Daniel Lanois on acid, zal ik maar zeggen. Of Machinefabriek met Jan Akkerman.

Newworldaquarium - The Dead Bears
Ok, dit is niet nieuw, ofschoon een repress van de LP versie net uit is. Maar niet te versmaden Amsterdamse slow-house voor 2009. Heel licht verteerbaar. Oh zo appetijtelijk. Heel feminien, en dat voor dance muziek.

Cut Up Make-Over

2009-08-01T09:27:00.005+01:00

Cut-Up is veranderd. Nadeel is dat al het archiefmateriaal alleen op de klassieke site is te lezen, die nog wel beschikbaar blijft. Maar er zijn geen crossreferenties.

Hier zijn de links van al mijn recensies tot nu toe:
dinosaur jr
mordant music - picking o'er the bones
reigns - the house on the causeway
afcgt - s/t
wolf eyes - always wrong
junior boys - begone dull care
black dice - repo
svarte greiner - kappe
audiobulb label
the julie mittens - s/t & live
snd - atavism
pendle coven - self-assessment
musica elettronica viva - MEV 40
ktl - IV
lawrence english - kiri no oto / studies for stradbroke
animal collective - merriweather post pavillion

Mordant Music - Picking O'er the Bones

2009-07-15T17:17:00.003+01:00

Een van de beste albums van het jaar, hier gerecenseerd.

ultra-mini's in Christgau modus

2009-06-23T14:40:00.012+01:00

Dinosaur Jr - Farm <> meesterlijke bed-wetter muziek voor Neil Young aficionados. Zoals Marc Masters zegt: Dinosaur Jr. gaat richting op van Dinosaur Sr. - almaar opnieuw dezelfde plaat en steeds opnieuw aangenaam. Soort Gerard Reve voor de pop: volksmuziek dus.

Jarvis Cocker - Further complications <> ik wil altijd van Jarvis houden (en Pulp) maar het lukt me nooit. Heh, jammer. Wel grappig hoe de Albini sound eigenlijk niets verandert aan de Jarvis sound.

Discovery - LP <> Een element uit Vampire Weekend (die overschatte Talking Heads rip off of sorts) waagt zich aan Hot Chip-style electropop/synthipop. Helemaal niet verkeerd, maar toch net niet. Kan ook niet, als je Amerikaan bent. ***noot: eigenlijk behoorlijk cheesy; dus toch wel helemaal verkeerd***

Skullflower - Malediction <> Zoals the Wire schrijft: deeply silly Satanistische beeldspraak. Muziek: wederom dezelfde extreme trebly feedback, ditmaal met impro-drums van vroegere drummer Stuart Denison. Ach ja. Je blijft het aanschaffen, maar de vraag is waarom.

Bibio - Ambivalence Avenue <> Warp gaat downhill. Amalgamistisch of 'hotchpotch' of post-modernistisch waarvan uiterste verkoopdatum reeds lang verstreken is. Subpar Boards of Electronica en dat was al subpar (toch?).

White Denim - Fits <> Veel invloeden. Te veel. Minutemen wordt vaak genoemd, begrijpelijk, maar de vergelijking gaat mank. Je moet auteurs zelf nooit geloven. Minutemen waren way more into jazz. Dat is hier, hun tweede, niet het geval. En de Minutemen wisten hoe je sprawl toch coherent kunt brengen. White Denim niet. Niemandalletje dat niettemin prettig weg-luistert.

Classic: E S P

2009-06-23T14:29:00.003+01:00

1987 was een fantastisch jaar voor MOR. Fleetwood Macs Tango in the Night natuurlijk, en Sting met Nothing Like the Sun (met de feeëriek-ijdele cover van Jimi Hendrix's Little Wing!), het titelloze album van Whitesnake, Joshua Tree van U2, Guns 'n' Roses met Appetite for Destruction, John Hiatts Bring the Family, George Michaels Faith, Prince's Sign of the Times, Robbie Robertsons solodebuut en Cloudnine van George Harrison. Stuk voor stuk meesterwerken in het genre, al wil je het misschien niet weten. Maar het beste album is ESP van de Bee Gees. Een onmiskenbaar hoogtepunt in het oeuvre. Beter nog, hun enige echt goede album. Waarom dat dan? Paradigmatisch clunky 80s productie, en minstens 3 mooie nummers: het stuwende titelnummer ESP, de gladde hit You Win Again en de door Maurice Gibb - hij, de minst over the top zingende - gezongen Overnight. En die idiote vibrato van Robin Gibb op Giving up the Ghost is compleet wacko, als je het goed beschouwt. Beyond commercial en totaal out there, om een niet erg toepasselijke jazzterm te gebruiken. Logisch dat de plaat in de VS totaal flopte, daar werd de tongue-in-cheek kwaliteit niet geapprecieerd. I.t.t. Europa is het album sinds lang ook ge-deleet daar. Dat is het bewijs voor de genialiteit van deze ultieme eighties popplaat. Plastic in het extreem voor zuiver luistergenot op high end apparatuur.

Nieuwe Om

2009-06-20T20:25:00.001+01:00

De nieuwe Om plaat, met nieuwe bezetting (nu ja andere drummer), komt 8 september uit (in US) op Drag City. Recorded by Steve Albini. Ben benieuwd.

wrap up 2e kwartaal '09

2009-06-10T17:41:00.013+01:00

1. Junior Boys - Begone Dull Care
2. Wolf Eyes - Always Wrong
3. Mordant Music - Picking o'er the Bones
4. No-Neck Blues Band - Clomeim (beetje verlaat)
5. Black Dice - Repo
6. Intrusion - The Seduction of Silence
7. Dinosaur Jr. - Farm
8. Tortoise - Beacons of Ancestorship
9. AFCGT - s/t (10")
10. Khanate - Clean Hands Go Foul
11. Talibam! - Boogie in the Breeze Rocks

Minis in Christgau Modus

2009-06-03T11:45:00.017+01:00

Teeth of the Sea - Orphaned by the Ocean
Die trompetten, heh. Prog for noughtie(s) kidults. Onverteerbare noise (d.w.z. nutteloos lawaai). Noodling & Pseudo-oceanically deep trompetgeschal ondersteund door psych-tapijterij.

Tim Hecker - An Imaginary Country
Door John Mulvey van Uncut (formerly the Wire) geschaard onder "sentimental avant-garde". Als dat geen oxymoron is! Subpar Fennesz is teveel gezegd. Fennesz is een echte mu-zi-kant! Dit is, opnieuw, noodle-arij met pseudo-oceanic deepness. Het zit ook in de titels. Da's te direct, Herr Hecker. Maar men heeft ook last van "realism" hedentendage. Komt door nostalgie, dat, unsurprisingly en bijna logisch analytisch, geregeld weer opduikt.

Gentoo - The Dragon
Wat is dit? Indiepop? Gedownload vanwege schofferende titel Kant vs. Buddha. Eigenlijk niet heel slecht, maar nog steeds slecht.

Courtis/Moore - Brokebox Juke LP
Rip van vinyl. Titel flauw. Leden van voormalig Reynols (met mongool, weetjewel), en VTB. Vrij aardig, maar geniaal? Nee.

Ekkehard Ehlers/Paul Wirkus - Ballads
Über-head Ehlers met zijn zoveelste 'Vertonung' van nietszeggende diepzinnigheid. Ok, Betrieb, ook al weer bijna een decade oud, was aardig experiment in juxtaponeren van glitch en Schönberg. Maar het begint nu toch vervelend te worden, dit theoretisch gezever met toon en klank.

Hecker - Acid in the Style of David Tudor
Tongue-in-cheek titels hou ik niet van. Abrasief spul, dit. Niet leuk. Overigens, dit is de andere Hecker. Eigenlijk geen muziek. Goed dat er toch nog grenzen zijn.

Giuseppe Ielasi - Aix
Wordt vereerd. Is prolifiek. Italiaans. Kan niet boeien. Nu-Muzak.

Khanate - Clean Hands go foul
Di's niet verkeerd. Vuile vocalen. Goede productie. Future metal. Metal is de toekomst. Deze uitspraak galmt na. Post-indie. Dit is hoe mooi lawaai moet klinken. NIet lo-fi, maar hi-fi!!!

Magik Markers - Balf Quarry
Altijd gemeden, schreeuwende punkvrouwen. Zijn altijd manwijven met tatoeage, die toch enigszins sexy willen zijn en voor sommige mannen (de maso's) ook daadwerkelijk zijn. Denk Lydia, Siouxsie, Diamanda (da's wel behoorlijk imposant, hoor, zo'n bloot bovenlijf achter de grand piano), Carla Bozulich (die soms best wel boeit) en nu dus beauty queen van de Amerikaanse rock, eega van Six Organs Ben Chasny: mevrouw Elisa Ambrogio. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het altijd goed als vrouwen een portie herrie produceren, waar menig man voor weg loopt. Soms slaagt Ambrogio op deze plaat (die zelfs poppy gezegd wordt te zijn) daarin, maar al met al kan ik nog steeds niet zeggen dat ik een overtuigd fan ga worden.

Nate Young - ben titel even kwijt
Aartsvader van Wolf Eyes, ditmaal (voor de zoveelste keer, waarom ook niet) solo. Noodles for noise-lui. Niet bezwaarlijk, maar hap-slik-weg spul. I.t.t. nieuwe Wolf Eyes

Woods - Songs of Shame
Weëe porselein-indie, Made in China, toen China-made produkten nog slechte naam hadden. Lang na houdbaarheidsdatum lo-fi shit. En die vreselijk pseudo-evangelische stemmen van 15 jaar terug. Pitchfork-brei. Wat is indie toch shit (sorry dat ik dat woord wat vaak gebruik). Het is allemaal zo etherisch en willens en wetens slecht geproduceerd. Zo inept anti-mainstream dat zelfs ik de mainstream dreig te verdedigen.

Simple Minds - Graffiti Soul
Back to Form, wordt gezegd. 1) dat kan niet, SM is terminally dead, dead! zoals NME heel goed verwoordt. 2) het is objectief niet zo. Deze plaat haalt het niet bij - en whisper it - Empires & Dance, New Gold Dream, Sparkle in the Rain en zelfs helemaal-niet-zo'n-verkeerde-stadion-rock-par-excellence plaat Once Upon a Time. Vergeten dus, dit. Eigenlijk tragisch dat sommige muzikanten nog steeds platen moeten maken. Want wat moeten ze ook anders. Denk aan Sonic Youth.

Soft Shoulder - titel onbekend
Nieuw. Obscuur uit Midwest. Eerste helft klinkt erg als vroege pottenband God-Is-My-Co-Pilot, vooral kleine meesterwerkjes Speed Yr Trip en Straight Not (heh, wat een doorzichtige titel) om dan, bizar, op 2e helft een soort Dead C te worden. Heel gek. Twee totale extremen. Niet verkeerd.

The Horrors - titel ?
The Horror **** BIJ NADERE BELUISTERING: niet zo enorm gek, genietbaarder dan de nieuwe SY. Het is natuurlijk modemuziek.

Seaworthy - 1897
Sea shanties voor het platteland van Australie. Field Recording met noodle-gitaar. op prestigieuze 12k label dat onlangs ook nieuwe Lawrence English uitbracht (het verstilde en mooie A Colour for Autumn) en werk van Autistici en bovengenoemde plaat van Ielasi. Art-for-Art's sake. Allemaal bloedmooi geproduceerd en uitgebracht. Maar het is kunst, he, geen pop.

Caetano veloso - zii e zie (ooms en tantes voor u)
Een klacht op Amazon van een klant: "This could have been a great Veloso album, but has been completely ruined. The wailing, discordant electric guitars and the clanging, jarring percussion completely dominate, while Veloso's beautiful voice loses the battle to make itself heard." Dit lijkt me, en is, een aanbeveling. Veloso in goede vorm!!

la fin!

HIPPIE SHIT: Emeralds

2009-06-02T11:13:00.009+01:00

Het is ook zo voorspelbaar, de relatie kapitalisme-cultuur. Het is reziprok! Nooit simpel economie en bovenbouw, maar een doorwrocht, pernicieus systeem. We zijn rond, terug bij af, bij de hippies die de punks zo verafschuwden. Het is nu bon ton in cottage industry infested areas om naar Klaus Schulze te luisteren, forchrissakes. Die hele kosmische sound heeft me nooit iets gedaan, en gelukkig hebben de echte Duitsers, zoals Can, Neu en (misschien) Faust zich er nooit aan bezondigd (ofschoon Can na Flow Motion wel erg flauw werd, zo niet plat). En oke, ze zagen er niet uit, met die lere jakjes. Maar hippies, die ze altijd dreigden te worden, werden het nooit, dat komt vanwege de bluesriff, die op een of andere manier altijd versteckt erin bleef - de blues redt! (en dat zeg ik als fervente blues-for-blues-sake hater). En hippiemuziek da's nu in, ook al wil men het niet zo genoemd hebben - het is zogenaamd obscuur en underground en alternatief of wat voor 'n meer up-to-date, durchkommunizierte kutterm ze ook bedenken. Eerst hadden we de weird folk, dat werd gewoon folk (luister naar James Bradshaw of Blackshaw of hoe ie ook heet & assorted, da's gewoon tien keer niks). De drone scene, die geniale muziek opleverde in de vorm van noise-in-extremis Yellow Swans, werd veelvuldig gekopieerd (Musik im Zeilalter ihrer massale Reproduktion) door mindere goden als Robedoor en nu is daar Emeralds. Die naam zegt al genoeg. Hun plaat van vorig jaar, Solar Bridge, werd op massale lof onthaald. Het is gewoon utter shit. Ze zitten ook op de grond terwijl ze spelen, wat wil je dan ook. De nieuwe What Happened? (ja, dat vraag ik ook me af) is nog meer shit. Totaal ijdele luchtbespiegelingen, die steeds maar weer herhaald worden om tot helemaal niets te eindigen. Nada. Niente. Kutmuziek ten top - dan nog liever de romantische ijdeltuiterij van de technologische meer hoogstaande Jean-Michel Jarre. Laten we weer eens de beuk erin gooien! Hoewel, ik vrees dat het kapitalistische systeem nu zo in en in ver-deleuzianiseerd is dat elke poging bij voorbaat wordt geetherialiseerd. Wat ben ik dan blij met bands zoals AFCGT, ook al biedt het niet echt veel nieuws boven wat we al kenden. Maar het is op z'n minst onmodieus. Bah. Ik haak af.

Musique concrète in the woods: Starving Weirdos - Into an Energy

2009-05-26T09:32:00.005+01:00

Starving Weirdos begon sterk met Eastern Light, een magnum opus op dubbele cd-r, met een psychedelische en tegelijk spookachtige vorm van drone-muziek. Erg verslavend, spooky en spine-tingling en non-faux-hippie (of wellicht toch faux met titels - op de nieuwe plaat - zoals Pagan Unity, Invocation by Fire? Is dit hippie pastiche of zien we hier in realiter een wens terug te keren naar reine natuur en eenvoud, waarmee we SW resoluut moeten desavoueren?). De twee hoofdverantwoordelijken komen uit een plaatsje ergens in de bossen in Noord-Californië. Dat rurale hoor je eraan af. Ietwat rechts van de San Fran city sound van de Grateful Dead, ofschoon SW meer concrète-elementen toevoegen en volstrekt afzien van de blues (er is geen lick of riff te bekennen).
Het is onduidelijk hoe kritisch we dit moeten benaderen, hoezeer ik deze muziek ook met redelijk grote schrokken verorber, en hoezeer relatief origineel hun sound ook is. Dat komt met name door de ijzige boventonenreeksen die worden gecreëerd aan hand van een verscheidenheid aan akoestische en electrische instrumenten en een toch vrij simpele orkestratie. Dit is geen moeilijke muziek en toch alles behalve pop of rock.
Dat er desondanks weinig potentieel zit in dit soort muziek blijkt uit het feit dat na pakweg 7 reguliere platen in een paar jaar (en een hoop extra obscuur materiaal op singles, lp, cd-r en tapes) de sound nog volstrekt hetzelfde is; geen ontwikkeling dus. Hun mooiste en meest gevarieerde is denk ik Father Guru, met dat nummer waarin je de reverberaties hoort van een tennishal waar je de slagen hoort van de tennisrackets in een soep van galm.
Hun nieuwe, Into An Energy, wijkt niet af van het soundpalette dat we al hoorden op eerdere platen, met spreekstemmen toegevoegd. Zeer aangename, verzachtende noise, relatief uniek tussen alle droneplaten, maar uiteindelijk zal het toch niet boven de obscuriteit uit kunnen stijgen. Maar is dat verkeerd?

Noot: vroege bestellers (bij Bo Weavil records) krijgen een extra cd-r met 5 lange tracks.

Nieuwe WOLF EYES

2009-05-16T21:39:00.008+01:00

de opvolger van de op een na beste plaat van de noughties, Human Animal, is op deze website te downloaden.

recensie hier

nieuwe beats: Boxcutter, The Field, Burial/Four Tet

2009-05-13T08:30:00.009+01:00

Boxcutter - Arecibo Message
De nieuwe Boxcutter overtuigt behoorlijk. De ontwikkelingen in de dubstep-techno (getuige onze eigen 2562 en Martyn) gaan snel, zeer snel, maar waar voornoemden de Basic Channel sound ingenieus in de dub en house-elementen incorporeren grijpt Boxcutter naast de onmiskenbare breakbeats op enkele tracks tevens terug op de sound van Autechre c. Tri Repetae. En dat is een primeur! Het citeren van die classic is regelrecht af te horen aan tracks 3 en vooral 4. Maar het is niet simpelweg Autechre. Boxcutter weet de acidity, en op #4 de melodiciteit, van Autechre’s meesterwerk van de jaren negentig, te verpakken in regelrechte nu-techno. #4 is bovendien ronduit funky, op het commerciële af, en met zelfs wat quasi-Black Dog synths c. Spanners (#4 en 8) erin moet dit zo’n beetje de clubhit van het jaar worden. Het heeft zelfs in de verte een disco feel. De rest van de plaat blijft dichter bij de dubstep-technoblauwdruk. Uitstekende opvolger van Oneiric, waarbij de vraag rijst of hier nog steeds in de strikte zin sprake is van het genre “dance”.

The Field - Yesterday and Today
From Here We Go Sublime vond ik een zwaar overschatte plaat. Daar zaten elementen in van jaren negentig Keulse ambient (denk aan het archeologisch gelaagde geluidstapijt van Sturm en Gas), gezet op een microhouse beat met her en der een verdwaalde vocaal of een verstopt disco-citaat. Zwaar repetitief en lichtelijk bedwelmend. Niet verkeerd, maar veel meer had het niet om ‘t lijf. Probleem was dat het, in tegenstelling tot Sturm en Gas, niet vernieuwend was maar sterk leentjebuur speelde bij de grootmeester Wolfgang Voigt en z’n broer Reinhard (Gas’ Wolfgang is dan ook labelbaas van The Field). Dat zie je ook gebeuren bij Stefan Betke’s Scape-stal: allemaal oninteressante epigonen van Pole.
Het dance-genre is met name slachtoffer van het genreficatiesyndroom: zodra een variatie plaatsgrijpt op een bestaande sound wordt een genus uit de species geabstraheerd, waarbij de differentia specifica minimaal is, bijna scholastisch, want een leek hoort het verschil niet. Schoolvorming is plichtmatig: je moet je aansluiten bij het gilde en je melden als leerling van de gildemeester. Dat smoort creativiteit in de kiem. De echte creativiteit, zoals altijd, ligt bij de uitvinders van de grootste genus, niet bij de specifiers. Het heeft daarom ook geen zin om, als collector van platen, je te specialiseren in een genre. Je bent het je kritische geest verplicht om te diversifiëren in je smaak, en de grootste genus (pl.) eruit te pikken: dus Gas en Sturm, niet The Field, hoe aangenaam het op het eerste gehoor ook is.
Hoe zit het dan met de nieuwe plaat? Naast de referenties aan Gas, hoor ik op het eerste nummer die fashionable Basic Channel sound, die, als we dan toch retro doen, we beter aan Detroit kunnen overlaten (check de fantastiche nieuwe Intrusion!). En die triangel op het laatst?? Track 2 is een tenenkrommende poging een lied te creëren uit repetitie en limpe soul. Teleurstelling! In het mooie titelnummer hoor ik een geloopte sample van schijnvocalen op een percussieve beat met een zwelgende synthlijn die de melodielijn bepaalt. De citaten zijn weer niet van de lucht. En begrijp me niet verkeerd: het is een behoorlijk aangenaam voortdenderend nummer dat, sterk modernistisch, abrupt overgaat in een vocale dubhouse-track en op de 7e minuut zowaar “echte” drums introduceert. Het wordt een beetje te veel een surrogaat Headhunters op deze manier. The More That I do, het volgende nummer, kenmerkt zich ook door die “gewone” drums, die in dance toch eigenlijk niet thuishoren. De manier waarop die worden gecombineerd met, opnieuw, die lijzige gesample schijnvocalen, en de gelaagde synths is redelijk fijn, maar zeker niet briljant. En dan de veel te lange (ruim 15 minuten) afsluiter Sequenced: een intro dat 13 minuten duurt om vervolgens weer die “echte” drums te horen tegen de achtergrond van een oneindig leeg veld van synths. Inaniteit troef hier. En de jazzrockvernieuwing die The Field probeert door te voeren in de dance is tien keer niks.

Burial/Four Tet - Moth/Wolf Cub 12”
Dit is een interessante kruisbestuiving. Kieran Hebden van Four Tet is een soort George Martin of Teo Macero van nu. Zijn productie van Sunburned Hand of the Man een jaar of wat terug leverde een fantastisch coherente plaat voor The Man op. Wat we hier krijgen voorgeschoteld is de volgende ontwikkeling in de dubstep: de combinatie van dubstep en folktronica. Op de b-kant hoor je echo’s van Four Tet’s eigen platen met die typische gamelaneffecten. Na zo’n tweeënhalve minuut verschijnt die overbekende dubstep beat: zie daar, dubtronicastep. De a-kant van deze 12 incher is, door die plaintive vocalen bekend van Untrue, het meer bekende hauntology-terrein van Burial, ofschoon ook hier een meer open sound wordt opgezocht. Wat je hoort is redelijk ver verwijderd van de oorspronkelijke duisternis van het debuut, en toch is de Burial signifier duidelijk aanwezig. Een toonvoorbeeld van overtuigende specificatie dat smaakt naar meer.

leaks & ander ongelekt materiaal: Sonic Youth, Tortoise etc.

2009-05-12T11:05:00.012+01:00

Dirty Projectors - Bitte Orca
De nieuwe Dirty Projectors is pas 8 juni uit, maar inmiddels al grootschalig gelekt door de bloggers. Na conceptuele meesterwerken the Getty Address en Rise Above zijn de verwachtingen hoog. Worden die ingelost? Op het eerste gehoor slechts gedeeltelijk. Stillness is the move, de track die Domino al eerder beschikbaar stelde, is vrij aardig. Die harmony vocalen beginnen nu toch behoorlijk irritant te worden. Weet niet of dit zal beklijven.

Japandroids - Post-Nothing
Heavy-handed jongehondenmuziek, soundwise (en tekstueel: jongen krijgt meisje niet, of verliest meisje etc.) niet ver van het Lightning Bolt-lite-duo-dat-niet-meer-bestaat Death from Above. Of dit uitstijgt boven de instant-gratification die je bij de eerste beluistering voelt moet nog worden bepaald. Pitchfork is overtuigd.

Maximo Park - Quicken the Heart
Ook al gelekt voordat ie uitkwam. Borduurt voort op vorige twee platen. Indiepop met goede production values. Maar het is natuurlijk indiepop. Niets meer.

Wavves - Wavvves
Een licht gehypte sensatie in de US. Surf/skate punkpop, heel fuzzy en melodisch. UItstekend voor op het strand van Zuid-California, waar mainman Nathan Williams vandaan komt, of als dat te ver weg is bij Zandvoort deze zomer. Het is goed om te horen dat jongemannen nog steeds in staat zijn opnieuw het wiel van de goede punkpop uit te vinden. Deze plaat (let op: 3 x v) gaat verder op het 'concept' van de titelloze plaat van vorig jaar, waarvan ik persoonlijk de cassette versie, die uitkwam op Fuck it Tapes, beter vond klinken, want minder 'loudness', wat meteen het probleem is van Wavves: het is het paradigma van dat vreselijke nineties/noughties probleem in de pop: clipping the sound spectrum!

Fabio Orsi/Valerio Cosi - Thoughts Melt in the Air
Deze Italianen pogen te doen waar ITalianen these days goed in zijn: experimentele drone/gitaar/electroacoustic muziek of gewoonweg goede avantgarde pop & rock: 3/4 hadbeeneliminated (bestaan ze nog?), Å, Zu enz. Orsi heeft veel platen op z'n naam staan, die ik eerlijk gezegd geen van alle ken. Dit neigt naar een soort metalambient met lichte KTL referenties; her en der wat drum- en cymbaalwerk. Het dreunt en galmt bovenal. Niet slecht, maar ook niet vernieuwend. Dit soort muziek vind je tegenwoordig in grote hoeveelheden; je moet dus iets bijzonders doen wil je boven de middenmoot uitstijgen. New age klanktapijterigheid, dat elk expressionisme om zeep helpt, loemt hier.

Sunburned Hand of the Man - the Ox of Oh
De zoveelste release van the Man. Ooit gecatalogiseerd onder de rubriek New Weird America. En dat is het nog steeds (alleen al die titel). Deze tape is geheel anders (wat had je verwacht) dan de fenomenale door Kieran Hebden geproduceerde (very much à la George Martin) plaat van een tijdje terug. Desniettemin, weirdness alom, opnieuw. Altijd prettig, the Man.

Excepter - "OP" 2x7"
Ja, mijn grootste favorieten van de laatste jaren flikken het 'm weer. Geen woorden nodig behalve dan: woozy drone-electro!

Sonic Youth - The Eternal
Gelekt! is ie goed?, is natuurlijk de eerste vraag die in je opkomt. En hebben we een nieuwe SY nodig? Op K-Punk laat Mark Fisher weer eens blijken hoe men US ROCK niet begrijpt in Engeland, dat daarom ook elke keer weer wegloopt met onbegrijpelijke acts als Arctic Monkeys en consorten - niet dat Mark Fisher zich daar aan bezondigt, hij prefereert een soort laudatio temporis acti op de tijd van de postpunk: the Pop Group, early Fall (onbegrijpelijkerwijs alles van voor
TWAFWF - oke, Grotesque en Slates zijn meesterlijk, maar het beste moest nog komen), en forchrissakes The Birthday Party. Begrijpen mensen dan niet dat SY intentioneel parodieren en niet-expressionistisch zijn. Dit moet men veel Hegeliaanser zien. Affijn, de nieuwe is op het eerste gehoor vrij pedestrian, ofschoon er tunes in zitten. Ik moet de referenties eerst eens oppikken om een echt oordeel te kunnen vellen. En natuurlijk hebben we geen nieuwe SY nodig. Maar geldt dat niet voor alle pop en rock? En zelfs zgn. klassieke muziek. Achter de vraag zit de misplaatste kritiek op de repetitieve humdrum van het leven zelf. Lees Hegel, gvd.

The Shadow Ring - Life Review (1993 - 2003) 2cd
Inept rock, zonder falluspreoccupaties (moet dus voor de Fishers en Reynolds van deze wereld te verhapstukken zijn), maar met hardcore associaties. Totaal obscuur gezelschap uit Brighton, Engeland. Denk een nog knulligere versie van vroege Fall, met Engelse dictie en praatstem! Avantgarde? Meer onkunde. Toch behoorlijk verslavend voor ondergetekende. 34 nummers is een beetje veel van het 'slechte', maar affijn, het is ook te verwachten, in this day and age, dat ook werkelijk alles gearchiveerd moet worden. En engelse eccentrieke pop (nu ja pop) moet altijd gekoesterd, hoewel 'prawnography' als titel van een nummer?!

Mountains - the Choral
is dit de toekomst van electronica? Akoestisch en electronisch mooi vermengd. Maar wellicht te glossy. Expensive coffeetable muzak voor hogeropgeleiden van het respectabele label Thrill Jockey.

MEESTERWERK:
TORTOISE - BEACONS OF ANCESTORSHIP
Eerder had ik per abuis tegen een vriend gezegd dat de titel Beacons of Craftmanship zou zijn. Maar dat zijn de Tortoisemannen natuurlijk wel. Dit is kortgezegd hun masterpiece... I think.

nieuwe stuff

2009-04-30T00:39:00.013+01:00

Nog steeds in cellofaan: Black Dice - Repo/ Lawrence English - A Colour for Autumn/ Intrusion - The seduction of silence / Martyn - Great Lengths/ The Skull Defekts - The Temple./ NNCK - Clomeim ... stuk voor stuk meesterwerken, ik weet het op voorhand.

Op repeat:
Extra Golden - Thank You Very Quickly, modern Kenia/Chicago gitaarsound, compulsief spul.
AFCGT - s/t, obscure US band van de westkust (voor de verandering), oldstyle, New Punk zeggen ze zelf, plaatsen tussen No Wave en This Heat. ABRASIEF modernisme.
The One Ensemble Orchestra - Other Thunders, ben er nog niet uit of ie net zo goed is als de vorige One Ensemble, met z'n mix van Thais/Cambodjaanse klanken en Engelse eccentriciteit
The Juan Maclean - The Future Will Come, ben hier niet zeker van, retro as hell, uit DFA stal, men zegt Human League, ik hoor het niet echt (op wat flarden na)

en dan, waarschijnlijk plaat van het jaar: JUNIOR BOYS - Begone Dull Care
meesterlijk werk, beste plaat uit de trilogie: hypostase van de synthipop, hifi sound. De house versie van Hazel op 12" is ook niet te versmaden (van ene Ewan Pearson), recensie hier

Bat For Lashes vs. Neil Young

2009-04-08T00:47:00.007+01:00

Bat For Lashes' nieuwe album, Natasha Khan's tweede, begint zeer sterk, met de orkestrale suite Glass - lots of echo, die geweldige scherpe snaredrums tegen de achtergrond van tom-toms geven je 'n instant kick, Kate Bush escapades, hoge noten: erg imponerend en ik meen het. Zelfde geldt voor Sleep Alone, waar in het refrein de high notes nog meer gehit worden, single Daniel, dat ergens een beetje overdreven met Bush's meesterwerkje Running Up That Hill werd vergeleken. Daarna zakt het behoorlijk in, en duet met Scott Walker (met alle respect) is een regelrechte clunker.
Nee, dan maar Neil Young, om eens uit een ander vaatje te tappen - gewoon dumbe garagerock, die ome Neil er zo uit pleurt. Toppers die zich kunnen meten met de rantigste rant van ene Smith zijn Cough Up the Bucks, Get Behind the Wheel and titelsong, tevens afsluiter, Fork in the Road. Wie schrijft er nu zulke teksten:
"I’m a big rock star. My sales have tanked, but I still got you. Thanks! Download this. Sounds like shit. Keep on bloggin’ till the power goes out, and your battery’s dead. Twist and shout. On the radio. .... [refrein, ietwat meer zingend:] There’s a bailout coming but it’s not for you. It’s for all those creeps hiding what they do.” Geweldig (voor nu dan).

TOP 11 1e kwartaal 2009

2009-03-31T20:23:00.009+01:00

1. snd - Atavism
2. Lawrence English - A Colour for Autumn
3. MEV - MEV 40
4. Pet Shop Boys - Yes
5. Pendle Coven - Self-assessment
6. Reigns - The House on the Causeway
7. Themselves - theFREEhoudini
8. MF Doom - Born like this
9. Svarte Greiner - Kappe
10. Animal Collective - Merriweather Post Pavillion
11. Condo Fucks - Fuckbook

DÄLEK - Gutter Tactics

2009-03-31T17:34:00.004+01:00

De titel dekt de lading. Voor het eerst de moeite genomen om naar Dälek te luisteren. Extreme sonics. Qua hip hop niet zo interessant (de raps zijn nauwelijks raps, niet van het kaliber MF Doom bijv.). Het geluid is een mist van lawaai, een uitgespreide deken, die zo oppressive is dat het de hele plaat overlapt. Het lijkt wel alsof ze de gitaarpartijen zodanig hebben gespatialiseerd dat de akkoorden horizontaal hun begrensdheid overstijgen. Een soort gitaarmisthoorn. Niet verkeerd.

PET SHOP BOYS - YES

2009-03-30T20:14:00.004+01:00

Sterke nieuwe plaat. Zelfde sumptuous melodieën, identieke sound, zelfde lijzige, uit duizenden herkenbare stem van Tennant. Bijna elk nummer is goed. Toch uniek hoe je met minimale middelen, die in ieder anders hand tot volstrekte pulp zou leiden, zo'n idiosyncratisch geluid overtuigend kan blijven neerzetten. Luister naar het oh way oh way oh aan het begin van de 2e track, ondersteund door vette synths, en dan die golvende orkestsound met ditto zang. Camp as hell. Edoch. Misschien zelfs in de top 10 van dit jaar.

Röyksopp - Junior

2009-03-27T20:08:00.004Z

Normaliter begin ik niet aan dit soort lichtvoetige dingen, die niet eens de pretentie hebben om pretentie te hebben. Maar als je op het vliegveld in Heathrow toch even de nieuwste maandag-releases wil meenemen, dan is naast de nieuwe Pet Shop Boys (wel pretentieus!) deze , derde van het Noorse duo niet verkeerd. Vooral niet het tweede nummer met strakke stem van Robyn. Pitchfork maakte de vergelijking met Blue Monday van NO, maar dat is niet op z'n plaats; ook niet nodig, want de song is op alle punten geslaagd. Maar na een paar keer draaien van de plaat treedt toch het besef in van een door de cultuurindustrie opgelegde mentaliteit die het kritische oordeelsvermogen tijdelijk heeft bedwelmd. Snel even iets echts.

THEMSELVES are back!

2009-03-23T08:40:00.007Z

Themselves - freeHOUDINI
geweldig nieuw album van Themselves, ofschoon: het is een mixtape die later in een deluxe cd-versie verkrijgbaar is. Snelle shuffles, van kinderlijk enthousiasme overlopende flows, nasale vocalen van onze favoriete Californiërs. De Woody Allens van de rap. Geen cLOUDDEAD? dan hebben we toch Themselves. Topplaat.

tijdelijk vrijelijk te downloaden op Anticon:
http://www.anticon.com/thefreehoudini/

snd - Atavism

2009-03-06T20:30:00.004Z

het verwachte nieuwe snd album op raster noton is al te downloaden, voor de echte release op 16 maart. Geweldige plaat!

recensie

School of Seven Bells - Alpinisms (Britse release met 2 extra tracks)

2009-03-04T18:34:00.004Z

De spooky pagan sound is in en Kate Bush is van invloed op nu-indie. Neem het integrale oeuvre van het Engelse Bat For Lashes of het nummertje Connjur van School of Seven Bells of, in ’t kort, SVIIB. Maar die laatsten combineren de hekserigheid met een welkome portie canned noise van eveneens Britse afkomst. De bronnen der indie van weleer zijn schier onuitputtelijk voor de hippe Amerikaanse bandjes van nu. Nou waren er van meetaf aan al epigonen van My Bloody Valentine, maar van het leger nieuwste tribal/psychedelische annex prog formaties (denk Yeasayer, MGMT) was er nog geen die zonder schaamte motiefjes van Loveless plukte zoals SVIIB dat doet. Het nummer Face to Face on High Places lijkt direct afkomstig van het meesterwerk: die lichtelijk tegendraadse fade in/fade out gitaarsound met washed out vocalen is een regelrechte kopie van Blown a Wish, maar veel te snel natuurlijk en zonder het atonale effect. Ook de feëerieke zang van de identieke tweelingzusters heeft het Bilinda Butcher gehalte. Het belangrijke verschil is dat bij MBV de zang en de muziek correleerden. Alles is hier gezet op elektronische beats en met (bijna) Neu-referenties op het te lange liedje (nu ja, liedje?) Sempiternal/amaranth – dat amaranth verraadt het hippiegehalte eigenlijk al, dat op For Kalaja Mari gewoon recht voor z’n raap wordt geserveerd. Wired For Light is een 70s MOR rocknummer op een ordelijk bed van white noise – die zanglijnen zijn te simpel, ofschoon vanaf de 2:20 mark de Heaven or Las Vegas frasering wel bekoort. D’r wordt heftig geciteerd uit de pop- en rockgeschiedenis; te vaak denk je: waar heb ik dit eerder gehoord? Je zou SVIIB kunnen typeren als een eenentwintigste-eeuwse herijking van de shoegazer sound, minder lethargisch en allemaal zeer goed geproduceerd. Maar of het zal beklijven, dat wagen we ten zeerste te betwijfelen. MBV it surely ain’t. Leuk voor een paar keer draaien, waarna het onherroepelijk op de mestvaalt van de vergetelheid zal belanden.

COMPANY FLOW - Funcrusher Plus

2009-02-20T17:43:00.004Z

in 2009 ook: eindelijk weer verkrijgbaar! remastered en wel, dit masterpiece of late nineties hiphop. Zo worden ze nauwelijks meer gemaakt. Na Little Johnny in the Hospital, het instrumentale vaarwel van Company Flow, Cannibal Ox's The Cold Vein uit 2001 en de twee solo platen van El-P, stuk voor stuk geniale albums, is het gewoon weer tijd voor de doempredikers van weleer.

hiphop 2009: Themselves, MF Doom, Clipse

2009-02-20T12:52:00.004Z

goed te vernemen dat Themselves weer actief worden dit jaar met een free te downloaden mixtape. En omdat cLOUDDEAD waarschijnlijk nooit meer uit de as zal herrijzen, is Themselves een zéer goed alternatief. Ook MF Doom zal, voortaan met de moniker DOOM, dit jaar zijn nieuwe plaat uitbrengen. Kan niet wachten. En dan de langverwachte nieuwe Clipse. Nog meer Steel Band invloeden en klaterend goud, wellicht?

Beats (1989-2009)

2009-02-13T16:31:00.012Z

Beastie Boys - Paul's Boutique remaster (Capitol)
Harmonic 313 - When Machines Exceed Human Intelligence (Warp)

Het tweede album van de Beastie Boys, oorspronkelijk uit 1989, houdt het midden tussen de branie van hun debuut en het terug-naar-eigen-punk-roots van hun alom geliefde plaat check your head uit 1992. Paul's Boutique is altijd een beetje in het verdomhoekje gehouden, misschien omdat de witte jongens, die normaliter niet van hiphop houden, de sampledelica van die plaat niet trekken? Nu, er is nog genoeg rockgitaar te horen ... te veel eigenlijk (e.g. Looking Down the Barrell [sic] of a Gun). Het blijft, ondanks de citaten uit soul en funk, allemaal erg white. En die vreselijke monotone, high-pitched vocalen van de heren blijf ik irritant vinden. Blijkbaar is het tekstueel allemaal erg boeiend. Niettemin staan er een paar ijzersterke nummers op: Shadrach bijvoorbeeld. Het refrein doet me denken aan het briljante Son of Bazerk. Op Pitchfork geven ze het een 10.0 (die nul achter de komma!). Da's een beetje te veel van het goede. D'r zijn andere hiphop acts die een 10 verdienen. Geef mij maar de real stuff: N.W.A., van dezelfde periode, politiek zwaar incorrect (m.n. misogynie), lyrisch insubstantieel, maar sound-wise vet!

Harmonic 313 is uitgekomen op Warp, dat de laatste tijd wel meer van dit soort sound design platen uitbrengt. Vorig jaar al het prettige album Los Angeles van Flying Lotus, een van de betere platen van het jaar. Deze Harmonic 313 haalt dat niveau zeker niet. Het is niet duidelijk of dit nou z'n wortels heeft in de hiphop, zoals Flying Lotus, of niet: het zijn inderdaad meer beats, zoals in techno, dan een shuffle. Instrumentele hiphop voor hen voor wie zelfs dat niet kaal (lees: raploos) genoeg is. Wederom voor de white boy dus. Maar dan op nummer 8 wordt je opeens geconfronteerd met rechttoe rechtaan rappen. Behoorlijk generic.

Religious Knives - The Door

2009-02-07T18:19:00.018Z

Er zit echt ontwikkeling in het noise genre. Ofschoon er nog steeds blanket noise by the busload wordt geproduceerd, waarbij je je echt afvraagt of je die volgende release werkelijk nodig hebt, lijkt er toch een zekere opwaartse lijn te liggen in de output. Neem nou Religious Knives, een afsplitsing (min of meer) van Double Leopards, de magisch-reële psychdrone band uit oostelijk VS, wier album Halve Maen uit 2003 wat mij betreft een van de tien beste platen van de noughties is. Marcia Bassett, leading lady van dat niet meer bestaande kwartet is steeds obscuurder solowerk gaan afleveren. Haar duetten op gitaar met Matthew Bower in Hototogisu zijn fantastisch transcendentale noise, waar de focus is op earshredding treble feedback. Geenszins commercieel verantwoord dus. Niet Religious Knives. Na een aantal compilatie-cds van eerder op cd-r en 12"s verschenen werk brachten ze eind vorig jaar hun rock-plaat (!) uit, die geproduceerd is door nota bene Thurston Moore (op wiens label het plaatje ook uitkomt). Ok, het is nog steeds geen rock zoals Billboard het zou definiëren, maar het is voor degenen die het willen horen duidelijk te herkennen: voortstuwende, duidelijk gestructureerde rock met kop en staart, en alla, behoorlijk wat coda. En een Doors-orgeltje. He bah, zul je denken. Maar het is allemaal erg smakelijk gedaan, met monotone zang van zangeres Maya Miller en opmerkelijke heldere drumpatronen van de anderszins volstrekt chaotische Nate Nelson van Mouthus. Maar dan, nummertje 3, "On a Drive", dit is ongelooflijk goed. Een soort primitieve cave-rock, sluggish, omineus en sub-funky, en op een vreemde wijze sacraal door de totaal verveelde zang. Holy shit. Track "Major Score" (drugs?) is meesterlijk: fuzz-orgel à la Soft Machine's Third, propulsief ritme, valse zang. Hit! Religious Knives brengt een nieuwe (niet-identieke) authenticiteit in nu-noise, die tot unwahres Ganzes dreigt te worden. En bizar genoeg doen ze dat door dat vreselijke faux-authentieke Doors een zekere invloed te laten gelden (het blijft beperkt bij het Orgel, hoor). Ik hoor er trouwens ook acid-rock in (Quicksilver Messenger Service, anyone?).

best of 2008

2008-12-07T11:15:00.059Z

1. EXCEPTER - Debt Dept
woozy, lurching electro-drone, sluggish cool out-pop. Unique!

2. AUTISTIC DAUGHTERS - Uneasy Flowers
The way the rock/pop song is addressed through improvisation singularly deserves the term avantgarde. Precise configuration of texture and timbre.

3. SHEARWATER - Rook
Talk Talkisms aplenty. Enough said.

4. KEVIN DRUMM - Imperial Distortion
Hands-on electronic tape music. Eerie ambient noise. Exemplary in its restraint and nice counterpart to last year's excellent remaster of the pristine terror of Sheer Hellish Miasma.

5. LAWRENCE ENGLISH - Kiri No Oto
Soothing ambient and industrial in equal measure. The sound of fog, as in the title.

6. snd - 4,5,6
The welcome return of the masters of the elemental beat, extremely sparsely but mathematically constructed, so too complex to dance to.

7. HOWARD STELZER - Bond Inlets
Like Drumm, this is tape music of the highest order, which Nono would be proud of. Even more hands-on than Drumm, hence grittier.

8. AUTECHRE - Quaristice & Quaristice Quadrange EP
Ah, they're back at it again. It's amazing how with each release the complexity of their sound increases. The EP might be even better than the regular cd. Autechre's abstract techno is probably the only music that reaches beyond signification, whilst remaining unescapably visceral in effect. It has no reference outside it, which makes that it's the perfect realization of Adorno's idea of the art object.

9. STARVING WEIRDOS - Summon With Electronic Sorcery
Psych-drone from the woods of Northern California. The duo's music is a perfect mimicry, through heavy post-production, of nature. A kind of anti-Rousseauian constructed pastoralism.

10. JULIE MITTENS - s/t
Late era John Coltrane sans saxophone. The classic rock trio without any rockist move whatsoever. Next of kin: Caspar Brötzmann or a spiced-up Hendrix, but with a rhythm section more in tune with the infinitization of the barely two notes that the guitarist wrenches from his instrument. Hailing from Leiden, by the way.

Other (in no particular order):
Religious Knives - Resin
Religious Knives - The Door
Hair Police - The Certainty of Swarms
Claro Intelecto - Metanarrative
Andy Stott - Unknown Exception
AFCGT - s/t
Jakob Ullmann - Voice, books and Fire 3
The Chap - Mega Breakfast
Dead C - Secret Earth
Ryoji Ikeda - Test Pattern
One More Grain - Isle of Grain
Volcano! - Paperwork
Volcano the Bear - Amidst the Noise & Twigs
Hot Chip - Made in the Dark
Earth - The Bees Made Honey in the Lion's Skull
Sonic Youth - J'accuse Ted Hughes
Sonic Youth - Andre Sider Af Sonic Youth
Notwist - The Devil, You and Me
Wire - Object 47
Justus Köhnke - Safe and Sound
Fennesz - Black Sea
Fennesz - June
Portishead - Third
Mouthus - No Canal
Lindsey Buckingham - Gift of Screws
The Fall - Imperial Wax Solvent
Alban Berg/Daniel Gatti/RCO - Orchesterstücke op. 6/Orchestral Pieces from Lulu
Helmut Lachenmann/Arditti - Grido/Reigen Seliger Geister/Gran Torso
Daniel Padden - Pause for the Jet
Melvins - Nude With Boots
Skullflower - Desire for Holy War
Skullflower - Pure Imperial Reform
Fujiya & Miyagi - Lightbulbs
Four Tet - Ringer EP
Hototogisu - Under the Rose
Hototogisu - Pale Fatal Sister
Thurston Moore - Sensitive/Lethal
Vampire Weekend - s/t
Flying Lotus - Los Angeles
Daft Punk - Alive 2007
Aethenor - Betimes Black Cloudmasses
Women - s/t
Animal Collective - Water Curses EP
Robedoor - Shapeshifter Slave
Robedoor - Shrine to the Possessor
Lee Ranaldo - Countless Centuries Fled into the Distance
Yellow Swans & Mouthus - Live on Conan Island
Yellow Swans - Deterioration
Starving Weirdos - Absolute Freedom 7"
Charles Hayward - Out of Order/Beside 7 "
Daniel Lanois - Here is What is
Fennesz - Transition 7"
Machinefabriek - Ranonkel
Luigi Nono/Arditti/WDR sinf./Exp.Studio Freiberg - various orchestral pieces
Maryanne Amacher - Sound Characters 2
The Magic I.D. - Till my breath gives out

Reissues/remasters:
New Order / Robert Wyatt/ Gore / Basic Channel (cd2)/ Dead C (vinyl reissues)/ Mission of Burma (vinyl reissues)/ Monolake - Hong Kong remaster / Pixies (Bossa Nova SACD remaster)/ Dennis Wilson/ Gas - Nah und Fern Box/ Beck (Odelay Deluxe)/ Musica Elettronica Viva (Spacecraft/Unified Patchwork Theory)/ Mogwai (Young Team remaster)/ Triffids (Black Swan)/ Chris McGregor Sextet (Very Urgent)/ Dead Can Dance SACD remasters/ Pavement - Brighten the Corners: Nicene Credence Deluxe

Late discoveries from 2007:
Dirty Projectors - Rise Above; Yeasayer - All Hour Cymbals; Letters Letters - s/t; Sunburned Hand of the Man - Fire Escape; Daniel Menche & Kevin Drumm - Gauntlet; The Peeesseye - Mayhem in the Mansion, Shivers in the Shack

Miskleunen:
Paul Weller/ Fuck Buttons/ Shit and Shine/ Spiritualized/ Bob Mould (voor de zoveelste keer)/ Monkey/ Foals/ dEUS

roundup eerste halfjaar 2008 (alfabetisch)

2008-06-25T06:13:00.011+01:00

aethenor - betimes black cloudmasses
black metal, aan de titels en bandnaam te zien, maar het lijkt meer op geimproviseerde muziek. Bij tijd en wijle begeistert dit klankenamalgaam behoorlijk, maar al met al niet zeer bijzonder.

animal collective - water curses EP

autechre - quaristice
zie recensie

autechre - quaristice.quadrange.EP.ae
wellicht nog beter dan het reguliere album. Dit is jenseits het remix-album. Een vijftal nummers van quaristice zijn hier te vinden in verscheidene remixes die soms meer dan 10 minuten bedragen en de repetitiviteit van de beatscapes versterken. Extreem bevredigend. Autechre op z'n best. (nb: is officieel een EP die alleen als file is te downloaden, maar beslaat 2 volle cdtjes; ook typisch Autechre, denk EP7 uit 1999)

basic channel - cd2

beck - odelay deluxe
zie recensie

british sea power - do you love rock music?
slightly pedestrian third album by the quintessential British mavericks, which reinforces their period piece romanticism with aplomb.

chris mcgregor sextet - very urgent
absoluut meesterwerk uit de freejazz periode van eind jaren zestig (dit is een langverwachte reissue uit 1968), met een jonge louis moholo op de drums; het is niet standaard blowout werk, maar kenmerkt zich door mix van bigband en bebop achtige tunes en uitgekiende out there exercities. Free doch beheerst.

crackle - heavy water
Experimenteel album met instrumentals van bass/drumm duo uit Zuid-Londen (o.a. met Nick Doyne-Ditmas, die ik ken van zijn werk op My Secret Alphabet van Charles Hayward); referenties: Bitches Brew-period Miles Davis, dub en electronica; op voorlaatste nummer is zelfs heftige drum 'n' bass te horen. Typisch Zuid-Londen: open modern geluid wars van nostalgie, maar wel met vleugje stadsromantiek.

daftpunk - alive 2007
zie recensie

kevin drumm - imperial distortion
meer modern geproduceerd hemels lawaai van de meester in het kanaliseren van noise. Dubbelaar!

earth - the bees made honey in the lion's skull
zie recensie

excepter - debt dept
beste plaat van het jaar tot nu toe. Woozy electro-drone, sluggish cool, outpop. Ongeëvenaarde, unieke band.

flying lotus - los angeles
instrumentale hiphop. Of: hiphop filmmuziek. Gezien het feit dat dit soort muziek vrij snel clichématig wordt, moet geconstateerd dat dit album, uitgebracht op het Warp label, behoorlijk imponeert doordat met oude samples, geknisper, en strakke productie het onversmadelijke plaatjes verklankt van een jazzed-up modern urbanisme.

foals - antidotes
strakke Engelse nu-pop met enigszins irriterende zang die teveel aan Robert Smith doet denken. Twijfel overheerst. Ergens ter rechter zijde van Maximo Park.

fuck buttons - street horrrsing
grote tegenvaller van het jaar tot dusver. Extreem harde synthesizer rock.

gas - nah und fern
Ja, hier hadden we al lang op zitten wachten: een box met alle vier Gas klassiekers uit de jaren negentig electronica. Duits natuurlijk. Vier platen lang dezelfde omineuze, van Wagner gesamplede klankentapijten op lome beat. Utterly psychedelic. Reissue van het jaar!

hot chip - made in the dark
electropop van bovenste plank.

hototogisu - under the rose
de zoveelste transcendentale feedback output van Marcia Bassett en Matthew Bower (Skullflower). Op vinyl

ryoji ikeda - test pattern
extreme electronica. Ondanks de zelfopgelegde beperking zeer muzikaal. Wellicht beste tot nu toe.

julie mittens - s/t
zie recensie

daniel lanois - here is what is
meer rootsy ambience van de producer die U2 groot maakte.

machinefabriek - ranonkel
opvolger van "studio"plaat marijn. Verstilder dan ooit.

the magic I.D. - Till my breath gives out
Pop en improvisatie vloeken normaliter, maar hier worden enigszins anachronistisch aandoende zang en electroakoestisch geluid aan elkaar gekoppeld; de poging tot het maken van pop verraden een vrij clichematige opvatting van pop, zoals we dat ook al gewend waren van conservatorium-studenten.

mogwai - young team
remastered ter verkrijging van nog meer lawaai.

thurston moore - sensitive/lethal
zijn recente solo pop-plaat was om te huilen; hier verliest Thurston zich weer eens in een lekkere portie herrie, dat op vernieuwende wijze in toom wordt gehouden door een nieuwerwetse dronescape

bob mould - district line
vergane glorie

mouthus - no canal
de sludge meesters gaan zowaar in de richting van elektroacoustisch

mudhoney - superfuzz bigmuff deluxe
de original grunge in deluxe remaster. Vrij primitief natuurlijk.

the notwist - the devil, you and me
mooie, langverwachte opvolger van Duitse ueberpopplaat Neon Golden uit 2002. Gelikt geproduceerd en zwaar melancholische mannenzang, zoals pop hoort te zijn.

one more grain - isle of grain
zie recensie

portishead - third
zie recensie

shearwater - rook
Talk Talkisms aplenty. Geniaal.

skullflower - pure imperial reform & desire for a holy war
PIR is een liveregistratie in Antwerpen; DFHW is de nieuwe studioplaat, nog scherper en venijniger dan laatste meesterwerk Tribulation. Zuivere a priori klinische feedback zonder opsmuk, afleiding, of aanleiding

Sonic Youth - J'accuse Ted Hughes
Op vinyl: SY's fuck you op een ATP festival 8 jaar terug. En nog meer experimenteerdrift. DIt is de Sonic Youth die ik mag. Natuurlijk vind niemand dit wat.

spiritualized - songs in A & E
totaal overschat lor

starving weirdos - summon with electronic sorcery
weer een psychedelisch vehikel uit de bossen achter San Francisco. Drone on.

the fall - imperial wax solvent
tegenvallende nieuweling van de eeuwige curmudgeon. De recente (ghostwritten) autobiografie was vermakelijker.

triffids - the black swan
beste van de laatste batch remasters van de Triffids catalogus. Theatraal en zelfoverschattend sprawling popmonster

vampire weekend - s/t
beste plaat van het jaar? Nee, natuurlijk niet, maar wel met referentie naar Peter Gabriel, die daarop de uitnodiging heeft aangenomen het nummer te coveren! Sprankelende Afro-Harvard-pop.

Paul Weller - 22 Dreams
zijn White Album, zoals lovend werd beweerd in de Engelse pers? Welnee, gewoon wederom een adultrock plaat met her en der een experimentje (i.e. voor Weller). Het kan me niet boeien.

Dennis Wilson - Pacific Ocean Blue
Remaster van Beach Boy meesterwerk. Plaat van het jaar? Easy. Stuwende macho wall of sound; slicke productie. Think positive!!

PORTISHEAD - Third

2008-04-28T14:33:00.010+01:00

Is de nieuwe Portishead nu werkelijk zo anders als beweerd wordt? De vocalen van Gibbons zijn nog steeds de bepalende factor; ofschoon de typische aan de hiphop ontleende geluidseffecten zoals scratching en het gebruik van loops afwezig zijn op Third, en een aantal nieuwe elementen zijn ingevoerd (zoals synths) is het geluid duidelijk herkenbaar: nummers die veeleer soundscapes zijn dan poptracks, en de melancholia van de lyrics in klank vertonen. Nu is het de distortion van de gitaar, zoals op Hunter, die de claustrofobie en vervreemding moet bezweren. Referenties naar This Heat zijn gemaakt in verband met het eerste nummer, Silence, maar ik hoor het er niet aan af (misschien denkt men aan het nummer Horizontal Hold van het Blue & Yellow album). Neemt niet weg dat Silence een behoorlijk overtuigende song is, waar de dramatiek wordt verhevigd door een voorstuwend ritme dat sneller is dan enig vroegere song van hun debuut of tweede plaat; ook We Carry on, met zijn krautrock-achtige repetitie-modus, getuigt hiervan. Anderzijds, Nylon Smile, The Rip en vooral het afsluitende nummer Threads zijn erg Portishead oude stijl. Het synthetisch gemanipuleerde verstoorde drumeffect op Plastic is fijn en doet denken aan een Tortoise-nummertje op Standards, ware het niet dat Tortoise vanzelfsprekend de technisch meerdere zijn. Deep Water, met krakende stem en banjogitaar is totaal misplaatst. Single Machine Gun daarentegen, met niet meer dan hevig verstoorde drumpads als muzikale begeleiding van de stem, is wellicht, samen met eerder genoemde Silence en de tweede helft van Small (met zijn synth&drum psychedelia cum Sonic Youth-achtige coda), het beste van de plaat: haunted electroclash, anyone?
Natuurlijk blijft Portishead muziek voor de zachtjes lamenterende hoger opgeleide burgerman/-vrouw, voor wie de heksenincantaties van mevrouw Gibbons uitkijk bieden op een niet bestaande wereld jenseits van kleuterschool en yogaklas. Zwaarmoedigheid ging altijd al gepaard met hoog-kapitalisme.

THE FALL - Imperial Wax Solvent (**)

2008-04-28T14:12:00.011+01:00

Over de nieuwe Fall - het is heel spijtig - kunnen we kort zijn: het is een minder dan matige plaat; niet een nummer komt boven de middelmaat uit, met I've been duped, gezongen door de toetseniste, Smiths vrouw, als absoluut dieptepunt (dit herinnert aan de vroegere Brix Smith nummers, die veelal tenenkrommend waren; kan iemand heer Smith er eens op wijzen dat alleen hij de nummers mag inzingen?). Twee sterren dus, alle lof in de pers ten spijt. Het bevat mediocere garage-rock, dat ondanks de mono-opname van de helft van de nummers veel te gelikt klinkt en nauwelijks de aandacht vast kan houden. Er waren in het verleden drie soorten Fall platen: de shambolic platen, zoals Grotesque en Slates, de popplaten, waarvan This Nation's Saving Grace, Shiftwork en the Infotainment Scan de beste voorbeelden zijn, en de (bijna) shit platen (die gelukkig in de minderheid zijn). Imperial Wax Solvent behoort duidelijk tot de laatste categorie. Tegenwoordig laat Smith een stel jonge honden burgermans distortion trucjes op gitaar uithalen die het typische Fall geluid van weleer geheel verkrachten. Daar kan Smith's idiosyncratische declamatie, die tegenwoordig teveel lijdt onder de alcohol (je merkt aan de slur van de stem dat de motorische hersenactiviteit schade heeft opgelopen), niet veel aan verhelpen. Ik vrees dat we the Fall moeten opgeven. Deze plaat zal in ieder geval niet nog een keer gedraaid worden.

...

On second thought: "I'm a 50 year old man", dat 11 minuten en nog wat duurt, dendert behoorlijk voort. Het beste is dit op een zo'n slecht mogelijke installatie te beluisteren, met veel distortion en fuzz. Blijft niettemin de grootste flop van het jaar tot nu toe.

BECK - Odelay deluxe

2008-04-21T14:51:00.004+01:00

De postmoderne jaren negentig gingen, in muzikaal opzicht, enigszins aan me voorbij, of je moet Disco Inferno en de clicks & cuts brigade ook postmodern willen noemen (waartegen ik zou willen argumenteren); Beck was de quintessentiële postmodernist in de pop. De liedjes hangen van jatwerk in elkaar en quoten zo'n beetje elke denkbare stijl als een soort pseudo sociaal-kritisch commentaar, dat nog eens wordt bevestigd in deze heruitgave door de net-niet sarcastische interviews van tieners van anno nu - van wie de meesten niet weten wie Beck is - door literator Dave Eggers. En toch blijft de muziek redelijk overeind, natuurlijk met hits Devil's Haircut en Where it's at. Extra nummertje op cd 1 (waarvan een hele extra cd is toegevoegd), getiteld Inferno, is aardig hap-slik-weg met-Beatles-in-India-psychedelisch-coda amalgaam. Extra nummer (ook op cd 1) Gold Chains is een pastiche op rap, uitgevoerd in countrified style met slide guitar and all en hilarisch refrein "I'm goin' back home with my gold chains swingin'". Al met al: een geval van de man zonder eigenschappen? (Alleen die liner notes van Thurston Moore kunnen de inaniteit van de man zelf nog overtreffen) -- O ja, het postmoderne is werkelijk in het extreme doorgetrokken met deze deluxe uitgave, doordat de hoes zodanig bewerkt is dat het lijkt alsof het hier gaat om een door een puber veelvuldig beluisterd (en dus betast, gescheurd en beklad) exemplaar --

AUTECHRE - QUARISTICE

2008-03-04T08:42:00.023Z

Met het eerste nummer van hun nieuwe plaat zet Autechre ons meteen op het verkeerde been; het lijkt zo van Amber afkomstig. Beatloze elektronische ambient. (Dat geldt overigens ook voor de prachtige op Deathprod gelijkende coda van het laatste nummer.) Ook de daaropvolgende, tweede track, met een spastische accordion sound op een bed van blikkerige beats en cut-up vocals, had niet misstaan op eerder werk uit de jaren negentig. Te denken valt aan EP7 uit 1999, de dubbele 12" die op het cd format gewoon een volledig album was. Soepele edoch 'twitchy' voorstuwende IDM. Zo ook het nummer Plyphon, waarvan de verwrongen vocalen herinnert aan diezelfde dubbele EP, de enige plaat voorzover ik me herinner waar tot nu toe A. vocalen liet klinken. Je merkt evenwel dat A. sinds die tijd een aantal bijna gothic-industrial aandoende platen heeft gemaakt (zeker Confield, hun absolute meesterwerk), die hun doorslag vinden op Quaristice. Het is dus niet zo dat Autechre terug naar af is, of toegeeft aan de altijd opnieuw klinkende kritiek vanuit de Amber-clutching fanbase dat ze bedacht moeilijk doen. Desalniettemin lijkt het alsof A. een proces van zelf-citatie is begonnen (rale lijkt zo van Tri Repetae af te komen). Bijna onvermijdelijk gezien de beperking opgegeven door de parameters waarbinnen ze kunnen opereren: hoe je het ook wendt of keert, de sound is gecentreerd rondom een plastische extensie, een 'uittrekken en -rekken" van ritme. Perlence is een vroeg hoogtepunt, herinnerend aan Confield of de eerste paar nummers van het voor het overige magere Draft 7.30. D'r zit altijd een forward motion in bij een Autechre track, maar het is nooit strikt lineair. A. is zich bewust van de paradox van de perceptie van multi-dimensionaliteit (waar Kubrick juist de grootste filosofische blunder begaat door zijn protagonist linea recta door te laten zoeven naar de onsterfelijkheid): zonder een voorwaartse beat of pulse (zeg maar: dance) lijkt elke tegendraadse aanslag arbitrair en daar moet je je bewust van zijn. Exploratie geschiedt vanuit het bestaande. Noise is een bijproduct. Melodie is natuurlijk een oplossing, wat in A., die geen pop band zijn, altijd gedekt wordt door ambient geluid, textuur, als de a priori spatiale vorm (een soort software-informed mimesis van synthetic strings, waarvan het ruimtelijke veld op zijn minst een melodielijn suggereert). Wat goed is is dat het A. vaker lukt om ritme en sound spatiotemporeel te vernetzen, te verfransen, zoals op parallel suns (dat nog lijkt te neigen, zeker naar het einde toe, naar pure sound; maar luister naar de geluidjes in het begin: dat zijn technobeats in incognito). Het is niet zo dat je beat en sound in de muziek zelf separaat kunt aanwijzen (the Myth of the Given), want zelfs een volledig beat-georiënteerde plaat à la de vroege Jeff Mills of Joey Beltram circa 1995 - of nog beter, de M-serie 12"s van Maurizio - kent zijn eigen idiosyncratische sound. A. echter sound the beat, zonder zich erdoor te laten leiden (luister naar Steels of F0 13). Daarom zijn de techno nummertjes als Tankakern nog het minst interessant: gedateerd en insubstantieel, alsof Booth en Brown op een loos moment in de studio de backtracking even aanklikken. Is Quaristice een nieuw meesterwerk? Nu, met langgerekte miniatuurtjes zoals F013 (dat bijna psychedelisch genoemd mag worden en begint als was het een outtake van Chiastic Slide) en drum'n'bass exercities als 90101-5I-I behoort het tot de klassieke A. canon, ofschoon het geen Confield is. A. is de revolutie voorbij, en is op herhalingsoefening. Anderzijds, kan A. eigenlijk wel een echt lor produceren?

Daft Punk - Alive 2007

2008-03-03T13:50:00.027Z

Eigenlijk is er sinds Johnny Halliday niets veranderd in de Franse pop & rock. Een ding is zeker: vernieuwing hoeven we niet te verwachten (en Magma dan?). Frankrijk is altijd achtergebleven op het gebied van muziek, zowel in de populaire muziek als in het klassieke genre. Wat is er dan niet veranderd in de Franse pop & rock? Sleaziness verpakt in vluchtige doch pakkende niemandalletjes of vice versa. Typisch Frans dus. Neem nou Air: iedereen schijnt op de soundtrack van Moon Safari te willen "knuffelen" en waarom? - of Justice: waarom dendert hun debuut-plaat er zo lekker op los en laat je al je verheven idealen en gedachten voor het moment varen? Zo ook de laatste live-plaat van Daft Punk: jakkerende, geluidstechnisch verwrongen electro-rock of opgerockte house, waar niets nieuws aan te beleven valt en dat somtijds blijk geeft van behoorlijke estetische goedkoopte en toch spreekt het het Id op onbemiddelde wijze aan. En dat is nu net waar het in de Franse muziek om draait; waar veel neuzelende Franse filosofen met veel omhaal niets zeggen, krijgt de Franse pop het voor elkaar om met niets tot de kern van de économie libidinale van de gemiddelde burger door te dringen. Kalte jouissance, edoch op en top bourgeois en reactionair. Je vraagt je af wat Houellebecq ervan zou maken. Niettemin, Daft Punk Alive 2007 hakt er behoorlijk in (is het het sadomasochistische in Daft Punk's muziek dat lokt?), en daar kan zelfs de irritante publieksnoise op deze schijf niets aan af doen. De distortion en de keiharde house beats representeren de ruwheid van het basale verlangen, waar de cheesy bleeps en vocoderized vocalen de voor de burger onverdraaglijke realiteit van de agressieve menselijke inborst de scherpe randjes van af slijpen. En laten we wel zijn, d'r is toch wel enige progressie te ontwaren van Halliday naar Daft Punk, al was het alleen maar in termen van een door de beweging van de tijd zelf opgeroepen electronische Aufhebung van de Franse stadion-rock.

Some other recent masterpieces (or contenders therefore)

2008-02-29T19:04:00.009Z

Dirty Projectors - Rise Above (2007): artpop, in which you fear you become utterly engrossed for the rest of the album (or your life). Fascinating lyricism. And it seems to be based on Damaged, Black Flag's classic (one of whose songs is titled Rise Above). Nothing hardcore here, however, or it should be the way that this record oozes defiant modernist literacy. Listen also to their previous, more chorale-laced, Getty Address

One More Grain - Isle of Grain (2008); Follow-up to last year's Pigeon English, more acerbic English waywardness plus added viciousness in the rhythmic area.

Machinefabriek - Ranonkel (2008); I'm not sure about this one; it seems Rutger Zuydervelt has lost himself somewhere in the landscape of the drones. A compass would be handy.

Earth - The Bees Made Honey in the Lion's Skull (2008); After Hex, the countrified version of the long droneform, which the man behind Earth inaugurated on Earth2 and which became the template for all droners of the world, has found a momentous companion piece in this newest album, albeit that the southern Gothic veers more into fusion territory. Not for nothing has Pink Floyd been mentioned in this context. And who'd have thought that Zorn-affiliate Bill Frisell, who participates, was interested in dronemetal?

Hot Chip - Made in the Dark (2008); the Steely Dan of the dance; instantly likeable, hummable and throwawayable. Artpop of a different kind.

Pole - Steingarten Remixes (2007); brilliant counterpart to the original, perhaps even better than the original. Very continental, very contempo-german.

Dutch pop

2008-02-02T18:39:00.004Z

Dutch pop magazine OOR (dutch word for ear) has contributed an issue to the 50th anniversary of the first Dutch R&R single (by the Thielman Brothers) by focussing on various Dutch acts from the recent and not so recent past. Also a top50 album list appears; unsurprisingly, Urban Dance Squad's Mental Floss for the Globe, from 1989, is chosen as number 1.

Most choices are fairly self-evident; some are sorely missed.
Below my own list:

1. Lul - Hail the Frisians Free (1990)
2. Lul - Inside Little Oral Annie (1988)(#3 in OOR editor Erik v.d. Berg's top 10)
3. It Dockumer Lokaeltsje - It Dockumer Totaeltsje (1990)
4. The Ex - Too Many Cowboys (1987)
5. The Ex - Scrabbling at the Lock (1991)* (#23)
6. Kleg - Zing (1991)
7. Urban Dance Squad - Mental Floss for the Globe (1989)* (#1)
8. The Nits - In the Dutch Mountains (1987) (mentioned in various individual lists)
9. The Fatal Flowers - Pleasure Ground (1990)* (#37)
10. Opgezwolle - Eigen Wereld (2006)* (#5)
11. Machinefabriek - Marijn (2006) (#9 in Vinyl/Rough Trade oldhand Oscar Smit's top 10)
12. Lul - Love thy tiny sums (1993)(#6 in OOR's Jacob Haagsma's top 10)
13. Julie Mittens - April/June (2007)
14. Lul - Autolocation (1989)
15. Gore - Mean Man's Dream (1987)
16. De Kift - Krankenhaus (1993)* (#34)
17. Bettie Serveert - Palomine (1992)* (#6)
18. The Ex - Turn (2004)
19. De Artsen - Connie Waves With A Shell (1989)* (#25)
20. Minny Pops - Drastic Measures, Drastic Movement (1979)* (#40)
21. Sumbur - s/t (1993)
22. Gore - Wrede (mentioned in various individual lists)
23. The Ex - Aural Guerilla (1988)
24. The Nits - Urk (1989) (mentioned in individual lists)
25. The Serenes - Barefoot & Pregnant (1990)* (#20)

*appears in OOR NLTop50

2008 psychedelic blasts, and some additional masterworks from 2007 (and the days of yore)

2008-01-28T21:47:00.000Z

Starving Weirdos - Summon with Electronic Sorcery - Psychedelic trance sessions. Noise drone of the highest calibre

Talibam! - Ordination of the Globetrotting Conscripts (2007) - extreme jazz noise - totally exhilarating highbrow self-expression: a perfect example of cadenced interjection

Mouthus - No Canal - "sludge" in excelsis

Los Angeles Free Music Society - The Lowest Form of Music - scored a pristine warehouse find of this deleted masterpiece, a box containing 10 cds of the most outré non-commercial music that ever came out from the US of A.

Yellow Swans - Drowner Yellow Swans - OOP cassette of this great Yellow Swans side re-released on cd-r. Beatific.

Yellow Swans - Descension - (LP/cd) companion piece to Yellow Swans' magnum opus of last year At All Ends: symphonic noise, if that's not an oxymoron.

Hair Police - The Empty Quarter - There are many noise outfits coming from across the pond, but Hair Police beats them all in terms of... well, noise. Even more sludgy than Mouthus. You wouldn't tell that Hair Police is a standard drums/bass/guitar setup

Text of Light - Un Pranzo Favoloso - finally got hold of their latest blowout in the improv genre.

AEO-3'3HAE - surprisingly, found a pristine, brand new copy of this artful pièce de résistance by Autechre and avantgardists The Hafler Trio, issued a couple of years ago. Manna from heaven for the electronicist. The waiting is now for Autechre's ninth record, due 3 March (Quaristice)

The Skull Defekts - The Black Hand - more electrifying acoustic dronemetal. Totally Swedish.

Vladislav Delay

2008-01-24T18:07:00.000Z

Vladislav Delay's latest album "Whistleblower" is a return to the greatness of his early work for the sublime Chain Reaction and the long defunct Mille Plateaux labels. In fact, his compilation of the defining Chain Reaction EPs, Multila, has now been reissued by the man behind the Delay moniker on his Huume label. The grainy, all-analogue, hardware-based forward moving electronics - which progresses dialectically, in a wayward, contrary mood indebted to improvisation and jazz more than to techno - on those EPs was hugely engrossing and deeply satisfying to say the least. Classic electronica. His newest recaptures the spirit of those EPs and also the more ambient (not ambient in any Eno-esque sense) tracks on Entain (Mille Plateaux 2000) - Whistleblower is a must-own for any afficionado of electronic music, but equally for the open-minded jazz punter.

belatedly

2008-01-11T17:00:00.000Z

Some more records from 2007 that warrant repeat listening.

Burial - Untrue ; Götterdämmerung in McDonalds

Zeitkratzer - Lou Reed "Metal Machine Music" Live; monomaniacally composed

Harmonia - Live 74; repetition with a vengeance

Om - Pilgrimage ; the hypostatization of the riff or the continued sacralization of metal

Kassin+2 - Futurismo ; modernism as tropicalismo

Volcano the Bear: Masters of Eccentricity

2008-01-11T08:21:00.000Z

After last year's masterpiece Classic Erasmus Fusion, one was hoping for an inspired repeat. Although Amidst the Noise & Twigs is no dud, it does at first blush not live up to expectations. Too often the songs remain stuck in arch minstrelsy, exemplified by overbearing flute exercises and clumsy percussion; or worse, the songs are nothing but unhinged vocal/tape experiments that go nowhere, such as on "Cassettes of Berlin". It is as if VTB are intent on playing down the sincerity inherent in their music. Whimsicality has always been their prerogative, but it seems this time the zaniness got the better of them. Nevertheless, on "Splendid Goose" for example, they demonstrate to be still capable of extracting a transcending aural configuration from brass and strings against the backdrop of a propulsive medieval beat. On "She Vang Moon" they come close to what made Classic Erasmus Fusion great. "One Hundred Years of Infamy" (great title that) is positively weird. VTB are prototypically English in their way of sourcing primeval subjectivity that may thwart the inexorable dialectics of today's limited musical palette in pop; that is reason enough to lend one's ear to Amidst the Noise & Twigs.

Self-Critique of the Cool

2008-01-10T05:08:00.000Z

I was wrong, I admit it. James Murphy - I met him on the train from Marrakech to Casa Blanca - the overfriendly, over-zealous, over-emotive all American, North American, enlightened self-mocking subject. The somewhat bear-like, teddy bear-like, abstractified (his words) emoticon come alive. And we clicked: she (there was a she, obviously) had been a DJ at a college radio station, and she knew Polvo (she knew Polvo, she even played their records !!), I mentioned the later Coltrane and she flipped almost, he thought Jesus Lizard was awesome, he was friends with the whole Chicago scene (he came from Chicago, I said good for you), but now they had gone all Eastern - i.e. Indian music, but also Iron & Wine and Magnetic Fields - what will happen to the human race, if you manage to change your listening habits from Polvo (and also Trumans Water), free jazz and Jesus Lizard to Iron & Wine and Magnetic Fields? I couldn't figure out how to combine Jesus Lizard and a hippie's love of lyrics.
I got a bit angry (in my enligtened let's not upset burghers kind of way - why is it that you always have to suppress your innermost emotions in the company of touchy types?) when he insisted on me putting words on what feelings I had when being excited by Coltrane's 'Interstellar Space'.
But let me get to my point: Murphy's LCD Soundsystem second album 'Sound of Silver' is rather good (though some of it still doesn't pass muster). It's the repetition that kicks (especially on the very Kraftwerky opener; the synth riff seems directly taken from the Man Machine; witness also the very Talking Heads ripped rhythm guitar on various tracks), rather than the alleged sardonic wit so often praised; I still think Americans aren't capable of selfreflection, but they know how to repeat themselves and that's a plus in Murphy's case. (Incidentally, on the sleeve it says that the record is mixed by Murphy and one Dave Sardy - is that THE Dave Sardy of Barkmarket, the quintessential hardcore band of the nineties, a prime example of pristine indie wall of sound??)

Wire out

2008-01-10T04:37:00.000Z

The Wire 2007 Rewind sorely disappoints. It's as if I've been reading a different magazine's reviews all year. There are some usual suspects, but more conspicuously records are lauded that I can't remember even being reviewed (Matthew Dear, Strategy, indie darlings Deerhunter (???), The Terminals), or are entirely left out of the end of year charts, whilst praise had been heaped on them earlier in the year. For example, where is KTL's second album ('2'), for sure deserving if not a position in the top 10 then at least a mention in the genre charts? Also absent is Animal Collective 'Strawberry Jam'; a glaring omission. I understand Panda Bear was a favourite with many people, but that the far better collective effort 'Strawberry Jam' is shunned by the Wire staff is unforgivable. It is one of the contributors' number one album, how come then that it is not even in the top 50? Did no one else have it in his or her list? How is the chart compiled anyway? No Death Ambient, no Starving Weirdos (although this is understandable, given the negative review they got), inexplicably no Dead C, no Pan Sonic, no Wolf Eyes (is one tired of the Noise?); instead of ANY mention of the Fall's latest (which, to be fair, was not their greatest, but wasn't a dud either), we get a sixth position for Von Südenfed, which wasn't bad at all but hardly deserving this.
As to the reissue section: I know one cannot cram every single reissue in there (and the inclusion of Vladislav Delay's 'Multila' classic is right), but why not mention surely one of the important reissues of the year such as SY's 'Daydream Nation', Pere Ubu's batch of reissues of the Fontana albums, The Fall's commercial albums (Shift-Work!), Kevin Drumm, Fennesz, Camberwell Now, Soft Machine (!!), Black Dog and, given the urgency credited it in the Wire's Boomerang, Pop Group's 'Y'?? The Wire is out!

Decline

2007-12-18T17:31:00.002Z

A quick look at the end of year lists of Pitchfork, NME, Uncut, Mojo, the Observer reveals a steepening decline in standards. Totally uninspiring choices. How come that Battles debut album Mirrored, really very disappointing after their EP compilation (which wasn't exactly brilliant either), is chosen by various punters as one of THE best albums of the year? Is it because they require compensation for their average MOR predilections and opt for the least offensive avantgarde (i.e. pseudo-avantgarde) outfit, in order to gasconade in front of the self-proclaimed cognoscenti?

I also find it intolerable that such lavish praise is being heaped on LCD Soundsystem, I agree with the as ever fittingly cantankerous M. E. Smith when it comes to such idiots as LCD Soundsystem's what's his name....it's American middleclass indie shit.

It is a clear indication of the ongoing stupidification (read Americanization) of culture, better: a clear indication of the senselessness, the idiocy, of hoping to be able to counteract it.

Allow me to hammer home my own favourites of 2007 (and quite a few of them, at least partly, are in fact American outfits, so don't ....):

1. Yellow Swans - At All Ends (American!)[(it's a good sign that Marc Masters of Pitchfork and Wire picks this one as number one as well]
2. The Dead C - Future Artists (New Zealand)
3. 3/4 had been eliminated - Theology/ A Religious Experience (Italy!)
4. Animal Collective - Strawberry Jam (American!)
5. Starving Weirdos - Shrine of the Post-Hypnotic (American!)
6. Death Ambient - Drunken Forest (American + British + Japanese)
7. KTL - 2 (American + Austrian)
8. Pole - Steingarten (German)
9. Dinosaur Jr. - Beyond (American!)
10. Yeasayer - All Hour Cymbals (belatedly! and also American!)

2007

2007-11-23T13:14:00.002Z

best new music from 2007

1. Yellow Swans - At All Ends

Among their prolific output, At all ends is Yellow Swans' third proper 'studio album' and boy does it deliver. Other than the two excellent previous ones, At all ends is entirely beatless. It is an experiment in stretched out feedback, to the point where the guitars fully merge with the electronics. Yellow Swans belong to the vanguard of the current crop of exploiters of the nonmusical elements in music: noise and feedback. Opening track "At all ends" is an organ like dirge which manages to walk the tightrope between strangely soothing ambient and copious washes of incrementally frenzied noise. At the five minute mark it becomes apparent that the track might in fact be a lament sung by the church community, with full on distortion and clamor in the back (indeed, I contend that the album as a whole is church music). With the sea of noise undiminished, even augmented, there's an oddly melodic riff inserted in the latter half of the number, as if to tease the listener. It's evocative of the guitar solo, as exemplar, whilst simultaneously denouncing it by mocking it.
And so it goes on and on: precisely tuned noise (if that makes any musical sense) concisely modelled as motivic music par excellence, drawn out over long painterly canvases with a hint of the American landscape. Who needs vocals, let alone lyrics, when the self-expression comes through consummately in the musical material? The noise that Yellow Swans create, or rather control, is anything but negative or gloomy; it is utterly beatific, most aptly manifested in third track 'Our Oases' and the following 'Mass Mirage', and thus fully aesthetically valid. The knowledge that the title of last number 'Endlessly Making an End of All Things', which is the apogee of this devotional sublimity, is derived from a Celan stanza isn't needed to become convinced of that.

2. The Dead C - Future Artists (cd/lp)

How could I have neglected this threesome in the glorious early nineties (remember Trumans Water, Bailter Space - also from New Zealand -, Polvo, Drive Like Jehu, Powerdresser to name but the noise bands who had pop inclinations). Just got hold of a mint vinyl copy of EUSA Kills, from 1989 or so, issued by Flying Nun, great lo-fi pop gems. Later on, they tended to experiment more, to the point of even ditching most of the guitars on their eponymous 2001 album. Watch the video of them performing "Sky" on New Zealand tv (Youtube). "Future Artists" is the best guitar drone music you can imagine today, graciously disturbed music undisturbed by the constraints of any scenester's gustatory constraints. And that song title "The AMM of punk rock" is song title of the year.

3. 3/4 had been eliminated - Theology/A Religious Experience cd & lp

Formally, Theology, the cd, contains two tracks. But both tracks consist of a myriad of layers, which reveal snug intricacy with intellectual flair that one can only associate with Italians. The music - indeed, music - inside is improvised, but through sheer micrological consideration and finesse it exudes a thorough pop serenity. These are real songs, sung with subtle, ghostly verve. I am not so sure about the homemade "Made in India" hinged wooden box, in which the cd sits in a greenish fine fabric, dusted with the wood dust of the box, scratched obviously. The LP comes in a lavish, scented sheet. Although the packaging is in some waythe mimesis of the music, I'd have preferred some critical distance by means of a jewel case.

4. Animal Collective - Strawberry Jam

Nerds with day jobs act out their frustration whilst seeing to it that content and form do not bifurcate. Lyrics are not important, but staging or enactment all the more. This is what Adorno would call properly authentic music, completely stimmige art, autonomous, dissected from the social sphere even though fully absorbing it. This makes it easy - at the later stage of appreciation - to indulge their songs, whilst never ever feeling the desire to make their acquaintance outside the record. Their earnestness has seeped through, eingesickert, in the musical material but only by taking it seriously. Fortunately, the music is anything but earnest. Take their newest, 'Strawberry Jam' (a title very indicative of the material contained therein): it is delightfully capricious, at times over the top Beach Boys infatuated (but less so than on predecessor 'Feels'), simultaneously laidback and adrenalized, capacious, enthusiastic without being hippy; and above all, like earlier records 'Here comes the indian' and 'Hollinndagain', it feels improvised (although I'm sure it's all written out). It exudes exhilaration, but not as faux-consciousness of the status quo in society, of laissez-faire, but in terms of autonomous self-expression. I think it's in the name: 'Animal Collective', despite itself, conjures up much less mythic dialectic and as a result their members have been able to be free and act weird from the get-go, if only within the confines of art. 'Strawberry Jam' is genuine regression therapy - very bourgeois and faux as such - for the self-critically cool.

5. Starving Weirdos - Shrine of the Post-Hypnotic

Totally obscure Californian Wire-fêted psychedelic intimate noise ambient duo or something suchlike. Not really ambient though. A kind of clumsy, countryside MBV on acid. Hippy music if you wouldn't be au fait with the latest and hottest in avant music. Of course, it's not hippy, for it's feedback-drenched, no fiddles, drippy vocal or any other faux-authentic folk element. This is an entirely likeable desubjectivized amalgam of tones and textures.

6. Death Ambient - Drunken Forest

Eco-ambient for the era of global warming: rather more scary than cuddly.

7. KTL - 2

The first instalment of KTL's ensemble work of computer-processed sound and metal riffage was an auspicious declaration of 'Verfransung' within music. It blended what until recently remained firmly apart: harsh digital noise and the analogue, bass-heavy drones and stretched out riffs of black metal. The miscellany has even been achieved in the imagery. What, in metal, is mostly tantamount to a rather morbid visual symbolism (gothic script, ghoulish pictures, an overall funereal feel) is perfectly transposed into the abstract in the KTL aesthetic (e.g. monochrome covers). Qua sound, KTL's '2' is even better: it is a total success in the dissolution of boundaries between genres. All four tracks, the longest at more than 27 minutes, the shortest at slightly less than 11, reach, each in their own singular way, an Elysian hight of pure sonic delight.

8. Pole - Steingarten

Initially wary (could the late nineties Pole-trilogy ever be bettered?), I am now totally convinced that Stefan Betke's newest is truly staggering - I have stopped listening to most electronica from later than 2001 say, excepting a few stalwarts such as Fennesz, Ryoji Ikeda etc., but Steingarten demonstrates that electronica still has some legitimacy - excellent sound! Che fai!!

9. Dinosaur Jr - Beyond

Reunion album does not disappoint at all, not at all: lethargic Neil Young Rock with unmissable Mascis' whine. Indeed, guitar rock for the non-rock adults that feasted upon the bulbs of passion of yore.

10. Yeasayer - All Hour Cymbals

the rest of 2007:

Julie Mittens - April/june (lp)
Hototogisu - Robed in Verdigris (LP)
Pan Sonic - Katodivaihe
Robert Wyatt - Comicopera
Bat for Lashes - Fur and gold
Neil Young - Chrome dreams II
The Fall - Reformation post-TLC
Wolf Eyes - Solo (2lp)
Wolf Eyes - Black wings over the sand (cd/lp)
Shellac - Excellent Italian greyhound (lp)
Murcof - Cosmos
Machinefabriek - Zwart (cd-r)
Machinefabriek - Slaapzucht
Text of Light - Rotterdam 1
Volcano the Bear - Amidst the noise and twigs
One More Grain - Pigeon English
Maximo Park - Our earthly pleasures
Starving Weirdos - Father guru
El-p - I'll sleep when you're dead
Throbbing Gristle - Part two: the endless not
Skull Defekts - Blood spirits & drums are singing
Von Südenfed - Tromatic reflexxions
Wiley - Playtime over
Justice - †
Pharaohe Monch - Desire
Grinderman - s/t
Jesu - Conqueror
Jesu - Lifeline
Conlon nancarrow - Quartets and studies (arditti string quartet)
Pandit Pran Nath - Raga Cycle
Om - Pilgrimage
Klaxons - Myths of the Near Future
Burial - Untrue

Best Remaster:

KEVIN DRUMM - SHEER HELLISH MIASMA (EditionsMego)

It is often claimed in aesthetics - as if almost a truism - that noise and beauty are opposites. I have never really understood this; and I suspect that ideology lies behind it. To me, the most extreme noise in music can be the most beautiful thing, eclipsing anything in nature or pictorial and plastic arts. The new remix of Kevin Drumm's aptly called Sheer Hellish Miasma, originally issued in 2002, is a case in point. It is also an illustration of how the sound of the cd, often found inferior to that of the good old vinyl record, sublimely captures, as an expedient, that which it is supposed to convey: musicality. Even the shittiest playing equipment - I'm playing the cd on a Sony Dream Machine, which is nothing but an upgraded alarm clock - reveals the sheer brilliance of the shrieking, digitalized feedback, which reverberates in the room as if it transmigrates, indeed pierces into the ether and becomes physical, pleasantly miasmatic. It's hard to explain the exhilaration of hearing those high-pitched, jarring tones plaster the space around you. Only digital, it seems, can faithfully represent the aura of such precisely mastered noise: discordance made harmonious through technique. The new remaster, carried out by the artist himself, appears to enhance that singular quality and shows that remasters can be a functional tool in the art of music rather than just a marketing ploy. Whatever the case may be, it's in the details that one finds beauty, and that holds for noise especially.

Best new old music of 2007 (more or less remastered to perfection):

The Black Dog - Temple of Transparent Balls
The Black Dog - The Book of Dogma
Soft Machine - Third
Sonic Youth - Daydream Nation Deluxe
Monolake - Interstate
Fennesz - Hotel Paral.lel
Ruins - Refusal Fossil
Pink Floyd - Piper at the Gates of Dawn
Pere Ubu - Worlds in Collision
Pere Ubu - Cloudland
Pere Ubu - The Tenement Year
Pere Ubu - Story of my life
The Fall - Shiftwork
The Fall - Code:selfish
Camberwell Now - All's well
Joy Division - Unknown Pleasures
Joy Division - Closer
Joy Division - Still
Triffids - In the Pines
Triffids - Calenture
Pop Group - Y
King Crimson - The Great Deceiver (Live 1973-1974)
Junior Boys - Last Exit

Compilation of 2007:

Led Zeppelin - Mothership - let's be honest, Led Zeppelin can't be faulted; listen especially to those keyboard driven parts of their mid period songs (No Quarter, Kashmir and the lot) - Rock/blues is faux, but Led Zeppelin are the hypostatization of the Blues, so grandiose, so pompous that it becomes legitimate.

dissatisfactory:

Liars - s/t
Battles - Mirrored

late discoveries:

Excepter - various albums (2004-2006): early cabs reminiscences
Black dice - Creature comforts (2004): positively shambolic
Talking heads - More songs about buildings & food (2005 remaster): excellent subliminal funk/guitarpop
Dead kennedys - Fresh fruit for rotting vegetables (remaster); rather dull excepting "holiday in cambodia" and "california über alles" of course
Hototogisu & BxC - vol. 1 (Dronedisco) 2006: exhilarating noise, kept in check by lurching rhythm provided by Hair Police-man
Å - s/t (Die Schachtel 2006) - Italian expansive version of This Heat
Yellow Swans - Live during war crimes #2 (2006) - extremely evenly exuded live noise

Much expected:

Autechre - Quaristice

Fennesz - new album

Neil Young --Chrome Dreams II

2007-10-27T19:27:00.001+01:00

Dinosaur Sr. is at it again. Our conservative working man's Jay Mascis made some fairly unsavoury decisions in recent years, concerning America's stance in world politics, which culminated in "Are You Passionate?", an album so bad they said that I didn't bother to check it - and then, to offset such egregious patriotism, he made an anti-war album ("Living with War"). But then I wasn't actually into Neil anyway, for after 1990's glorious "Ragged Glory", a title befitting the very musical content, I haven't cared to keep abreast of his output. You could say that I am a Neil Young aficionado without properly knowing his huge back catalogue. Sure, I'm partial for the aforementioned "Ragged Glory" and fairly well acquainted with that more than agreeable "Weld"-double live album of the early nineties, which consisted of curtailed versions of lethargic noise escapades, of which the really exciting codas were gratifyingly assembled on "Arc", a quintessential Neil Young album if ever there was one, i.e. the Neil Young that I like. And then there is the recent Archival series, which kicked off with Live at the Fillmore East 1970, that same gig series that saw the Miles Davis' Bitches Brew live soundtrack being showcased(and which was also released some years ago on 2cd): fiery extended live jams with early Crazy Horse (then still with Danny Witten). I'll back come back to them on another occasion.
But what about this new album, "Chrome Dreams II", a follow-up to a never released predecessor? Reviews aren't too favourable, although the Observer gave it 5 stars. It's unobtrusive but it is Neil Young, so immediately recognisable: the whine, the bad gritty guitar non-solo solos that never end, the mouth harp, the slide guitar (check 'Ever After'), the out-of-place choruses, the occasional horns. You would think it's just any old country rock were it not for that distinctive, high-pitched, complaining tone of voice, the feebleness of which, against the backdrop of exaggerated melodrama is its very strength, its very outréness. That Young genuinely intends it makes it even better. It's not faux-country, it's not formulaic Rock, it's rather authentic in the old, pre-Adornian sense (is it then still legitimate?). And thus it's pop, for it isn't bothered with the fine taste of the indie tastemakers. Straightahead rock, simplistically mangled on the guitar to the point of banality, with some noisy riffs, such as on 'Spirit Road', thrown in for good measure. Neil Young is not MOR, but neither, of course, even close to alternative let alone avantgarde. True, Chrome Dreams II is far from a return to "Ragged Glory" territority (although closer* 'No Hidden Path' comes close); nevertheless, numbers such as 'Ordinary People', 'Dirty Old Man' work in their clumsiness and raggedness and even the unbelievably bland gospel-idiocy of 'The Believer' convinces. Perhaps it's just me, perversely taking pleasure in Americans' usual superficial affectation of substance (although Young is Canadian by birth of course).
Chrome Dreams II is the companion piece of Dinosaur Jr.'s equally raggedy glorious return to form with this year's "Beyond": no Dinosaur Jr. without the one who birthed subpar slouchy, careless guitar pyrotechnics, the first with a healthy respect for controlled distortion (check again the intro to, and the whole backdrop of 'No Hidden Path').

*note: the real closer of the album is suppressed by the reviewer for aesthetic reasons

Remaster Frenzy: roundup of 2007 so far (in decreasing order of sonic enhancement)

2007-10-24T18:32:00.001+01:00

The remaster mania continues unabated. Below some highlights. Most remasters are just marketing rehash, but in the cases of (1), (2), (3) and (4), not for nothing remastered by the artists themselves (with the exception of 2), one notices REAL difference. The waiting now is for a compendium of Disco Inferno singles, especially those legendary transitional EPs From the Devil to the Deep Blue Sea/A Rock To Cling to and Love Stepping Out/Summer's Last Sound!

1. Kevin Drumm - Sheer Hellish Miasma (2002)
2. Soft Machine - Third ('70)
3. Monolake - Interstate ('99)
4. Fennesz - Hotel Paral.lel ('97)
5. The Black Dog - The Book of Dogma (comp early 90s material + Parallel album)
6. The Black Dog - Temple of Transparent Balls ('93)
7. Ruins - Refusil Fossil ('95)
8. Pink Floyd - Piper at the Gates of Dawn ('66)
9. Sonic Youth - Daydream Nation ('88)
10. Pere Ubu - The Tenement Year ('88)/ Cloudland ('89)/ Worlds in Collision ('91)/ Story of My Life ('93)
11. The Fall - Shift-Work ('91)/ Code: Selfish ('92)
12. Camberwell Now - All's Well ('92 comp)
13. Joy Division - Unknown Pleasures ('79)/ Closer ('80)/ Still ('81)
14. Triffids - Calenture ('87)/ Triffids - In the Pines ('86)
15. Pop Group - Y ('79)

Joy Division remasters: Absolute Romanticism Rehash

2007-10-22T14:24:00.000+01:00

Well, what's there left to say? Joy Division (or Joie Division, as I'm used to call them; so let's call them JD) belongs to the canon of Western pop & rock. Is it pop or is it rock? At first listen, 'Unknown Pleasures' and 'Closer' are exemplars of what pop should be: sparkling production values, to quote Polvo, emphasized. Wizard Martin Hannett is in fact the one who created this music (as band members witness to). Shiny, glistening forward moving music, which is actually dance-friendly (remember those goth Batavian caves, where ugly ladies dressed up as vampires?). But if you listen carefully - helped by those tracks on the 'Substance' cd of the late eighties, which any completist would want to have, that predate JD proper - you find out that JD is quintessentially rock, i.e. cavern-rock to be precise, which clarifies again the link with goth and vampires. JD is goth music, however you look at it.
This then creates the problem with JD: in particular 'Closer' is pop/rock as romanticism. The aestheticization of miserabilism and death (in abstraction even from the contingent fact of Ian Curtis' actual deceasing), fixed in monochrome and austere design, betrays artistic conservatism; however, the level of aesthetization is so high that their artfulness might appear to become a form of abstract expressionism, which reaches complete integration. But this is Schein: not for nothing did Curtis help Thatcher to power in 1979, the very year of 'Unknown Pleasures' (was he hinting at something?). JD, in particular Curtis, is a case of the mandarin artist who haughtily elevates himself beyond mere mortals - which explains the necessity of his suicide. On second thought, then, JD is not a model of pop, if we take that as popular in the original sense. Nevertheless, you should own these remasters if only as benchmarks of absolute romanticism in late-twentieth century music.

English Institutions IV: robert wyatt - comicopera

2007-10-22T14:23:00.002+01:00

The lisping Mr. Wyatt, in honour of whom a verb has been created (to wyatt, wyatting), has done it again (got it?). Well, almost. It's a bit painting by numbers. Nothing here is unexpected. But does one want something else from the Queen's very own Communist?
Half Britain is expectant of the new Wyatt, as if it's the holy grail of authentic pop, unpolished and untainted by the stigmas of today's media.
On new album Comicopera we get the same jazzy pop, the ethereal and rather feeble voice, which is in fact the quintessence of Wyatt's appeal, the offbeat musical motifs - given that it's pop - and the often quirky delivery. And of course the very leftwing lyrics, for what it's worth. It's probably the voice that keeps one going back and wanting a new record from Wyatt every once and a while. But the first batch of songs on the new album, until track 6 or so, are barely noticed, until, that is, Wyatt utters, more speaking than singing, the words 'I really envy Christians, I envy Muslims too, it must be great to be so sure...' against the backdrop of a minimal blues riff (only cymbals and delicate guitar lines). Oh, and the last four songs are either in Italian or Spanish. This music, which wants to be unobtrusive, risks becoming drowned beneath the mass of screeching inanity, but perhaps reminding of that precariousness is what we need. I am not complaining.

disappointment #4: Underworld

2007-10-22T14:23:00.001+01:00

After 'Born Slippy', a non-album single, and the concomitant debut "Dubwithnobass etc." Underworld have never managed to convince. Best way to approach them is by means of the compilation cd 1992-2002, and even on that one there are a good many clunkers among the numbers. It's techno this side of minimal and Berlin that was said to be palatable to non-dance aficionados. It isn't techno by far, not even acid. The tranced-out vocals of mainman Karl Hyde, who captivated the indie crowd with his non-style style, are what may keep the music from, to put it in Heideggerese, forgetfulness. Underworld is democratic music for people who do not venture beyond their auricles. Having said that, aforementioned Dubwithnobass had its moments of psychedelic bliss, bordering on the experimental given the very limited constraints of the dance music of the day. Underworld invented a genre - indie-friendly dance music - without having the means of exploiting this advancement: a case of technology spoilt, which in art is sacrilege.
The newest album, ominously titled "Oblivion with bells" (talking about forgetfulness), appearing almost a decade and a half after their debut, Underworld are further away from musical relevance than ever. Subpar, overpolished, beat patterns and misplaced percussive lines against the backdrop of outdated synths and vocoderized vocals in first number 'Beautiful Burnout' can't possibly entice, unless you haven't been witness to the whole electronica boom & bust of the late nineties. Hyde's famous vocal trick - Sprechgesang for dancepop - on 'Holding the Moth' and 'Ring Road', perhaps the only worthwhile tracks here, works only just. 'To Heal', possibly meant as a kind of interlude, is execrable string-soaked ambient of the worst possible sort. 'Glam Bucket' contains all the clichés associated with the early stages of electronic late eighties dance: prehistoric waste. The dramatic 'Boy, Boy, Boy' - it's in the title already - might be their next hit (populo volente), which is not to say that it is any good. The remainder is forgettable piano ambient, of which Eno would be ashamed. The unmistakable trance elements in Underworld's music aren't able to do what they ought to do: sublate the listener into the next moment of aesthetic experience.

Yellow Swans - At All Ends

2007-10-22T14:22:00.000+01:00

This is up for best record of the year. Among their prolific output, At all ends is Yellow Swans' third proper 'studio album' and boy does it deliver. Other than the two excellent previous ones, At all ends is entirely beatless. It is an experiment in stretched out feedback, to the point where the guitars fully merge with the electronics. Yellow Swans belong to the vanguard of the current crop of exploiters of the nonmusical elements in music: noise and feedback. Opening track "At all ends" is an organ like dirge which manages to walk the tightrope between strangely soothing ambient and copious washes of incrementally frenzied noise. At the five minute mark it becomes apparent that the track might in fact be a lament sung by the church community, with full on distortion and clamor in the back (indeed, I contend that the album as a whole is church music). With the sea of noise undiminished, even augmented, there's an oddly melodic riff inserted in the latter half of the number, as if to tease the listener. It's evocative of the guitar solo, as exemplar, whilst simultaneously denouncing it by mocking it.
And so it goes on and on: precisely tuned noise (if that makes any musical sense) concisely modelled as motivic music par excellence, drawn out over long painterly canvases with a hint of the American landscape. Who needs vocals, let alone lyrics, when the self-expression comes through consummately in the musical material? The noise that Yellow Swans create, or rather control, is anything but negative or gloomy; it is utterly beatific, most aptly manifested in third track 'Our Oases' and the following 'Mass Mirage', and thus fully aesthetically valid. The knowledge that the title of last number 'Endlessly Making an End of All Things', which is the apogee of this devotional sublimity, is derived from a Celan stanza isn't needed to become convinced of that.

Regression Therapy with Animal Collective

2007-09-18T04:38:00.000+01:00

Animal Collective demonstrate, implicitly, what is wrong with Radiohead. Nerds with day jobs act out their frustration whilst seeing to it that content and form do not bifurcate. Lyrics are not important, but staging or enactment all the more. This is what Adorno would call properly authentic music, completely stimmige art, autonomous, dissected from the social sphere even though fully absorbing it. This makes it easy - at the later stage of appreciation - to indulge their songs, whilst never ever feeling the desire to make their acquaintance outside the record. Their earnestness has seeped through, eingesickert, in the musical material but only by taking it seriously. Fortunately, the music is anything but earnest. Take their newest, 'Strawberry Jam' (a title very indicative of the material contained therein): it is delightfully capricious, at times over the top Beach Boys infatuated (but less so than on predecessor 'Feels'), simultaneously laidback and adrenalized, capacious, enthusiastic without being hippy; and above all, like earlier records 'Here comes the indian' and 'Hollinndagain', it feels improvised (although I'm sure it's all written out). It exudes exhilaration, but not as faux-consciousness of the status quo in society, of laissez-faire, but in terms of autonomous self-expression.
Radiohead, on the other hand, feign authenticity at the cost of musical audacity and earn lots of money to boot - their latest 'it's up to you' marketing strategy is just a ploy to attract attention after market saturation point. That on records like 'Kid A' (the title is merely a faint copy of AC's moniker) Radiohead attempted a bolder musical statement betrayed their own admission of failure and conservatism: it was subpar electronica post factum. Thom Yorke's nasty habit of expressing anger and pessimism manifests the false self-awareness imposed by the constraints of the corporations, even when Radiohead no longer feel the shackles of the industry. Radiohead can't break loose from the moorings of their earnest start in music; once a sell-out, always a sell-out. I think it's in the name: 'Animal Collective', despite itself, conjures up much less mythic dialectic and as a result their members have been able to be free and act weird from the get-go, if only within the confines of art. Other than 'Kid A', 'Strawberry Jam' is genuine regression therapy - very bourgeois and faux as such - for the self-critically cool.

liars - liars

2007-08-28T22:35:00.000+01:00

The new Liars: always different, always the same. Let's not discuss Liars' putative unpredictability. What we get on their fourth album is not all that different from the earlier stuff. I think Liars are past their sell-by date. The Drum's not Dead album was a significant addition to the sound of the great They Were Wrong... record, which was at times reminiscent of This Heat, what with the tribalist shamanic emphasis on drums/rhythm and wayward chanting. Both records were typified by overall cohesion (perhaps due to their, albeit flimsy, conceptuality). You can't say that of the latest self-titled album.
First number 'Plaster Casts of Everything', however, is terrific: monotonous riffage with big rock theme added on at the 3:00 mark. Clockwork.
'Houseclouds' is subpar triphop. Inconsequential. Same for 'Sailing to Byzantium': simply embarrassing, even though, again at the 3:00 mark, a kind of Vandergraaf Generator prog-organ riff sets in, which is both mildly pleasurable and completely baffling (I mean, it's 2007). The first notes of 'What Would They Know' remind one of the drum fixations of Drum's Not Dead, but are rapidly overwhelmed by the very underwhelming vocals accompanied by primitive guitar. Nugatory.
'Cycle Time' is what you get when inept guitarists try to emulate Deep Purple and be punks at the same time: triply bad. Awful. (I'd rather go back now to the late era Bailter Space cds that I just purchased)
'Freak Out' would be a freak out if it would resemble, even if only a tiny bit, the real Freak Out by the Mothers of Invention. What you get instead is indescribably bland. Fast forward. -- Notice that at this point we've reached track 8 already and still no significant level of satisfaction
'Pure Unevil' is odd, to be charitable.
Leaves the last three 'songs': average studio workouts, the last song below average. The problem is that Liars think they are (or are thought to be) experimental, but experimentalism is a more exacting work procedure than they demonstrate on this album having followed.
Liars are the exemplification of what Americans are good at: feign substance, whilst making no effort (or perhaps not being able) to conceal superficiality.

Half-yearly Roundup

2007-08-14T08:13:00.000+01:00

The records that I most listened to (not necessarily released this year)

KTL - 2 - 2007 [see earlier review]

BLACK DOG - Spanners - an oldie; classic IDM album from 1994, perhaps not their best, but way out of most other formations' league

BLACK DOG - The Book of Dogma - 2007; remaster of earliest material. Extremely delicious.

The Dead C - Future Artists - 2007 & entire back catalogue (well, almost) [see earlier review]

SHELLAC - Excellent Italian Greyhound - 2007 (& bought back At Action Park + Terraform; stupidly sold first edition vinyl At Action Park sometime in 1997): whine & grate [not as wearying as I first made it out to be; see earlier round-up]

BAT FOR LASHES - Fur and Gold - 2007 27-year old Pakistan-born Brit, somewhere between Beth Gibbons, Björk and Kate Bush, nicely orchestrated pop, good vocals for once, very pop

THE SKULL DEFEKTS - Blood Spirits & Drums are Singing - 2007 - Swedish avantrock; slightly disappointing sequel to their far more freenoise-indulgent previous records, in particular the "polonium" cd and "Rotating Feedback & Save the Skulls" from 2005; nevertheless, the new album harbours some exciting staccato, trance-like rhythmic exercitia not unlike Jesus Lizard (which is not to say that it's on a par with that one)

SONIC YOUTH - Daydream Nation Deluxe - 2007 [see earlier review]

WOLF EYES - Black Wing over the Sand - 2007 - free noise improv with hypostatized eeriness factor

WOLF EYES - Live at Adventures in Modern Music Chicago 2003 (on cd-r) - maximum impact!!

POLE - Steingarten - 2007 - initially wary (could the late nineties Pole-trilogy ever be bettered?), I am now totally convinced that Stefan Betke's newest is truly staggering - I have stopped listening to most electronica from later than 2001 say, excepting a few stalwarts such as Fennesz, Ryoji Ikeda etc., but Steingarten demonstrates that electronica still has some legitimacy - excellent sound

DINOSAUR JR - Beyond - 2007 ; reunion album does not disappoint at all, not at all: lethargic Neil Young Rock with unmissable Mascis' whine. Indeed, guitar rock for the non-rock adults that feasted upon the bulbs of passion of yore.

EXCEPTER - Alternation - 2006; forgot to listen to this, when it came out; dismissed Excepter on the basis of reviews, which is a mistake, for this limp version of early Cabaret Voltaire, mixed with some industrial free-drone sound that is de rigueur these days and weary, drawling vocals on top, is entirely intoxicating. Unlike most free-drone, the prolific EXCEPTER has a knack for eccentric pop, albeit of the lurching, shambolic type. Excellent stuff (also their earlier albums, of which KA is already considered a classic)

YELLOW SWANS - Psychic Secession - 2006; same as above; Yellow Swans are extreme noise, pitted against exquisitely punctual throbbing beats. Terrific. Nice title, by the way.

STARVING WEIRDOS - cd-r compilation with various material - free-drone-noise of the highest order, benchmark! (that track seemingly recorded in a sports hall - is it tennis players that we hear? - deserves particular mention)

PAN SONIC - katodivaihe - 2007; already out couple of months; I am a longtime fan of theirs, they keep churning out the same harsh beat-oriented analogue noise, but as with Reve, you wouldn't want it any other way.

DEATH AMBIENT - Drunken Forest - 2007 ; improv from Mr. Frith, Ikue Mori & Kato Hideki. The "band" name, if not the album title, defines it, really.

KEVIN DRUMM - Sheer Hellish Miasma - 2007 (2002 remaster). Delivers the golden standard for remastering. Extreme noise has never sounded so friendly and clean. Totally enjoyable. [see earlier review]

love of the modern world

2007-07-20T12:23:00.001+01:00

The Modern Lovers' 1976 debut album, in fact a compilation of early demos and now available in a remaster of Beserkly's original LP*, is the way station between the Velvet Underground's third eponymous album and the oeuvre of the great Galaxie 500, who once covered "Don't Let Our Youth Go to Waste". But that tells you nothing, for Galaxie 500 WERE basically the Velvet Underground's third album, perhaps with a bit more noise added here and there. The same holds for Jonathan Richman's outfit: you could say that in its infatuation with VU it's kind of retro. But when hearing that searing, extended one note guitar passage in the second half of "She Cracked" one surely gives it the benefit of initial doubt. Richman's playing is even more primitive than Lou Reed's on "Sister Ray", say (i.e. the barely three chords on that one have been reduced to two on most of Richman's numbers here). The fastness of "She Cracked" gets one into reminiscing about the Feelies, that other VU epigone.
In the era of punk, the Modern Lovers (note: modern is a substantive here, not an adjective!) stood out for their music has more in common with what has come to be known as indie since the late eighties; it affirms life by noting its many day-to-day pleasures rather than rants against its institutionalization. In that sense, it is comparable to Television, who by the sound of the guitars were more grounded than most of their contemporaries. But like Television, there is something archaic about the flat, less than lo-fi sound of the album, despite the remaster (or is it perhaps because this kind of 70s music is not meant to be digitalized? - and that it was an aggregate of demo's in the first place?).
The first song, the quintessential "Roadrunner", about simply being exhilarated at driving alone in your car at night through the suburbia of Massachusetts with the radio as sole companion, could be excused for staging a return of the primeval as modern (mythic repetition as modern formalism). Richman's self-declared love of modernity and the beauty of life itself appears uncannily Hegelian however (albeit in the musical guise of less than highbrow form - it sure ain't Haydn) for it blends the drone of the modern - and what could be more repetitive and potentially dreary than sitting behind the steering wheel, alone, for hours - with unalloyed, self-conscious gaiety. Richman, therefore, fits the bill of Hegel's definition of art as sensuously imagining human freedom perfectly. That this is the case is emphasized, aesthetically, by the harmonious, open construction of jangly, occasionally detuned guitar, unadorned organ patterns, pulsating rhythm, indeed by aping the Velvet Underground through exactingly inverting the VU thematic, Hegelianizing their tales of doom and gloom into an optimistic, almost anti-punk statement that affirms freedom and embraces life. By virtue of such an inversion, which keeps the noise aesthetic intact, Richman and the Modern Lovers, at least on their debut album, have, in fact, given ideal form to self-determining Reason, and created the blueprint for much indie music besides. But perhaps, you say, I am being overly optimistic: the silliness of "Girl Friend", worsened by Richman's terrible voice, makes one cringe and couldn't possibly pass the Hegel test.

* this 2006 edition comes without the extra tracks that appeared on the 2003 remaster.

Daydream Nation Deluxe

2007-07-16T10:43:00.000+01:00

What hasn't been noted as much as its crossover appeal is the lightness, the airiness, of Sonic Youth's Daydream Nation album. Despite the noise emanating from exquisitely turbulent numbers such as everybody's favourite "Silver Rocket", "Rain King" and "Eric's Trip", there's the impression of delicacy and well-ventilated rooms, not the suffocation felt, both textually and texturally, with earlier songs such "A Shadow of a Doubt" from EVOL, let alone "Satan is Boring", say, from an even earlier EP. The springy drums and trebly guitars, the prancing bass guitar at the 5:08 mark, in "Teenage Riot" demonstrate a real departure from the gothic soundscapes and primeval rock of Sister, perhaps their best ever. Daydream Nation is not rock, not avantgarde experimentalism, but pop through and through, filtered through the two former artistic forms. It stands unique in the Sonic Youth canon. But is it therefore the best Sonic Youth, as everybody seems to believe? Let's not be mistaken, sonically (if not lyrically - much has been made, without much warrant, of the relevance of "Teenage Riot") Daydream Nation belongs to the core of the Sonic Youth brand, and perhaps of the twenty or so albums they have released it showcases the blending of pop and noise most perfectly. "Silver Rocket" has the exhilarating punkrock force that immediately entices, but without BEING rock at all. The riffs are rather crude (also check the intro of "Cross the Breeze"), the staging primitive, which makes it all the more attractive. The track that follows, "The Sprawl", is what it says: a lounging background of guitars underpropping Gordon's typical speech-song: barely rock. What really registers is the layered guitar passages in e.g. "Silver rocket", "Rain King", "Eric's Trip", "Hey Joni" (the last three, not coincidentally, penned by Lee Ranaldo). Especially the intro to "Eric's Trip" captures the essence of noise music, it superbly mimics the clangorous din of the cosmopolitan 20th century cityscape, which beguiles inasmuch as it repels. One feels oneself delightfully floating in the morass of cool, ugly modernity, lost in ecstatic moments that are rather too fleeting (hence the urgency underlying the song). The structure of the song is in the service of the texture of sound, which echoes/mirrors the construct of urban nature: ideal pop. The same holds, less successfully (depending on your taste or mood), for "Total Trash", which has a strange rhythmic coda.

But, but... the genuine urban mimicry in sonics had to await - and I know that now I am close to being sacrilegious almost - their next album, the first for Geffen, yes ... Goo. Goo is the pinnacle of cool, sonic modernity. It combines the best of Sister and Daydream Nation: it lets loose, loses itself in sound, where Daydream Nation stayed at the right side of structured song. Goo might be considered rock in comparison, but that is only apparently so: where it seems to be moving in rockist territory, it in effect transgresses the boundaries of mere pop in order to complete the sublation of the music/nature dichotomy. Punters get it wrong when often they complain either, in case of the less avantgarde-minded who revere the rather regressive, truly rockist Dirty, that Goo is still too mired in noise extremism, or, in the case of the self-confessed cognoscenti who, not without right, hold the trilogy Bad Moon Rising, EVOL and Sister dear, that Goo showcases the wholesale decline of Sonic Youth, only to be deflected in the late nineties with A Thousand Leaves, an altogether mixed bag of a record in my mind. After Goo, although they produced musically interesting, even outstanding, albums such as Goodbye 20th Century (a side project anyway), the unfairly dismissed NYC Ghosts & Flowers and trad-rock exploring Sonic Nurse, Sonic Youth never again manage to integrate aloof coolness, cheap imagery imitating consumerist society, exacting noise and the thrill of primitive riffs as good as on "Kool Thing", "Mary Christ" or "Mote". Before and especially after Goo Sonic Youth made/make the impression of being too earnest about what they are doing, best shown on their universally slashed, very forgettable Experimental Jet Set, Trash & No Star album, whose title reveals its inner nothingness (the self-conscious "Skreaming Skull" notwithstanding).
A problem with latter-day Sonic Youth is that they haven't indulged enough in their enviable status of being fringe, and being allowed to stay fringe, on a major label. Only with Goo did they exploit the means of getting it right, i.e. capitalizing on the fact that they had the big budget for engineering the sound of noise: the multi-layered sound of Goo, at one point unnecessarily disdained by one of the members, is beyond reproof. It is not for nothing that in 1996 the audiophiles at Mobile Fidelity chose Goo for remastering at half speed from the original (read: first) analogue master. True, from the notes of engineer Aaron Mullan (not printed on the edition itself) regarding the subsequent 2003 remaster of Goo, it seems that the band paid quite some attention to the possible improvement of sound (especially noteworthy is the decision to spread the original album on three rather than two sides so as to increase bandwith for fuller fidelity). On Daydream Nation's new remaster disappointingly no notes can be found on the remastering process, no indication of which master was used. This is surely a missed opportunity.
This leaves the assessment to a posteriori, inductive proof, but it is not clear what Daydream Nation, which is sonically, texturally far less complex than Goo, might gain überhaupt from the remaster. I have not yet probed, ideally on high end equipment, the possible improvement in sound, checked differences between the new cd edition and the LP remaster (which comes in a delectable box of 4 vinyl records), and compared these to the earlier Blast First cd version and Blast First vinyl (which was a Direct Metal Mastering, at least the two copies that I own).
The bonus tracks that one gets with the Deluxe edition are worthwile: the Beatles cover "Within You Without You" is fairly faithful to the original (which is a good thing, given that SY's rendition of a Beach Boys song surely wasn't memorable); furthermore, a cover from a Neil Young song that is said to even improve upon the original, the "Touch Me, I'm Sick" cover of Mudhoney (of which I am not in a position to say whether it is any good, for I've never cared much for Mudhoney) and an early Captain Beefheart (why not something more adventurous, from Doc at the Radar Station for example?).
The live tracks are interesting enough, not really departing from the originals (is that a sign of the crudity of the originals or the skills of the band members?) but satisfying nonetheless. I am curious as to how the sonics of the live context come across on the turntable. At any rate, Thurston Moore's snarling vocals on "Silver Rocket" live are very fine indeed. (interestingly, some of the live tracks are culled from a VPRO recording, but alas not "Silver Rocket" the tv broadcast of which I still fondly remember.)

Pharoahe Monch's truce

2007-07-10T23:18:00.000+01:00

In hiphop, it's the clashing dualism between the vocals and the sonics that does it. Sometimes, the vocal gets the overhand, such as with the impossibly deep voice of a Big Daddy Kane. Sometimes, it's solely the music that persuades: Beastie Boys or El-P, who being whiteys don't convince as MCs - too furious, no depth - as much as their brown brothers; there are exceptions, of course, such as Eminem and especially the incredibly cool wusses of cLOUDDEAD. Mostly, the combination of the tautly spliced beat-magic and overall distortion, on the one hand, and the ripping vocal gymnastic feats, on the other hand, transports one into prompt excitement. The examples abound as they are various: Gang Starr's flexed Newyorkian cerebralism, Paris's menace, Son of Bazerk's sheer funk, as well as Cannibal Ox, Madvillain, Mos Def, Missy Elliott, Wu-Tang Clan, Gunshot, the Dutch geniuses of Opgezwolle and Osdorp Posse, the French poets laureate MC Solaar and Ministère Amer, old-school posses Ice-T, Salt n Pepa, Ice-Cube, N.W.A. (listen to that BASS on Efil4zaggin!!), KRS-One (aka Boogie Down Productions), Public Enemy, Eric B & Rakim, Geto Boys, LL Cool J, 3rd Bass, Cypress Hill, and many, many more. And then I haven't even included latter-day offshoots of hiphop such as Wiley's and early Dizzee Rascal's grime acts that transcend the dualism of voice and rhythm altogether, by letting the beat almost merge with the vocals, so as to make the grim (!) message even more urgent.
But none, bar Public Enemy, Ice-Cube and Paris who however have a penchant for the sloganeering to the exclusion of the heartfelt, have been able to combine the intellect, the funk, and the voice as good as Pharoahe Monch does on his latest digital brief, aptly called Desire. It has been 8 years in the making since his last. The album is a perfect distillation of the thrill of the funk and soul that epitomizes the best hiphop and nuanced critiquing of the wrongs of American society, with confrontational samples about gun culture balanced by an embarrassed peak into the affection felt by a mother towards her young son, whose aha's and uhu's reveal, implicitly, already an interest in things other than reciprocating maternal care. Granted, there is a certain slickness about the record's emphasis on soulful choruses, which will enthrall those who care for r'n'b but could grate others after a while, but this is deceiving. His update of Public Enemy's classic "Welcome to the Terrordome" (in the opening sample of the King, the subject is transposed to the Iraq War and the flooding of New Orleans) is as good as the original.
Good hiphop demonstrates the dialectics of pain, sorrow, redemption without hypostatizing the unavoidable disillusion and resignation. The soulful must go together, dualistically, with unalloyed happiness; hence the insistence on rhythm, i.e. repetition of the same, by layering the samples, rather than lyrical linearity that aims for Aufhebung. It is thus that it sits at the other end of the fence that contemporary pop and rock have erected to glorify, almost, the wrongs of the same society that excludes blacks. The bad conscience about this has percolated into the white man's music: the best of rock and pop is in E minor. Pharoahe Monch's happy, slightly awkward impersonation, on "Body Baby", of the other king, the King of Whites, Elvis, might be seen as an offer of a truce.

Commodification and memory loss

2007-07-07T04:44:00.000+01:00

FIrst of all: it's not the Eighties but the Nineties which need commemoration. There is justification for countering the erstwhile vilification of the 80s as the supposed decade of style over substance, what with such vacuous acts as Wham and Duran Duran (not that it hadn't some appeal!). But, musically, the 90s, especially in the early stages, are far more interesting.
But what is it with the latter day glorification of the 80s? Retro-styling in contemporary pop is du jour. Simplistic, analogue synths are accompanied with copycat display, and ditto make-up, and it is sold to the punter as alternative and transgressive (think the execrable Scissor Sisters).
Now Mojo, the authoritative guide for the less advanced in modern music who nonetheless feel superior to the hoi polloi, has joined in in the fashionable distraction with 'the ultimate guide to the decade that knew no bounds'. Predictably, it catalogues 80 records from that era that you must own. The motto on page 3 says: "I'm ready for the 80s".
It kicks off with - and this is a sure sign of mediocrity in critical standards - Adam and the Ants, no less. Okay, it is a chronological account, but where are Captain Beefheart's Doc at the Radar Station, which is also from 1980, and the Feelies' wonderful Crazy Rhythms? The obligatory Joy Division's Closer you would expect, but Diana Ross? AC/DC? The Specials? Where is Throbbing Gristle's Heathen Earth, for example? And why is Magazine relegated to the footnotes? Luckily, there is still the Dead Kennedys' Fresh Fruit for Rotting Vegetables thrown in as a counterbalance.
On to 1981: Can we expect the second masterpiece by This Heat (Deceit)? Well, of course you can't, it's conspicuous by its absence. It appears that the remembrance of the glorious 80s integrates a certain memory loss, despite an avowed hatred of the Tony Hadleys, Simon Le Bons, and Living in a Box (now that was really 80s). Where is the truly boundary-transcending To Each by A Certain Ratio? Or the Gun Club's debut album Fire of Love? or the Wipers' astounding road music on Youth of America? The lack of these classics can't be compensated for by the presence of Eno & Byrne's admittedly great My Life in the Bush of Ghosts, let alone by the interesting but in the end insubstantial Orchestral Music in the Dark's centrepiece Architecture & Morality, the gratifyingly slick pop of ABC or Kraftwerk's Computer World. Proffering Japan's Tin Drum, The Police's Ghost in the Machine and Grace Jones' Nightclubbing, Soft Cell, Simple Minds and the like... it all verifies Mojo's real commitment to what went beyond the everyday in music, really.
1982: Donald Fagen's The Nightfly, anyone? Granted, that is a work of art, but only if you already like Steely Dan, and that is an acquired taste. Understandably, one migth want to pass on this one. And there we are, the revelatory holy grail of so-called alternative music: the Clash, and then not even London Calling (that one was from 1980, wasn't it), but Combat Rock, for chrissake. The adoration of the incompetent, mock-revolutionary, dumb-ass ersatz-reggae by the brainless twats (especially Joe Strummer, the boy from West-London, the wrong part of town for being a real punk) must stop. I reckon that the Clash are the most overrated, overly covered, media-saturated band in the whole universe. Can Orange Juice, the Cure's Pornography, Birthday Party's Junkyard, The The's debut and Aztec Camera make up for this? Only slightly. What is sorely missed in the list for '82 is Cabaret Voltaire's last album that still included Chris Watson: 2X45 and Brian Eno's Ambient classic On Land.
The following year: King Sunny Adé - Juju music. Ah, this is rather good, granted... Lloyd Cole and the Commontions' Rattlesnakes, is that justifiably included? I can't say. Is Echo & the Bunnymen's Ocean Rain really better than the earlier Heaven Up Here or even Crocodiles? The inclusion of Bruce Springsteen's Born in the Usa is beyond me, I must confess. (Or what about Aswad, "the quintessential UK live roots reggae album", according to the cognoscenti at Mojo?) And where is Swans' seminal debut album 'Filth' (or does that prove to be too provocative for inclusion)?
The albums listed for 1984 are all rather okay or great even: R.E.M.'s Reckoning is passable (I would've thought that Murmur or Fables of the Reconstruction, or Document would be better candidates), Youssou N'dour's Immigrés is rightfully mentioned, as is the masterpiece by the Minutemen Double Nickle on the Dime, and the Smiths' obligatory Hatful of Hollow. But I do miss from the list the Gunclub's The Las Vegas Story and Hüsker Dü's central Zen Arcade. Mojo opt for their next album New Day Rising instead. Well, okay then. 1985 also lists the Pogues, Kate Bush and Dexys Midnight Runners as well as Prefab Sprout's Steve McQueen. The latter two must keep the adult-music loving papa's interested, I understand, but are they really any good?
Then onwards: Jesus & Mary Chain (well, yeah, you'd expect so), John Zorn's Spillane (?? I would say the Big Gundown, which is from the same year; but I opt for Locus Solus from 1983; now that's truly expanding your bounds), Tom Waits (Rain Dogs), New Order, The Cult (the CULT???), and luckily, the Fall's This Nation's Saving Grace (with no mention of Grotesque, Slates, Slags etc., Hex Induction Hour, which you might want to claim are even better) and Big Black's Atomizer, to keep up the appearance of having some real credit. But no Bad Moon Rising from Sonic Youth of course, let alone Pokkeherrie from Dutch-based long-running formation The Ex (well, I don't expect the Anglo-Saxons to look beyond the limits of their limited imperial imagination)!
1986 was a bad year for independent music (although, if you digged deep, you had the opportunity to get yourself acquainted with Dinosaur's debut album, with the staggering, psychotic song Pointless - an early high point, and of course Bulbs of Passion; where ARE Dinosaur in the list anyway??). But there was also the Feelies' second masterwork The Good Earth, and R.E.M. Life's Rich Pageant, the Triffids Born Sandy Devotional, Head of David's LP full-length, The Chills' Kaleidoscope World, none of which are mentioned in the Mojo list.
1987 brought us stadium Rock: U2's Joshua Tree, Metallica, and Guns'n'Roses and all three get an honourable mention, totally undeserved (although the Joshua Tree has its merits). That Prince's Sign'o'the times gets a centrefold was to be expected. But no mention of Dead Can Dance's Within the Realm of a Dying Sun, a true 80s record, if you ask me. For 1988, Sonic Youth (Daydream Nation, what else?), My Bloody Valentine's transitional record Isn't Anything, Talk Talk's Spirit of Eden, Public Enemy's It takes a Nation of Millions... are all rightfully there, but Steve Earle or Luther Vandross, anyone?? (By the way, can someone explain the link that is made between Talk Talk and Blue Nile's Hats? And while we're at it, what is the supposed connection between Big Black and the Young Gods' "L'eau rouge"?)
1989 was the year of a lot of mediocre shit (some of it included here, such as De la Soul, Soul II Soul, Stone Roses, Bob Dylan), but Mojo is right to highlight NWA's Straight Outta Compton (with a centerfold, no less) and the Pixies Doolittle (which is preferred over the usual Surfer Rosa), but I would've included Slint's Tweez as well, even if that one only got some attention way after the fact and is unjustly considered secondary to their classic Spiderland. Well, there is a lot more to the eighties than Mojo has you believe or than I could remember at the moment, but as I said, the real revolution in indie music took place after 1989 (you know, Trumans Water, Pavement, Disco Inferno, Autechre, Pan Sonic, the whole electronica and techno scene, isolationism, glitch - Oval! -, postrock and post-postrock - Polvo!! and such like), but we'll let that pass. What at any rate should've been included in Mojo's list is Frankie Goes to Hollywood's Welcome to the Pleasuredome and the three classic albums by A-Ha! (and Frank Boeijen Groep, of course)

Modernity Gone Into Overdrive (i.e. the post-modern, that most hackneyed of terms )

2007-07-06T15:20:00.000+01:00

Ruins have ruled the post-modern in music, i.e. the cheap 'n' fast alternation of styles without commitment, since even before John Zorn gobsmacked us with Naked City's grandiose and jawdroppingly intense "Torture Garden" (the extended LP version of some of the numbers that were already on their eponymous debut cd); but other than Naked City, Ruins were and are much more single-minded, not to say simplistic. Their early "Stonehenge" album set the bar for instantly satisfying, throwaway riff 'n' rhythm miniatures rather high. Boredoms' early nineties live shows made the impact, but Ruins is what lasts, on record and live (check 1995's Hyderomastgroningem - is that a reference to Groningen?! - and Mandala 2000). Of all the Japanese mimicking (and Japanese music that is not mimicry lacks its own essence), Ruins seems most adept at simultaneously aping the West's rock tradition and rising above it. Ruins is basically punkrock but cuts across the likes of Jesus Lizard, who are already a formidable band rarely equalled, by investing the music with what is normally considered a faux-pas: prog. By adding nonsense vocals and through the sheer chutzpah of technique extraordinaire (especially mainstay Yoshida Tatsuya's capering on the traps) Ruins deliver what is needed in the rush of today's globalised society: instant gratification without too much dedication. The now expanded and remastered Refusal Fossil, their most punkrock album, proves the point. This is testeron driven music for the elevated of mind, the authentic subjective remainder among the atomized. The only proviso: other than the aforementioned Jesus Lizard, Ruins provides us the happiness without the substance; and thanks for that, for it happily steers clear from the stains and the pus that one gets with standard punkrock. It's the postmodern, stupid!

English Institutions III - One More Grain "Pigeon English"

2007-07-06T10:14:00.000+01:00

Camberwell Now, Robert Wyatt, the Fall and Can in one. The declamatory ranting and vocal monotony of a Mark E. Smith, the similarity with whom is all the more emphasised by the nostalgic Northern references, is offset by the Krautrock-like rhythmic propulsion and the almost psychedelic overlay of treated strings and shrill trumpet sounds that remind one of Robert Wyatt's wind arrangements on e.g. "Shleep". One More Grain has that same outlandish intimacy as Camberwell Now's invocation of congenial eccentricity and urban country, as if aiming at an incantation of nature - in CN's case, the sea; with OMG it's the hills - in order to rise above the trap of city dwellling. Like Volcano the Bear, who last year delivered their masterpiece "Classic Erasmus Fusion", One More Grain is completely unfashionable, but in keeping with the English tradition of cherishing the non-identical. For every Maximo Park or Bloc Party, who in their youthful naivety, and despite their apparent subjectively articulated qualms, bask in the specious glory of modernity, not sure what to make of the globalist exigencies of London, there is a negative reminder, best expressed against the grain of the sonics in vogue. The English know their dialectics.

English Institutions II - Throbbing Gristle "Part Two: The Endless Not"

2007-07-06T09:41:00.000+01:00

Now that Wolf Eyes run amok in the underground music industry, by releasing album after album, without much quality control, and thus perfectly mimic the capitalist system of production for production's sake, all the while delivering ecstatic moment after ecstatic moment, the arch-industrialists hailing from the Isles where the ultimate rejection of capitalist society was formulated have become erectile again. Who'd have thought that Throbbing Gristle would, after a decades long hibernation, produce another album, and, paradoxically, a very likeable one indeed? The title says it already, Part Two: The Endless Not. Reproduction of production ad infinitum. It's a bad infinite of course, but repetition has its appeal. Throbbing Gristle, part two, is the distillation of whatever is right with the Hegelian system and its Marxist critique and what seems equally right with postmodern glorification of the difference of the returning same. Throbbing Gristle are the self-declared moralists of now, the Adornos that instill some badly needed ethical backbone into today's rehash of hoary rock and pop. At the same time however - and this constitutes the perfect mimesis of the all-invading, all-consuming dynamics of capitalism - Throbbing Gristle is, knowingly, on repeat, albeit digitally enhanced (digital software instead of analogue tape-splicing). At times, it reminds one of slightly faux Coil-style electronified folk/lounge jazz (circa Musick to Play in the Dark vol. 1), with the quirks and mannerisms typical of the musical druids (the usual suspects) from Albion. There is nothing revolutionary about Throbbing Gristle (or not anymore), not musically, not politically, but its latest instalment is a gratifying product of an English institution nonetheless.

English institutions I - Soft Machine "Third"

2007-07-06T09:07:00.000+01:00

Reissues of so-called classics are thrust upon one unabatedly. Either a reissue is redundant (for the sound quality is not much different, and in that sense 'remaster' becomes otiose), or it actually improves upon the previous digital instantiation of the album, which is more often than not just taken, without any tweaking, from the existing master intended for vinyl.
Soft Machine's third album 'Third' is a good example why a reissue is sometimes requisite: its intense dynamics, complicated by the sonic predominance of Ratledge's organ, had been barely captured on disc. Now that has been put right, albeit slightly, by the new edition. Whatever the sound quality, Third remains a staple of British inventiveness in music. One of the conspicuous qualities of the album is how it integrates the flute, not the most appealing instrument. Flute is difficult to like; one of Mozart's wind concertos is among those pieces that are able to transcend its limits, precisely through the concertos' amazingly mundane, vapour-like pleasurableness. Soft Machine's usage of the flute, beside brass, is altogether different, by weaving it, almost unrecognisably, into an avantgarde blanket of very outré improvisation that apes jazz but isn't jazz and rhythmic urgency that borders the immediacy of rock but isn't anything like rock, not even progrock. Third is unique, not least because of Robert Wyatt's contributions, who afterwards got kicked out because he wasn't willing to stray further into generic jazz territory. Wyatt kept Soft Machine's more problematic sides in check; from 'Fourth' onwards it became progressive in the wrong sense.

sheer beauty

2007-06-28T08:20:00.000+01:00

It is often claimed in aesthetics - as if almost a truism - that noise and beauty are opposites. I have never really understood this; and I suspect that ideology lies behind it. To me, the most extreme noise in music can be the most beautiful thing, eclipsing anything in nature or pictorial and plastic arts. The new remix of Kevin Drumm's aptly called Sheer Hellish Miasma, originally issued in 2002, is a case in point. It is also an illustration of how the sound of the cd, often found inferior to that of the good old vinyl record, sublimely captures, as an expedient, that which it is supposed to convey: musicality. Even the shittiest playing equipment - I'm playing the cd on a Sony Dream Machine, which is nothing but an upgraded alarm clock - reveals the sheer brilliance of the shrieking, digitalized feedback, which reverberates in the room as if it transmigrates, indeed pierces into the ether and becomes physical, pleasantly miasmatic. It's hard to explain the exhilaration of hearing those high-pitched, jarring tones plaster the space around you. Only digital, it seems, can faithfully represent the aura of such precisely mastered noise: discordance made harmonious through technique. The new remaster, carried out by the artist himself, appears to enhance that singular quality and shows that remasters can be a functional tool in the art of music rather than just a marketing ploy. Whatever the case may be, it's in the details that one finds beauty, and that holds for noise especially.

NOTEN ZUM POP

Verjaardagsplaten

10 beste albums van 2011 (in omgekeerde volgorde)

Beste remasters van 2011 ***UPDATED***

(Gedeeltelijk) Nieuwe Muziek

Nieuwe Muziek

Nieuwe Muziek

Oogst 1e half jaar 2011

Nieuwe Muziek

Nieuwe Muziek

Cassette

Nieuwe muziek

Nieuwe muziek

The Synth Wave

10 beste platen allertijden

Het Beste in Pop 2010

beste remasters & reissues 2010

lijstje oktober

Beste pop albums 2010 tot dusver

Luisterlijst September 2010

luisterlijst juli 2010

ENDE POP

luisterlijst maart 2010

Lijstje 2010 januari - februari

Het einde van pop, het einde van notenzumpop

The Daughter of the Industrial Revolution - Variable Resistance Parts 1-3 [3x3" cdr Cotton Goods]

Extended Minis in Christgau Modus

2000-2009

Minis in Christgau Modus

TALIBAM! - Boogie in the Breeze Blocks

Rashied Ali dood!

Minis in Christgau Modus

Cut Up Make-Over

Mordant Music - Picking O'er the Bones

ultra-mini's in Christgau modus

Classic: E S P

Nieuwe Om

wrap up 2e kwartaal '09

Minis in Christgau Modus

HIPPIE SHIT: Emeralds

Musique concrète in the woods: Starving Weirdos - Into an Energy

Nieuwe WOLF EYES

nieuwe beats: Boxcutter, The Field, Burial/Four Tet

leaks & ander ongelekt materiaal: Sonic Youth, Tortoise etc.

nieuwe stuff

Bat For Lashes vs. Neil Young

TOP 11 1e kwartaal 2009

DÄLEK - Gutter Tactics

PET SHOP BOYS - YES

Röyksopp - Junior

THEMSELVES are back!

snd - Atavism

School of Seven Bells - Alpinisms (Britse release met 2 extra tracks)

COMPANY FLOW - Funcrusher Plus

hiphop 2009: Themselves, MF Doom, Clipse

Beats (1989-2009)

Religious Knives - The Door

best of 2008

roundup eerste halfjaar 2008 (alfabetisch)

PORTISHEAD - Third

THE FALL - Imperial Wax Solvent (**)

BECK - Odelay deluxe

AUTECHRE - QUARISTICE

Daft Punk - Alive 2007

Some other recent masterpieces (or contenders therefore)

Dutch pop

2008 psychedelic blasts, and some additional masterworks from 2007 (and the days of yore)

Vladislav Delay

belatedly

Volcano the Bear: Masters of Eccentricity

Self-Critique of the Cool

Wire out

Decline

2007

Neil Young --Chrome Dreams II

Remaster Frenzy: roundup of 2007 so far (in decreasing order of sonic enhancement)

Joy Division remasters: Absolute Romanticism Rehash

English Institutions IV: robert wyatt - comicopera

disappointment #4: Underworld

Yellow Swans - At All Ends

Beste remasters van 2011 UPDATED